คำท้าทายที่ไร้คำตอบ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกผลักข้ามพื้นกระจกใสเจียระไนอย่างประณีต ปลายเล็บเคลือบสีนู้ดเรียบหรูของรินรดากดทับมุมกระดาษแผ่นนั้นไว้ นัยน์ตากลมโตคู่คมกริบมองลอดแพขนตางอนงามไปยังบุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลาดั่งประติมากรรมหินอ่อน แต่วันนี้เขากลับแฝงไว้ด้วยรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านจนอากาศรอบกายแทบจะกลายเป็นผลึกน้ำแข็ง "คุณอคินกำลังเล่นเกมสกปรกอะไรอยู่คะ" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับปลายมีดเพชรที่กรีดลงบนกระจก อคินไม่ตอบในทันที ชายหนุ่มเพียงแต่เอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง สองมือประสานกันไว้ระดับหน้าอก ดวงตาคมกราบกราวสำรวจเรือนร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีครีมของอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความโหยหา ความดื้อรั้น และความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกัก ขังไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น "ผมไม่ได้เล่นเกม รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ช้าๆ ทว่าทรงพลังจนน่าขนลุก "ผมแค่กำลังจัดระเบียบตลาดจิวเวลรี่ใหม่... และบังเอิญว่า 'Lumina Gems' ของคุณ กำลังต้องการนักลงทุนรายใหญ่พอดี" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว สัญชาตญาณนักออกแบบมืออาชีพบอกเธอทันทีว่า สัญญาผูกขาดการนำเข้าอัญมณีดิบจากแอฟริกาที่ถูกปฏิเสธกะทันหันเมื่อวานซืน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และอีเมลยกเลิกสัญญาสนับสนุนจากธนาคารพาร์ทเนอร์รายใหญ่เมื่อช่วงเช้า ก็มีลายมือเบื้องหลังของ 'อคิน วรโชติเมธี' ขีดเขียนอยู่ชัดเจน "คุณใช้อำนาจเงินบีบคั้นฉันได้ แต่อย่าหวังว่าศักดิ์ศรีของฉันจะราคาถูกเหมือนผู้หญิงที่คุณเคยปัดทิ้งเมื่อสามปีก่อน" เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง ต่อให้ภายในอกจะไหววูบกับสถานการณ์วิกฤตที่กำลังคุกคามหยาดเหงื่อแรงกายที่เธอสร้างมากับมือก็ตาม อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นกายบุรุษเจือจางด้วยกลิ่นไม้หอมและบุหรี่ราคาแพงโชยเข้าแตะนาสิก รินรดาผถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางตัวอย่างจิวเวลรี่จนไร้ทางหนี ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมา กักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและโต๊ะทำงาน ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิด กลิ่นอายความใกล้ชิดที่เคยคุ้นเคยและเจ็บปวดในอดีตตีรวนขึ้นมาในอกจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ "ศักดิ์ศรีของคุณมันราคาเท่าไหร่กัน ริน..." เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าที่โผล่พ้นปกสูท "ถ้ามันแพงนัก... ผมจะซื้อทั้งบริษัทของคุณ พร้อมกับตัวคุณ... มาไว้ใต้บัญชาของผมใหม่อีกครั้ง ดีไหมล่ะ" คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาร้อนแรงที่มองมาทำให้เลือดในกายของรินรดาร้อนฉ่า เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาอย่างไม่ลดละ ฝ่ามือเรียวเล็กยกขึ้นทาบอกแกร่งของเขา ออกแรงผลักเต็มพิกัดแต่มันกลับมั่นคงราวกับกำแพงเหล็ก "ฝันไปเถอะค่ะ!