บทสนทนาหลังบานประตู

"คุณคิดว่าน้ำตาหยดเดียวของฉันในอดีต มันมีค่าเท่ากับเศษกระดาษใบหยดนั้นหรือคะ, คุณอคิน" เสียงหวานเยียบเย็นที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ ไม่ต่างอะไรจากคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคนที่นั่งอยู่เบื้องหน้า รินรดาในยามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เอาแต่นั่งกอดเข่าร้องไห้ในห้องนอนมืดทึบเมื่อสามปีก่อนอีกแล้ว ความสำเร็จในฐานะนักออกแบบจิวเวลรี่มืออาชีพ และรอยแผลเป็นจากความโหดร้ายที่เขาเคยฝากไว้ ได้หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นกุหลาบงามที่มีหนามแหลมคมพร้อมทิ่มแทงทุกคนที่บังAาญเข้ามาทำลายความสงบสุขที่เธอเพิ่งสร้างขึ้น อคินกลืนก้อนความขื่นขมลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชาดั่งน้ำแข็งในยามนี้ กลับไหวระริกด้วยความเจ็บปวดร้าวราน ภาพอดีตที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธออย่างไร้เยื่อใย ภาพที่เธอยอมคุกเข่าขอร้องให้เขาเชื่อใจแต่เขากลับเลือกที่จะหันหลังให้... มันย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในยามที่สายเกินแก้ "ผมรู้ว่าผมมันเลว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากเย็น แววตาของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลไร้ซึ่งความเกรียงไกร เหลือเพียงความสิ้นหวังของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียลมหายใจ "ผมทำลายริน... ทำลายคนที่รักผมที่สุดด้วยมือของตัวเอง ความเย็นชา ความหยิ่งผยอง และความระยำในอดีต... มันสมควรแล้วที่ผมจะต้องชดใช้" รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับเยียบเย็นจนน่ากลัว เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทขับเน้นรูปร่างระหงและทรวดทรงเย้ายวนตามแบบฉบับหญิงสาวทรงเสน่ห์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยละลิ่วผสมผสานกับบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องทำงานส่วนตัว "การชดใช้ของคุณมันช่างราคาถูกเหลือเกินนะคะ, คุณอคิน" เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละน้อย ส้นเข็มสูงกระทบพื้นห้องเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตาย "คุณคิดว่าการเอาเงินจำนวนมหาศาลมาประเคนให้ การตามตื้อ และการทำหน้าตาเจ็บปวดแบบนั้น จะลบล้างความจริงที่ว่าคุณเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันลงกับพื้นได้งั้นหรือ?" อคินเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยไฟแห่งการแก้แค้น เขายอมจำนนต่อทุกถ้อยคำเชือดเฉือน ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนตาม พร้อมกับก้าวประชิดตัวเธออย่างระมัดระวังราวกับเธอกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามืออีกครั้ง แต่รินรดากลับไม่มีทีท่าถอยหนี ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขาอย่างท้าทาย "ถ้าการชดใช้ของผมมันยังไม่สาสม... คุณอยากให้ผมทำอะไรล่ะริน" อคินโน้มใบหน้าลงมา เสียงกระซิบพร่าสั่นระริก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วนวลเนียน ความใกล้ชิดที่คุ้นเคยในอดีตกำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ทั้งสองฝ่ายต่างพยายามกดทับไว้ "จะให้ผมคุกเข่ากราบเท้าคุณตรงนี้ไหม? หรือจะให้ผมเอาชีวิตของผมมาแลกกับหยดน้ำตาที่คุณเคยเสียไป... ผมก็ยินดี" "ชีวิตของคุณมันมีค่าแค่นั้นเองหรือคะ?" นิ้วเรียวยาวดั่งงานศิลป์เอื้อมขึ้นไปแตะที่ปกเสื้อสูทเนื้อดีของเขา ไล้ปลายนิ้วผ่านแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ สัมผัสแผ่วเบานั้นสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วร่างของอคิน ราวกับโดนกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วเส้นเลือด "อย่ามาพูดคำว่าแลกด้วยชีวิตเลยค่ะ... เพราะในวันที่ฉันตายทั้งเป็น คุณยังไม่เคยสนใจไยดีฉันเลยสักนิด" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจอคิน ความรู้สึกผิดทะลักล้นจนทนไม่ไหว มือหนาเอื้อมออกไปรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ผลักไส แรงปะทะระหว่างร่างกายที่แนบชิดกันจุดประกายไฟอารมณ์ที่คุกรุ่นมานานให้โหมกระพือขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาที ความโกรธ ความแค้น ความโหยหา และความปรารถนาอันมืดมน หลอมรวมกันจนแยกไม่ออก อคินก้มลงบดริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มสีแดงสดโดยไม่รอให้เธออนุญาต สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความดุดันและโหยหา ราวกับคนกระหายน้ำที่กลางทะเลทราย รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่สัญชาตญาณการตอบสนองจะตื่นขึ้น เธอกัดริมฝีปากเขาจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เพื่อระบายความคับแค้น แต่แทนที่จะผละออก อคินกลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ตวัดปลายลิ้นเข้าไปตักตวงความหวานล้ำที่เขาเคยโง่เขลาทิ้งขว้างไป รสจูบเปลี่ยนจากความดุเดือดเป็นความลึกซึ้ง เร่าร้อน และบีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม ร่างกายของทั้งคู่ต่างโหยหากันและกันอย่างน่าละอาย อคินอุ้มร่างบางขึ้นโดยไม่ให้ตั้งตัว ขาเรียวเกี่ยวตวัดรัดสะโพสอบอุ่นของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ รินรดาซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้ความวาบหวามและรสสัมผัสอันคุ้นเคยครอบงำสติสัมปชัญญะ มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ลุกโชนไปด้วยไฟสเสน่หา ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวและความโหยหาในค่ำคืนนี้ กำลังดิ่งลึกเกินกว่าที่ใครคนใดคนหนึ่งจะถอนตัวขึ้นมาได้ ทว่า... ในวินาทีที่อบอวลไปด้วยห้วงอารมณ์เสน่หาอันเร่าร้อนและลึกซึ้งที่สุด เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างไม่ปรานี "คุณอคินคะ... เอกสารที่ขอให้ตรวจด่วนค่ะ... อ๊ะ!" เสียงหวานใสของเลขาหน้าห้องที่เปิดประตูพรวดเข้ามา ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว อคินหน้าตึงเครียดด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขากำลังจะเอ่ยปากไล่ตะเพิดออกไป แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นซองเอกสารลับที่เลขาถือติดมือเข้ามาเพื่อนำมาเซ็นด่วน มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่มุมซองประทับตราผลตรวจทางห้องปฏิบัติการทางการแพทย์อย่างชัดเจน และชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหัวกระดาษแผ่นบนสุดที่โผล่พ้นซองออกมานั้น... ทำให้อคินถึงกับหน้าซีดเผือด ลมหายใจสะดุดกึก ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจในวันที่ไม่มีวันตั้งตัว ...ชื่อของเด็กชายวัยสามขวบ... ที่มีนามสกุลเดียวกับเขา... และใบหน้าถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ดำดิ่งไปกับความเจ็บปวด และลุ้นระทึกไปกับเกมรักเกมแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ (จากใจ... เข็มฉายานิศ ค่ะ)