หมากตาแรกของเกมแก้แค้น

เสียงกระดาษปึกหนาถูกโยนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ดัง ‘ปึก’ จนศิลาต้องละสายตาจากใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายที่ยืนอยู่ข้างกายพิมพ์มาดา—เด็กคนนั้นที่ราวกับหลุดออกมาจากเงาสะท้อนในวัยเยาว์ของเขาเอง “ตรวจดูให้ดีนะคะคุณศิลา... บัญชีบริษัทที่คุณภาคภูมิใจนักหนาว่าโปร่งใสไร้มลทิน แท้จริงแล้วมันเต็มไปด้วยรอยร้าวที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ” พิมพ์มาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคู่สวยของอดีตภรรยาที่เคยอ่อนหวานในวันวาน บัดนี้กลับคมกริบดุจมีดโกนอาบยาพิษ เธอยืนตระหง่านอยู่กลางห้องทำงานหรูหราของคฤหาสน์หินอ่อนที่เธอเคยเป็นเพียง ‘ผู้ถูกลืม’ แต่ในวันนี้ เธอคือผู้ถือไพ่เหนือกว่า ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เขาหันกลับมามองตัวเลขในเอกสารด้วยมือที่สั่นเทาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “เธอคิดว่าแค่บัญชีสองสามเล่มนี้จะทำลายฉันได้งั้นเหรอ พิมพ์มาดา? เธอเพิ่งจะกลับมาจากการหายหัวไปห้าปี คิดว่าฉันจะไม่มีทางแก้เกมหรือไง” “ไม่หรอกค่ะ ฉันไม่ได้มาเพื่อทำลายคุณทันที” เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ของเธอประทะเข้ากับจมูกของเขา ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของศิลาเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด “ฉันแค่จะทำให้คุณเห็นว่า... สิ่งที่คุณพยายามปกป้องด้วยความเลือดเย็นและไร้หัวใจมาตลอดน่ะ มันไม่มีค่าอะไรเลยหากฐานรากมันผุพังเพราะความโลภของคนข้างตัวคุณเอง” ศิลาขบกรามแน่น สายตาเขาเหลือบมองไปยังเด็กชายที่ยืนนิ่งสงบราวกับไม่รับรู้ถึงแรงปะทะทางอารมณ์ของผู้ใหญ่ “เด็กนั่นเป็นใคร... ตอบฉันมา พิมพ์มาดา” พิมพ์มาดายกยิ้มที่มุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันเป็นยิ้มที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ “เขาเป็นใครน่ะเหรอคะ? เขาเป็นผลลัพธ์ของความผิดพลาดในอดีต... ของคุณและของฉัน แต่ในตอนนี้ เขาเป็นเพียงเครื่องเตือนใจว่า ทุกการกระทำย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย และราคาที่ว่านั้น... คุณยังจ่ายไม่ครบหรอกค่ะ” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่เคยสง่างามของเขาดูสั่นคลอนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอ พยายามจะคว้าข้อมือเธอด้วยความโกรธเกรี้ยวและสับสน แต่ทว่า... พิมพ์มาดาไวกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบด้วยท่าทางสง่างาม ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบไล้ปกเสื้อสูทของเขาเบาๆ อย่างยั่วเย้า “อย่าเพิ่งรีบร้อนสิคะ” เสียงกระซิบของเธอช่างแผ่วเบาหากแต่ทรงพลัง “เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น สิ่งที่คุณเห็นในเอกสารนั่น เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความวินาศสันตะโรที่คุณกำลังจะเผชิญ... รวิศฝากบอกมานะคะว่า เขาขอบคุณมากที่ความประมาทของคุณ ทำให้เขามีโอกาสได้ครอบครองส่วนแบ่งตลาดที่คุณเคยผูกขาดมาโดยตลอด” ชื่อของรวิศทำให้ศิลาหน้ามืดด้วยความโกรธแค้น เขาคว้าลำคอระหงของเธอไว้อย่างลืมตัว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนขาดใจ แต่มันคือการประกาศศักดาของผู้ชายที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง “เธอไปอยู่กับมันใช่ไหม? เธอกลายเป็นสุนัขรับใช้ของมันไปแล้วหรือไง!” พิมพ์มาดาหัวเราะร่าในลำคอ ดวงตาใสซื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ของเขา “ความรักมันกินไม่ได้หรอกนะคะศิลา... คุณเคยสอนฉันไว้แบบนี้ไม่ใช่หรือ? ฉันก็แค่เรียนรู้ที่จะเป็นผู้ล่า เหมือนกับคุณไงคะ” เธอกดนิ้วลงบนหน้าอกแกร่งของเขา ก่อนจะดันตัวออกห่าง “อย่าได้คิดจะแตะต้องเด็กคนนี้เด็ดขาด ถ้าคุณยังอยากจะให้บริษัทหินอ่อนของคุณตั้งตระหง่านอยู่ได้อีกสักพัก... เพราะถ้าคุณกล้าทำอะไรที่นอกเหนือจากเกมที่ฉันวางไว้ ฉันจะทำให้คุณไม่เหลือแม้แต่เศษซากของเกียรติยศที่พวกคุณตระกูลใหญ่หวงแหนนักหนา” ศิลาปล่อยมือออกช้าๆ ร่างสูงใหญ่ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความโกรธหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่าและความสงสัยที่กัดกินหัวใจ เขาจ้องมองภาพของพิมพ์มาดาที่เดินจูงมือเด็กชายคนนั้นหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เขาจมอยู่กับกองเอกสารแห่งความหายนะ ทว่า... ในจังหวะที่พิมพ์มาดาจะก้าวพ้นธรณีประตู เธอหยุดกึกแล้วหันกลับมาส่งยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาศิลาถึงกับหยุดหายใจ “อ้อ... เกือบลืมไปเลยค่ะคุณศิลา... เรื่อง DNA ที่คุณกำลังสงสัยน่ะ ไม่ต้องรอให้ใครเอามาวางบนโต๊ะหรอกนะคะ เพราะผลตรวจตัวจริง... ตอนนี้กำลังเดินทางไปถึงโต๊ะของประธานกรรมการบริษัทในอีกสิบนาทีข้างหน้านี้แล้ว” สิ้นคำพูดนั้น ประตูบานใหญ่ก็ปิดลงทิ้งให้ศิลาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่โทรศัพท์บนโต๊ะของเขาจะแผดเสียงดังขึ้นทันที พร้อมกับชื่อสายเรียกเข้าที่ทำเอาศิลาตัวชาวาบ... ‘ท่านประธาน (บิดาของเขา)’ ความพินาศของตระกูลหินอ่อน ไม่ได้เกิดจากคนนอก... แต่มันกำลังจะพังทลายลงจากภายในด้วยน้ำมือของผู้หญิงที่เขาเคยทอดทิ้งไว้ในเงามืดของคฤหาสน์หลังนี้ ขอบคุณทุกการติดตามและหัวใจที่มอบให้เพลิงกุหลาบดำนะคะ