กรงขังที่เธอสร้างเอง

“คุณกำลังจะบอกผมว่า... เด็กคนนี้ไม่มีพ่ออย่างนั้นหรือรวิศ” เสียงของศิลากดต่ำจนเกือบจะเป็นเสียงคำราม มือหนาที่สั่นเทาเล็กน้อยกำภาพถ่ายใบนั้นไว้แน่นจนขอบกระดาษยับยู่ยี่ นัยน์ตาสีเข้มของชายหนุ่มผู้เคยอยู่เหนือเกมธุรกิจทุกกระดานบัดนี้กลับสั่นไหวด้วยแรงพายุอารมณ์ที่เขายากจะควบคุม รวิศเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างใจเย็น เขาส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันให้แก่ชายผู้เป็นอดีตคู่แข่ง “ในทางกฎหมายน่ะใช่ครับ แต่ถ้าถามถึงความเป็นจริง... คุณลองส่องกระจกดูสิครับศิลา หรือว่าช่วงนี้ธุรกิจของคุณยุ่งจนลืมไปแล้วว่าตัวเองหน้าตาเป็นยังไง” ศิลาไม่ตอบ เขาลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้กระแทกพื้นดังสนั่น เขาไม่สนใจมารยาทใดๆ ทั้งสิ้นในนาทีนี้ ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีออกไปจนเปลือยเปล่า พิมพ์มาดา... ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเขาเป็นเจ้าของชีวิต เธอหายไปจากสายตาเขาถึงห้าปี ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่เขาเพิ่งจะเริ่มตระหนักว่ามันกัดกินใจเขาเพียงใด แล้ววันนี้เธอกลับปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับ ‘ผลผลิต’ ที่ตะโกนบอกความจริงผ่านใบหน้าถอดแบบเขามาอย่างไม่ผิดเพี้ยน “เธออยู่ที่ไหน” ศิลาเค้นเสียงถาม “ใครจะไปบอกล่ะครับ ว่าอดีตภรรยาที่เคยถูกคุณเหยียบย่ำจนแทบสิ้นใจ กำลังใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุขที่ไหน” รวิศไหวไหล่ “เอาเป็นว่า... ถ้าคุณอยากรู้ ก็ลองใช้ความสามารถที่คุณคิดว่าเหนือกว่าคนอื่นหาคำตอบเอาเองเถอะ” ศิลาเดินออกจากห้องทำงานของรวิศด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง เขากลับมาถึงคฤหาสน์หินอ่อนที่เย็นเยียบดุจสุสานทันทีที่ขับรถถึงบ้าน เขาพุ่งตรงไปที่ห้องทำงานส่วนตัว สั่งการลูกน้องคนสนิทให้พลิกแผ่นดินหาข้อมูลของพิมพ์มาดา แต่ทว่า... ความเงียบงันคือสิ่งเดียวที่ตอบกลับมา ตลอดสามวันสามคืนที่ผ่านมา ศิลาแทบไม่ได้หลับตา ทุกข้อมูลที่ได้รับมีเพียงทางตัน บริษัทที่เธอเคยทำไม่มีประวัติเธอ หอพักหรือบ้านเช่าที่เธอเคยไปปรากฏตัวกลับเป็นเพียงข้อมูลปลอมที่สร้างขึ้นเพื่อหลอกล่อเขาให้เดินวนในเขาวงกต มันเป็นกรงขัง... กรงขังที่พิมพ์มาดาเป็นคนสร้างเอง และเขากำลังติดอยู่ในนั้นอย่างสิ้นทางออก กลางดึกคืนที่สี่ ศิลาทรุดตัวลงบนโซฟาหนังในห้องทำงาน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของดอกมะลิที่ติดอยู่ในความทรงจำเขายังคงตามหลอกหลอน เขาหยิบขวดวิสกี้ขึ้นมากระดกเพื่อหวังจะดับความร้อนรุ่มในใจ แต่ยิ่งดื่ม เขากลับยิ่งเห็นภาพเด็กชายคนนั้นชัดขึ้นทุกขณะ แววตาของเด็กคนนั้น... มันช่างเหมือนกับแววตาของเขาในวันที่เขายังไม่รู้จักความหยิ่งผยองและทะเยอทะยาน เขากดกริ่งเรียกแม่บ้านคนเก่าแก่เข้ามา “นม... พิมพ์เคยมีคนสนิทที่ไหนไหม หรือเพื่อนที่เธอไว้ใจที่สุดในตอนนั้น” หญิงชราก้มหน้าหลบสายตา มือที่สั่นเทาของนางกำผ้ากันเปื้อนแน่น “คุณหนูพิมพ์... เธอไม่ได้บอกใครเลยค่ะคุณศิลา