การปะทะอารมณ์ในที่ลับตา

เสียงล็อกกลอนประตูดัง *‘คลิก’* ภายในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์หินอ่อนเปรียบเสมือนเสียงกิโยตินที่ตัดขาดโลกภายนอกออกจากพื้นที่พิพากษาแห่งนี้ พิมพ์มาดายังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของศิลา แววตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบสะท้อนความเย็นชา ไร้ซึ่งเงาของภรรยาผู้เคยเจียมเนื้อเจียมตัวและยอมก้มหัวให้เขาในอดีตอีกต่อไปแล้ว “คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายโปรเจกต์ระหว่างฉันกับรวิศ ศิลา” น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ ศิลาที่ยืนประจันหน้าอยู่ห่างออกไปไม่ถึงก้าวขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความหยิ่งผยองที่เคยค้ำคอผู้บริหารหนุ่มมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลถูกทับถมด้วยความเดือดดาลระอุจนแทบคลั่ง ดวงตาคมกล้าคู่นั้นแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่ถูกสุมด้วยความหึงหวงและความรู้สึกพ่ายแพ้ “สิทธิ์งั้นเหรอพิมพ์มาดา?” ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก เขาเคลื่อนกายเข้าหาเธออย่างคุกคาม “ในฐานะอสามี หรือในฐานะผู้ชายคนที่คุณกำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเพื่อไปซุกตัวอยู่กับไอ้ทนายหน้าเงินคนนั้น!” *เพี๊ยะ!* แรงตบจากมือบางฟาดลงบนแก้วสากของอดีตสามีอย่างเต็มแรงจนหน้าหัน ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงเหวี่ยง ทว่าศิลากลับไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขาค่อยๆ หันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม รอยฝ่ามือสีแดงปรากฏเด่นชัดบนผิวเนื้อ แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับไฟแค้นในอกที่กำลังเผาผลาญเขาเป็นจุล “อย่ามาใช้คำพูดต่ำๆ กับฉัน ศิลา!” พิมพ์มาดาหายใจหอบสะท้าน หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ “คุณเป็นคนผลักฉันไสส่งให้ออกไปจากนรกขุมนี้เองไม่ใช่เหรอ? วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณเลือกผู้หญิงอีกคน... คุณไม่มีสิทธิ์มาทวงถามความภักดีจากซากศพที่มือของคุณเองเป็นคนฆ่าหรอกนะคะ!” “ใช่! ผมมันเลว ผมมันโง่เองที่มองไม่เห็นค่าคุณ!” ศิลากระชากเสียงกร้าว ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะพุ่งเข้าประชิดตัวเธออย่างไร้การควบคุม สองมือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วรั้งเข้ามาประชิดแนบกายจนแทบไม่มีช่องว่าง พิมพ์มาดาตื่นตระหนก เธอพยายามขัดขืนและทุบตีอกกว้าง ทว่าแรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวเขา “ปล่อยฉันนะ! ศิลา! ปล่อย!” “ไม่ปล่อย!” เขาคำรามลั่นในลำคอ ใบหน้าคมสันโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ รดรินอยู่บนริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก “คุณอยากเห็นผมนรกแตกนักไม่ใช่เหรอพิมพ์? อยากเหยียบย่ำผมให้จมดินนักใช่ไหม? งั้นก็ลองดูสิว่าผู้ชายที่คุณคิดว่าเหยียบย่ำได้คนนี้ จะบดขยี้ความถือดีของคุณให้แหลقคามือได้ยังไง!” ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นการจุมพิตที่ป่าเถื่อน ดุดัน และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกัดริมฝีปากเขาจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ทว่าความเจ็บปวดกลับยิ่งทำให้ศิลาคลุ้มคลั่งและดุดันยิ่งขึ้น เขาบดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความเร่าร้อนที่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลง มือหนาลูบไล้ไปตามสรีระเย้ายวนที่คุ้นเคย ปลุกเร้าไฟปรารถนาที่ทั้งสองต่างพยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเกลียดชัง รสจูบที่เริ่มต้นด้วยการลงทัณฑ์และความโกรธแค้น ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามและลึกซึ้งอย่างน่าประหลาด แรงขัดขืนของพิมพ์มาดาเริ่มอ่อนระโหยโรยแรงลง เมื่อปลายนิ้วอุ่นร้อนของเขาปลดกระดุมเสื้อสูทตัวนอกของเธอออกทีละเม็ดอย่างชำนาญ สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ผ่านผิวเนื้อนวลเนียนส่งกระแสความเสียวซ่านวิ่งพล่านไปทั่วร่างจนเธอต้องเผลอครางแผ่วเบาในลำคอ ศิลาช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย ก้าวฉับๆ ไปยังโซฟาหนังแท้ตัวยาวมุมห้อง พิมพ์มาดาถูกกดทาบทับลงไปใต้ร่างหนาที่หนักหน่วงและเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ ดวงตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน มีทั้งหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดในอดีต และประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ในห้องทำงานที่ปิดตาย ท่ามกลางความมืดสลัวของคฤหาสน์หินอ่อน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิด เสียงกระซิบพร่าเลือน และสัมผัสอันเร่าร้อนที่หลอมรวมความรัก ความแค้น และความโหยหาเข้าไว้ด้วยกัน ดำเนินไปอย่างดุเดือดและลึกซึ้ง ราวกับการชำระล้างบาปด้วยไฟสิเนหาที่แผดเผาทั้งคู่ให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์สงบลง... พิมพ์มาดานอนหอบหายใจอยู่บนโซฟา ตัวสั่นเทาด้วยความเหนื่อยอ่อนและแรงอารมณ์ที่เพิ่งมอดดับ เธอรีบควAเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างลวกๆ แววตาที่มองศิลายังคงมีความหยิ่งทะนงหลงเหลืออยู่ แม้ร่างกายจะอ่อนยวบยาบไปหมดแล้วก็ตาม “เรา... จบกันแค่นี้ ศิลา” เธอกล่าวเสียงสั่นพร่า พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่นเครือขณะก้าวถอยหลังไปที่ประตูห้อง ศิลายังคงนั่งอยู่บนโซฟา สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยและเรือนผมยุ่งเหยิง ดวงตาคมกริบมองตามร่างบางที่กำลังจะพ้นขอบประตูด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทว่าก่อนที่มือเรียวจะได้หมุนลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงใสๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบก็ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก “คุณแม่ครับ... คุณแม่ขา คุณนารินบอกว่าปะป๊าอยู่ในนี้เหรอครับ ทำไมประตูล็อกล่ะครับ?” พิมพ์มาดาหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในเสี้ยววินาที ขณะที่ศิลาที่นั่งอยู่ด้านหลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบลืมหายใจ เมื่อประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกด้วยมือเล็กๆ ของเด็กชายหน้าตาถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียว... และเด็กคนนั้นกำลังจ้องมองมาที่เขากับเธอด้วยแววตาสงสัยใคร่รู้ รักนะคะ - เพลิงกุหลาบดำ -