ความสะใจที่ยังไม่ถึงที่สุด

เสียงปรบมือในห้องประชุมใหญ่ของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจดังขึ้นอย่างน่าสมเพชในความรู้สึกของพิมพ์มาดา มันเป็นเสียงที่กลวงเปล่า ไร้จิตวิญญาณ เช่นเดียวกับรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของศิลา—อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี หน้าจอ LED ขนาดยักษ์ด้านหลังเวทีแสดงกราฟฟิกสีฟ้าครามของ "โครงการมิกซ์ยูสลักชูรี" มูลค่าหมื่นล้าน โครงการที่ศิลาทุ่มเททั้งชีวิต เลือดเนื้อ และหยาดเหงื่อ เพื่อใช้เป็นบันไดไต่เต้ากลับคืนสู่อำนาจสูงสุดในตระกูล แต่สำหรับเธอ... มันคืออนุสาวรีย์แห่งความหยิ่งผยองที่รอวันพังทลาย พิมพ์มาดานั่งไขว่ห้างอยู่แถวหลังสุด ชุดสูทผ้าไหมสีดำสนิทขับเน้นผิวขาวผ่องและแววตานิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ เธอหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือเล่น ช้าๆ ราวกับกำลังรอเวลาที่นาฬิกามรณะจะตีบอกชั่วโมงสุดท้าย "และสุดท้ายนี้... ผมต้องขอขอบคุณคณะกรรมการและพันธมิตรทุกท่าน ที่ไว้วางใจให้ 'ศิลา กรุ๊ป' เป็นผู้ขับเคลื่อนแลนด์มาร์คแห่งใหม่ของประเทศ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของศิลาเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เขายืนสง่าผ่าเผยในชุดสูททักซิโดสั่งตัดพิเศษ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้ถือหุ้นด้วยความกระหายชัยชนะ เขากำลังจะประกาศศักดาให้ทุกคนเห็นว่า ต่อให้ไม่มีผู้หญิงไร้ค่าอย่างพิมพ์มาดา เขาก็ยังยิ่งใหญ่ได้ด้วยตัวคนเดียว ฉับพลัน... เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในห้องประชุมก็ดังระรัวขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงจักจั่นนับพันตัว *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* รอยยิ้มบนมุมปากของศิลาชะงักค้างไปเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองผู้บริหารระดับสูงที่ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเปลี่ยนสี จากความชื่นชม... กลายเป็นความตื่นตระหนก รอยเปื้อนสีหน้าของแต่ละคนดูน่าขันในสายตาของทนายความสาว รวิศ ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ พิมพ์มาดา ส่งยิ้มมุมปากให้เธออย่างรู้กัน พร้อมกับเลื่อนแท็บเล็ตส่งข่าวสดหน้าหนึ่งจากสื่อเศรษฐกิจยักษ์ใหญ่ให้เธอดู *ด่วน! 'สยามธนาคาร' ถอนทุนกะทันหัน! สะเทือนโปรเจกต์หมื่นล้านของศิลา กรุ๊ป!* *แฉเอกสารลับ: ที่ดินแปลงทองคำของโครงการมีปัญหาเรื่องกรรมสิทธิ์ส่อเค้าโมฆะ!* ศิลาหน้าถอดสี รอยเลือดบนใบหน้าสูบฉีดจนขมับเต้นตุบๆ เขาหันขวับไปมองหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ที่กะพริบวูบวาบ ก่อนที่ภาพกราฟฟิกสวยงามจะถูกแทนที่ด้วยเอกสารทางกฎหมายฉบับจริง—เอกสารที่ระบุชัดเจนว่า สิทธิ์ในการครอบครองที่ดินผืนหลักของโครงการ ได้ถูกโอนกรรมสิทธิ์กลับคืนสู่ทายาทโดยชอบธรรม... ซึ่งก็คือตระกูลเดิมของพิมพ์มาดา ที่ศิลาเคยใช้เล่ห์เหลี่ยมแย่งชิงไปเมื่อหลายปีก่อน "นี่มันเรื่องอะไรกัน!" ศิลาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลืมตัวจนหลุดมาดนักธุรกิจผู้สุขุม ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากวาดตามองหาตัวต้นเหตุ ก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับร่างระหงของอดีตภรรยาที่กำลังลุกขึ้นยืนช้าๆ พิมพ์มาดายกมุมปากขึ้นยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและงดงามราวกับดอกกุหลาบอาบยาพิษ เธอก้าวเดินออกจากแถวที่นั่ง เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ดังก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว "คุณพิมพ์มาดา..." เสียงของศิลาลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "คุณทำบ้าอะไรลงไป!" พิมพ์มาดาหยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "ฉันก็แค่ทวงสมบัติของครอบครัวฉันคืนค่ะ... คุณศิลา" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ของอะไรที่ไม่ใช่ของคุณ ต่อให้คุณพยายามตะเกียกตะกายแย่งชิงมานานแค่ไหน วันหนึ่ง... มันก็ต้องกลับมาอยู่ในมือของเจ้าของที่แท้จริงอยู่ดี" "คุณยกเลิกสัญญาและซื้อหนี้ทั้งหมดของโครงการนี้เบื้องหลังงั้นเหรอ! คุณเอาเงินมาจากไหน?!" ศิลาพุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความโมโหโทสะ มือใหญ่เอื้อมหมายจะคว้าต้นแขนเรียวของเธอด้วยความลืมตัว หมับ! มือหนาอีกข้างของรวิศคว้าข้อมือของศิลาไว้กลางอากาศอย่างรวดเร็ว สายตาของทนายความหนุ่มคมกริบไม่แพ้กัน "กรุณาให้เกียรติลูกความและหุ้นส่วนรายใหญ่ที่สุดของโปรเจกต์นี้ด้วยครับ... คุณศิลา" ศิลาหันขวับไปมองรวิศด้วยความเดือดดาล ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าอดีตภรรยาที่เขาสเสมาตลอดว่าอ่อนแอและโง่เขลา พิมพ์มาดาปัดมือของรวิศออกเบาๆ แล้วก้าวเข้าไปประชิดศิลาเสียเอง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับความเย็นชาจากตัวเธอลอยเข้าจมูกของชายหนุ่ม เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาศิลาถึงกับขนลุกชัน "นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นนะคะ... ความพินาศที่คุณเคยมอบให้ฉันกับลูก มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ฉันกำลังจะทำต่อจากนี้ เตรียมตัวล้มละลายและใช้ชีวิตอย่างขอทานได้เลยค่ะ... สามีเก่า" พูดจบ พิมพ์มาดาก็ผละตัวออกอย่างสง่างาม เธอไม่แม้แต่จะชายตามองสภาพของมหาเศรษฐีผู้กำลังจะกลายเป็นยาจกอีกต่อไป ร่างระหงเดินนำรวิศออกจากห้องประชุมท่ามกลางความตกตะลึงของผู้ถือหุ้น เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่และความโกลาหลดังไล่หลังมา แต่พิมพ์มาดาไม่ได้สนใจ เธอก้าวขึ้นรถลิมูซีนสีดำคันหรูที่จอดรอรับอยู่ด้านล่าง ทันทีที่ประตูปิดลง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานก็ถาโถมเข้าใส่จนเธอต้องหลับตาลงพิงเบาะนุ่ม แต่ทว่า... หัวใจดวงนี้กลับเต้นแรงด้วยความสะใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รถยนต์เคลื่อนตัวออกจากตึกระฟ้ามุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ส่วนตัว รวิศที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ เหลือบมองหญิงสาวด้วยความชื่นชมระคนเป็นห่วง "คุณพิมพ์ทำเกินคาดมากครับวันนี้ ศิลาคงไม่ยอมรามือแค่นี้แน่ เขาต้องหาทางเอาคืนด้วยวิธีสกปรกชัวร์" "ให้เขาทำค่ะ" พิมพ์มาดาลืมตาขึ้น แววตาแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม "ยิ่งเขาดิ้นรนมากเท่าไหร่ หลุมที่เขาขุดฝังตัวเองก็จะยิ่งลึกขึ้นเท่านั้น ฉันไม่มีวันใจอ่อนให้ผู้ชายคนนั้นอีกเด็ดขาด" ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทภายในรั้วคฤหาสน์หินอ่อนหลังใหญ่ พิมพ์มาดาก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกโล่งใจที่ภารกิจประจำวันลุล่วงไปได้ด้วยดี เธอกำลังจะก้าวเท้าเข้าตัวบ้าน ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนหลบมุมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างน้ำพุ ร่างนั้นเล็กป้อม... สวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่ง และกำลังก้มหน้าก้มตาเตะก้อนกรวดเล่นแก้เบื่อ หัวใจของพิมพ์มาดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาฉับพลัน "น้องรัน!" เธอกรีดร้องชื่อลูกชายวัยสี่ขวบออกมาอย่างลืมตัว พลางวิ่งปรี่เข้าไปหาด้วยความตกใจกลัวสุดขีด ทำไมลูกถึงออกมาอยู่ตรงนี้ได้ แล้วคนดูแลไปไหนเสีย! แต่ก่อนที่พิมพ์มาดาจะวิ่งไปถึงตัวเด็กน้อย ร่างสูงโปร่งในชุดสูทที่หลุดลุ่ยไม่เป็นทรงของศิลาก2ก็ก้าวออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่เสียก่อน ศิลานั่งยองๆ ลงตรงหน้าเด็กชายตัวน้อย ใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความเจ็บปวดบิดเบี้ยว เขากำลังจ้องมองใบเกลี้ยงเกลาของเด็กน้อยด้วยดวงตาที่เบิกกว้างราวกับคนเสียสติ มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปแตะแก้มป่องของเด็กชายอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน "หนู... หนูชื่ออะไรครับคนเก่ง..." ศิลาถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งผยองที่สุดในประเทศรินไหลอาบแก้มอย่างไม่อายใคร เมื่อความจริงอันน่าตกตะลึงกระแทกเข้ากลางใจอย่างจัง ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักนั้น... ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา เด็กน้อยเอียงคอสงสัย ก่อนจะเอ่ยปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วที่ทำเอาศิลาแทบหยุดหายใจ "คุณอา... หน้าตาเหมือนคุณพ่อในรูปของแม่พิมพ์เลยครับ ทำไมคุณอาถึงร้องไห้ล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ -