เงาทมิฬแห่งสำนักกระบี่สวรรค์

"ความกตัญญูกตเวทีที่ท่านอาจารย์เคยพร่ำสอน… เผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดสิ้นแล้วหรือไร, ศิษย์พี่รองกู่เฟิง?" น้ำเสียงของหลี่มู่ไป๋ราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าทุกคำที่หลุดรอดจากริมฝีปากกลับหนักอึ้งดั่งขุนเขาไท่ซาน ปราณกระบี่ทวนกระแสฟ้าสีครามเข้มแผ่พุ่งออกจากร่างโดยไร้การควบคุม มันบดขยี้พื้นดินใต้ฝ่าเท้าจนแตกร้าวเป็นรอยแยกนับพันสาย เศษหินและใบไม้ถูกแรงกดดันนี้บดขยี้จนกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา เบื้องหน้าของเขาคือบุรุษวัยกลางคนในอาภรณ์หรูหราสีทองปักลายเมฆาอัคคี แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและริษยาอาฆาต นั่นคือ 'กู่เฟิง' ศิษย์พี่ร่วมสำนักผู้เคยร่วมกินร่วมดื่มและฝึกปรือวิชามาด้วยกันแรมปี บัดนี้กลับยืนอยู่ ณ ฝั่งตรงข้าม ในฐานะผู้อาวุโสแห่งพรรคเพลิงอสูรทมิฬ ผู้ทรยศต่อจิตวิญญาณแห่งสำนักกระบี่รกร้าง "มู่ไป๋… โลกหล้านี้มีแต่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด ศิลาจารึกมรดกสวรรค์หาใช่สิ่งที่คนใกล้ตายเช่นเจ้าจะแบกรับไว้ได้ ส่งมันมาเสีย แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า… ให้ได้ตายอย่างสงบสักครั้ง" กู่เฟิงหัวเราะร่า รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างจนท้องนภาเหนือป่าโบราณแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต รอบกายของกู่เฟิง เต็มไปด้วยยอดฝีมือชุดดำนับร้อยชีวิต อาวุธในมือของพวกมันเรืองแสงอักขระมารสีดำทมิฬส่งเสียงคำรามโหยหวนดั่งภูตผี ในอ้อมแขนของหลี่มู่ไป๋ ศิลาจารึกโบราณที่สลักเคล็ดวิชาบรรพกาลกำลังเปล่งประกายแสงสีครามเจิดจ้า มันสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงจิตสังหารอันเข้มข้นที่รายล้อม ทว่า… กลางวงล้อมอันตายนี้ กลับปรากฏร่างบอบบางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะโปรยปราย นางยืนอยู่เคียงข้างหลี่มู่ไป๋โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเหล่าศัตรู มู่หรงเสวี่ย… นางเซียนแห่งหุบเขาเหมันต์นิรันดร์ ดวงตาคู่งามของนางเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งหมื่นปี กระบี่เยือกแข็งในมือเปล่งประกายไอความเย็นยะเยือกที่แช่แข็งแม้กระทั่งสายลม ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงสายตาที่ประสานกันแวบหนึ่ง ก็เพียงพอที่จะถ่ายทอดความเชื่อใจและปณิธานอันแน่วแน่—ต่อให้ต้องดับสูญสลายกลายเป็นธุลีดิน นางก็จะยืนหยัดเคียงข้างกระบี่เล่มนี้จนถึงลมหายใจสุดท้าย "หากเจ้าอยากได้ศิลาจารึกนี้… ก็จงถามคมกระบี่ในมือข้าดูก่อน!" หลี่มู่ไป๋คำรามลั่น ร่างสูงสง่าพุ่งทะยานออกไปดั่งสายฟ้าฟาด กระบี่ทวนกระแสฟ้าในมือถูกชักออกจากฝักด้วยความเร็วที่แม้แต่สายตาของยอดฝีมือยังแทบมองไม่ทัน ประกายกระบี่สีครามพุ่งทะยานแหวกม่านเมฆ แผ่พุ่งสัจธรรมแห่งการฝืนลิขิตฟ้าเข้าปะทะกับกองทัพอสูรทมิฬในพริบตา! *ตูม! ตูม! ตูม!* การปะทะกันของลมปราณระดับปรมาจารย์ทำให้ผืนป่าโบราณสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงระเบิดมหาศาลแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ต้นไม้ใหญ่ขนาดสิบคนโอบหักโค่นลงราวก้านไม้ขีดไฟ พื้นดินยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกนับร้อยเมตร ฝุ่นควันและเศษซากพืชลอยฟุ้งกระจายปกคลุมท้องฟ้าจนมืดมิด กู่เฟิงสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เขากัดฟันกรอด ท่าร่างทะยานขึ้นกลางอากาศ สองมือวาดอักขระมารสีโลหิตกลางอากาศ เกิดเป็นเงาอสูรกายขนาดยักษ์พ่นไฟทมิฬเข้าใส่หลี่มู่ไป๋ "เด็กน้อย… เจ้าคิดว่าสำนักกระบี่รกร้างที่ล่มสลายไปแล้ว จะต่อกรกับพลังแห่งยุคสมัยใหม่ได้งั้นหรือ!" "วิถีกระบี่… หาใช่ขึ้นอยู่กับยุคสมัย หากแต่ขึ้นอยู่กับหัวใจที่ซื่อตรงต่อวิญญาณ!" หลี่มู่ไป๋แผดเสียงก้อง ท่ามกลางเพลิงมารที่โหมกระหน่ำ ร่างของเขากลับเปล่งแสงสว่างเจิดจ้าดั่งดาราจักร ทักษะกระบี่ทวนกระแสฟ้ากระบวนท่าที่สาม ‘พลิกฟ้าคว่ำปฐพี’ ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้ที่ติ คมกระบี่กรีดผ่าอากาศจนเกิดเสียงแหลมหวีดหวิว รัศมีกระบี่รูปจันทร์เสี้ยวสีครามพุ่งแหวกอสูรกายโลหิตเป็นสองเสี่ยงในดาบเดียว! *ฉั๊วะ!* เลือดสดๆ สาดกระเซ็นย้อมผืนป่า กู่เฟิงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แขนขวาของเขาขาดสะบั้นลงพร้อมกับร่างที่กระเด็นกระแทกพื้นอย่างรุนแรง ทว่าในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะตกเป็นของหลี่มู่ไป๋… ท้องฟ้าเบื้องบนกลับคำรามครืนด้วยเสียงอสนีบาตที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เมฆสีดำทมิฬม้วนตัวเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ แรงกดดันระดับเซียนกดทับลงมาจนหลี่มู่ไป๋และมู่หรงเสวี่ยต้องชะงักฝีเท้า เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติกลางอากาศอย่างไร้ซุ่มเสียง ใบหน้าของมันถูกสวมทับด้วยหน้ากากกระดูกอสูรโบราณ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของหลี่มู่ไป๋ต้องกระตุกวูบ คือกลิ่นอายปราณวิญญาณที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง—กลิ่นอายของเจ้าสำนักผู้ล่วงลับในคืนเพลิงโลหิตวันนั้น! "เจ้า… เป็นใครกันแน่?" หลี่มู่ไป๋กำกระบี่ในมือแน่น หยาดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก เงาร่างนั้นแย้มยิ้มใต้หน้ากาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สะท้านไปถึงก้นบึ้งวิญญาณ "มู่ไป๋ลูกชายข้า… เจ้ายังอ่อนหัดนักที่คิดว่าจะปกป้องความลับนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและส่งใจให้ตัวละครฝ่าฟันอุปสรรคมา ณ ที่นี้นะครับ