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "ต่อให้ฉันต้องล้มละลาย หรือสูญเสียทุกอย่างที่สร้างมา ฉันก็ไม่มีวันเอาตัวเข้าแลกกับผู้ชายไร้หัวใจอย่างคุณเด็ดขาด อคิน!" ดวงตาคมกริบของอคินไหววับชั่วขณะ ประกายความเจ็บปวดแล่นผ่านดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นก่อนจะถูกกลบฝังด้วยความดุดันตามเดิม มือหนาเอื้อมไปคว้าคางสลักเสลาของเธอไว้ด้วยความนุ่มนวลที่แฝงความบังคับ บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสจากเขา "ปากเก่งนักนะ..." เขาพึมพำ นัยน์ตาดาร์กโหมดจ้องมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่สั่นระริกด้วยความโกรธ "แต่เวลาอยู่ใต้ร่างผม... คุณไม่เคยปากเก่งแบบนี้เลยสักครั้ง รินรดา" ความทรงจำอันเร่าร้อนและเจ็บปวดในคืนวานพรั่งพรูเข้ามาในโสตประสาท รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉานใหญ่ ความอัปยศอดสูและเพลิงแค้นผสมปนเปกันจนร่างบางสั่นเทิบทว่าไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเดือดดาลที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด ก่อนที่เธอจะทันได้ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าหล่อเหลานั้น เสียงเคาะประตูก็จลังขึ้นสามครั้ง พร้อมกับร่างสูงสง่าของ 'ธันวา' ที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อذنอนุญาต ธันวาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพอันแนบชิดระหว่างอดีตสามีภรรยา ก่อนที่รอยยิ้มเยือกเย็นแบบนักธุรกิจเจ้าเล่ห์จะผุดขึ้นบนใบหน้า "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ..." ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับยื่นแท็บเล็ตในมือให้รินรดา "แต่ผมคิดว่า ข่าวดีเรื่องการเซ็นสัญญาร่วมทุนระหว่าง 'Lumina Gems' กับกลุ่มทุนของผม น่าจะทำให้คุณอคินสนใจ... มากกว่าจะมาลวนลามอดีตภรรยาในเวลางานนะครับ" อคินค่อยๆ ผละตัวออกจากรินรดา ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่ความเย็นชาดั่งน้ำแข็งอีกครั้ง ดวงตาสีดำสนิทหันขวับไปจ้องมองธันวาด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที อุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ รินรดาหอบหายใจเบาๆ รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เธอรับแท็บเล็ตมาจากมือธันวา กวาดสายตาอ่านตัวเลขมูลค่ามหศาลบนหน้าจอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอคินด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่งดงามและบาดลึกที่สุด "ดูเหมือนว่า... เกมบีบเค้นของคุณจะใช้ไม่ได้ผลแล้วนะคะ, คุณอคิน" อคินไม่แม้แต่จะชายตามองแท็บเล็ตในมือหญิงสาว นัยน์ตาคมกริบจดจ้องเพียงใบหน้าของเธอ สันกรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความหึงหวงและความพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาจนหน้ามืดตามัว ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของอคินก็แผדเสียงดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด กดตัดสายทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ แต่ปลายสายกลับส่งข้อความรูปภาพเข้ามาแทนที่ด้วยความรวดเร็ว อคินก้มลงมองหน้าจอ... และวินาทีนั้นเอง ลมหายใจของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลก็สะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ชะงักค้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมอย่างจัง ในภาพนั้น... คือเด็กชายตัวน้อยวัยราวสองขวบเศษ ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากตัวเขาอย่างไร้ที่ติ กำลังยืนถือลูกโป่งสีฟ้าอยู่หน้าสตูดิโอจิวเวลรี่แห่งนี้ โดยมีพี่เลี้ยงสาวคอยยืนประคองอยู่ไม่ห่าง... และที่มุมภาพปรากฏข้อความสั้นๆ ส่งตรงถึงเขาว่า: *"เด็กคนนี้... หน้าตาคุ้นๆ เหมือนใครบางคนแถวนี้ไหมคะคุณอคิน?"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ดำดิ่งไปกับความเจ็บปวด และลุ้นระทึกไปกับเกมรักเกมแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