บุปผาน้ำแข็งกลางพายุโลหิต

โลหิตมิได้หลั่งริน... แต่มันร่วงหล่นดั่งกลีบเหมันต์สีชาด ดวงตาของหลี่มู่ไป๋เบิกกว้างจนเส้นเลือดฝอยแทบปริแตก เสียงคำรามดุดันของพรรคเพลิงอสูรทมิฬรอบกายพลันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหึ่งอื้ออึงในโสตประสาท คล้ายโลกหล้าใบนี้ถูกแช่แข็งด้วยความหวาดหวั่นอันไร้ก้นบึ้ง ภาพตรงหน้ามิใช่ภาพลวงตา แต่เป็นคมกระบี่มารสีนิลกาฬที่เสียบทะลุแผ่นหลังบอบบางของสตรีผู้เยือกเย็นดั่งหิมะพันปี หยาดโลหิตสีแดงฉาดหยดลงบนผืนหิมะขาวบริสุทธิ์ ส่งเสียง "ติ๋ง... ติ๋ง..." ดั่งบทเพลงมรณะที่กรีดแทงขั้วหัวใจของเขาให้แหลกสลาย "เสวี่ยเอ๋อร์...!" เสียงคำรามเล็ดลอดไรเฟืองฟันที่ขบเข้าหากันจนเลือดกบปาก วิญญาณของหลี่มู่ไป๋แทบหลุดลอยออกจากร่าง บุรุษผู้ไม่เคยคุกเข่าให้ฟ้าดิน เหตุไฉนยามนี้เข่าทั้งสองข้างกลับสั่นเทาจนแทบทรุดฮวบลงกับพื้น ทว่า ก่อนที่ความมืดมิดแห่งความสิ้นหวังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะ มู่หรงเสวี่ยกลับมิได้ล้มลง นางยังคงยืนหยัดอย่างองอาจ แม้คมกระบี่มารจะเสียบอกเสื้อ แต่นัยน์ตาคู่คมปลาบที่เคยเย็นชาไร้ระลอกคลื่น บัดนี้กลับทอประกายแสงสีครามเจิดจ้าดั่งดาราดับแสง นางสะบัดข้อมือเรียวงามที่โปร่งใสราวกระจกแก้ว พลังปราณเหมันต์อันบริสุทธิ์ระเบิดทะลักออกจากจุดตันtian (ตันเถียน) พัดพาเกล็ดหิมะนับหมื่นนับพันหมุนวนเป็นพายุหมุนทมิฬ กลืนกินร่างของเหล่ามือสังหารพรรคเพลิงอสูรทมิฬให้กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งในชั่วพริบตา! "หลี่... มู่ไป๋..." น้ำเสียงของนางแผ่วเบา ยามที่กระอักโลหิตสีแดงสดออกมาหยดหนึ่ง มันกลับกลายเป็นผลึกน้ำแข็งรูปบุปผาโปร่งแสงร่วงหล่นลงบนฝ่ามือของเขา "หนีไป... วิถีกระบี่ของท่าน... ยังต้องรุดหน้า... อย่าให้ความตายของข้า... กลายเป็นภาระผูกพัน..." "ไม่! ข้าไม่ไป! เจ้าเป็นตายร้ายดีอย่างไร ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า!" หลี่มู่ไป๋แผดเสียงก้องด้วยความเจ็บปวดระทม ทว่าอ้อมแขนที่คว้าจับชายเสื้อของนางกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า เมื่อมู่หรงเสวี่ยใช้พลังเฮือกสุดท้ายผลักร่างของเขาให้พุ่งทะยานถอยหลังเข้าสู่ป่าทึบเบื้องล่าง พร้อมกับม่านพลังน้ำแข็งหนาทึบที่ปิดกั้นเส้นทาง ไล่ล่าเหล่าศัตรูที่ตามมาให้หยุดชะงัก ตูม! ตูม! ตูม! เสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหุบเขาเหมันต์นิรันดร์ พลังอัคคีมารและพลังเหมันต์หิมะโลหิตเข้าห้ำหั่นกันจนฟ้าดินแปรปรวน หลี่มู่ไป๋ถูกแรงปะทะซัดกระเด็นจนลอยละลิ่วไปไกลหลายสิบลี้ ร่างของเขากระแทกเข้ากับลำต้นสนโบราณจนกระดูกซี่โครงหักรบหลายซี่ เลือดคำโตพุ่งทะลักออกจากปาก ทว่าความเจ็บปวดทางกายามนี้เทียบไม่ได้เลยกับไฟแค้นที่กำลังแผดเผาจิตวิญญาณ เขายันกายลุกขึ้นยืนด้วยกระบี่คู่ใจในมือ แววตาทระนงฉายแววอำมหิตและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน วิถีกระบี่ทวนกระแสฟ้าภายในร่างหมุนวนบ้าคลั่งราวกับพายุเฮอร์ริเคน ปราณกระบี่สีทองอร่ามผสานเข้ากับจิตวิญญาณแห่งความแค้นแผ่พุ่งทะยานเสียดฟ้า แหวกเมฆหมอกทมิฬให้แตกกระจาย "พรรคเพลิงอสูรทมิฬ... ต่อให้พวกมันพลิกแผ่นดินหลบหนี หรือหนีตายไปถึงขอบนรกภูมิ ข้า... หลี่มู่ไป๋ ผู้นี้ จะใช้กระบี่ในมือตัดหัวพวกมันมาสังเวยดวงวิญญาณของเสวี่ยเอ๋อร์ให้จงได้!" คำปฏิญาณดังก้องกังวานสะท้อนไปทั่วผืนป่า ร่างกายของเขาเริ่มทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันของราตรีที่รายล้อมด้วยกลิ่นไอโลหิต บรรยากาศรอบตัวกลับเยือกเย็นลงอย่างกะทันหัน ลมหายใจของเขาเริ่มกลายเป็นไอสีขาว แม้แต่หยดเลือดที่หยดลงบนพื้นหิมะเมื่อครู่ก็กลับกลายเป็นสีดำสนิท กึก... กึก... เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับก้าวเดินอยู่บนปุยเมฆดังขึ้นแผ่วเบา ทว่ากลับดังก้องชัดเจนในโสตประสาทของหลี่มู่ไป๋ที่กำลังตื่นตัวถึงขีดสุด เขาหยุดฝีเท้าทันที หันขวับกลับไปมองเบื้องหลังด้วยสายตาคมกริบดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก ท่ามกลางหมอกหนาทึบที่ปกคลุม เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายอักษรเวทโลหิตกำลังก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ มือขวาของเงาร่างนั้นถือกระบี่เล่มหนึ่ง... กระบี่เล่มที่เพิ่งเสียบอกเสื้อของมู่หรงเสวี่ย! ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ ปลายกระบี่นั้นมิได้มีเพียงหยดโลหิตของนางเซียนผู้เย็นชาเท่านั้น แต่ทว่า... บนคมกระบี่สีนิลกาฬกลับมี "ดวงตาคู่หนึ่ง" ที่กำลังกะพริบและจ้องมองตรงมาที่หลี่มู่ไป๋ พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งเย็นยะเยือกที่ดังขึ้นจากคมกระบี่โดยตรง "ฮี่ๆๆ... คุณชายหลี่... ท่านกำลังตามหาเจ้าของดวงใจอยู่ใช่หรือไม่? ไม่ต้องลำบากหรอก... เพราะวิญญาณของนาง บัดนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกระบี่มารเล่มนี้เรียบร้อยแล้ว!" ดวงตาของหลี่มู่ไป๋หดแคบลงจนเหลือเพียงเท่ารูเข็ม สติสัมปชัญญะของเขาชาวาบไปทั่วร่าง เมื่อเงาลึกลับนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม... ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นรูปอักษรเวทมารลากผ่านดวงตา และเป็นใบหน้าเดียวกับบุคคลที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! "ท่านอาจารย์ลุง...!" ขอขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานฝ่ากระแสฟ้าไปกับ "หมื่นกระบี่คืนรัง" นะครับ