วันที่คุณไล่เธอออกจากบ้านในคืนที่ฝนตกหนักวันนั้น เธอแทบไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่กระเป๋าเสื้อผ้าก็ยังไม่มี... เธอไปเพียงลำพังจริงๆ ค่ะ” คำว่า ‘ไปเพียงลำพัง’ เหมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของศิลา เขาเคยคิดว่าเขาเป็นผู้ชนะ เขาเคยคิดว่าการขับไล่เธอออกไปคือการกำจัดขยะออกจากชีวิต แต่ความจริงที่เขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้คือ การที่เขาขับไล่สิ่งที่มีค่าที่สุดออกไปจากชีวิตของเขาเองต่างหาก ศิลาลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เซฟ เขากดรหัสที่ไม่ได้ใช้มานานเพื่อเปิดมันออก ด้านในมีเพียงกล่องกำมะหยี่สีแดงหนึ่งใบ... แหวนแต่งงานที่เขาเคยถอดวางทิ้งไว้ในวันที่เขาคิดว่าเธอไม่มีค่าพอจะอยู่เคียงข้างเขา เขานำมันออกมาดู แสงไฟจากโคมไฟสะท้อนบนเพชรเม็ดงามที่เคยเป็นเครื่องหมายของพันธะสัญญา... พันธะที่เขาเป็นคนพังมันเองกับมือ *ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูทำให้เขาชะงัก “มีอะไร” “คุณศิลาคะ มีจดหมายซองหนึ่งวางอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ค่ะ ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่มีตราประทับชื่อ... พิมพ์มาดา” หัวใจของศิลาเต้นรัวจนแทบหลุดออกจากอก เขาแทบจะแย่งจดหมายซองนั้นมาจากมือแม่บ้าน เขาฉีกซองออกอย่างรีบร้อน ในนั้นไม่มีข้อความด่าทอ ไม่มีคำเรียกร้องค่าเลี้ยงดู มีเพียงรูปถ่ายใบใหม่ที่ถ่ายจากกล้องโพลารอยด์ ในรูปนั้นคือเด็กชายคนเดิม กำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวนกุหลาบที่คุ้นตา... สวนกุหลาบในบ้านพักตากอากาศของเขาที่เชียงใหม่! ศิลาตัวเย็นวาบ นี่ไม่ใช่การบังเอิญ นี่คือคำประกาศสงคราม! เขาพุ่งตัวไปที่หน้าต่างมองออกไปที่สวนกุหลาบด้านล่างท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล ทันใดนั้น ไฟในสวนที่ควรจะปิดสนิทกลับสว่างวาบขึ้นทีละดวงตามทางเดิน และที่ศาลาไม้กลางสวน... ร่างอรชรในชุดเดรสสีดำสนิทนั่งหันหลังให้เขาอยู่ เธอไม่ได้หนี... เธอแค่รอเวลาให้เขาคลั่งตายในกรงขังที่เธอสร้างขึ้น! ศิลาวิ่งลงบันไดด้วยความบ้าคลั่ง เขาจะไม่ยอมให้เธอหายไปไหนอีกครั้งเด็ดขาด แต่เมื่อเขาไปถึงศาลานั้น ร่างนั้นกลับว่างเปล่า มีเพียงกลิ่นหอมของดอกมะลิที่อบอวลอยู่ และบัตรเชิญใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะหินอ่อน... บัตรเชิญงานเลี้ยงการกุศลของตระกูลดังที่เขาต้องไปในคืนพรุ่งนี้ พร้อมลายมือเขียนทิ้งท้ายไว้ว่า... 'หวังว่าคืนพรุ่งนี้ คุณคงจะไม่ลืมพาสามัญสำนึกของคุณไปด้วยนะคะ... อดีตสามี' ศิลาขยำบัตรเชิญในมือนั้นจนยับเยิน ลมหายใจของเขาหอบถี่ด้วยความโกรธแค้นที่ผสมปนเปกับความปรารถนาที่เขาไม่เคยยอมรับ พิมพ์มาดา... เธอไม่ได้กลับมาเพื่อขอความเมตตา แต่เธอกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างที่เขาเคยทำกับเธอไว้... ทบต้นทบดอก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวในคฤหาสน์หินอ่อนด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