แรงปรารถนาที่เก็บงำ

“คุณอคิน... กรุณามารยาททางธุรกิจด้วยค่ะ ที่นี่ห้องทำงานดิฉัน ไม่ใช่สนามอารมณ์ที่คุณจะเข้ามาแสดงสิทธิ์อะไรก็ได้” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นน้อยๆ ยามที่แผ่นหลังบางถูกต้อนจนแนบชิดกับบานกระจกใสระเบียงห้องทำงาน เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่สิ่งที่ร้อนระอุและหลอมละลายประสาทสัมผัสของเธอยิ่งกว่า กลับเป็นร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีที่กักขังเธอไว้ในวงแขน ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวหลังเที่ยงคืนราวกับถูกแผดเผาด้วยแรงปรารถนาที่ถูกเก็บงำมาเนิ่นนาน อคินไม่ยอมถอยห่าง ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและดุดันในคราวเดียวกัน ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ใกล้ซอกคอหอมกรุ่นที่เขามีสิทธิ์เคยสูดด姆 แต่กลับปล่อยให้มันหลุดลอยไปเพราะความโง่เขลาในอดีต “สิทธิ์เหรอ...” เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าดังชิดริมใบหู รอรินรดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้สติที่พยายามประคับประคองมาตลอดพังทลายลงในชั่วพริบตา “ผมไม่เคยคิดจะใช้สิทธิ์บ้าบอนั่นอีก... แต่สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ รินรดา มันมาจากหัวใจที่กำลังจะตายด้านถ้าไม่ได้สัมผัสคุณ” ปลายนิ้วแข็งแกร่งไล้ผ่านคางมนบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับจูบ รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี แต่มีหรือที่อคินจะยอม เขาประคองกรอบหน้าเธอไว้มั่นริมฝีปากหยักประทับจูบลงมาหนักหน่วงและเว้าวอนในคราเดียวกัน ความโหยหาที่อัดอั้นมาเป็นแรมปีระเบิดออกในสัมผัสที่ทั้งดุดันและอ่อนหวาน รสจูบที่เคยเย็นชาในอดีตบัดนี้ร้อนรุ่มราดรดด้วยเพลิงรักที่แผดเผาจนเธอกลัว “อื้อ... ปล่อยนะคะ... อคิน!” เสียงประท้วงขาดหายไปในลำคอเมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวาน รินรดารู้สึกราวกับสติสัมปชัญญะหลุดลอย ร่างกายทรยศด้วยการอ่อนระทวยไปตามสัมผัสคุ้นเคย มือบางที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความโกรธแค้นที่เคยมีถูกความหวามไหวเข้ากัดเซาะทีละน้อย จนสุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ต่อแรงปรารถนาที่ซุกซ่อนไว้ใต้หน้ากากแห่งความเย็นชาเช่นกัน อคินอุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน เอกสารและแฟชั่นดีไซน์ร่วงหล่นลงพื้นอย่างไร้ความหมายเมื่อเรียวขาคู่สวยถูกรั้งให้เกี่ยวสะโพกสอบของเขาไว้ ความแนบชิดอย่างไร้รอยต่อทำให้หัวใจทั้งสองดวงเต้นโครมครามรากับจะหลุดออกมานอกอก ชุดสูททำงานสีเข้มถูกถอดโยนพ้นทางอย่างไม่ไยดี ผิวเนื้อเนียนนุ่มสัมผัสกับอากาศเย็นยะเยือกในห้อง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือและริมฝีปากของชายหนุ่มที่พรมจูบไปทั่วลาดไหล่เปลือยเปล่า เสียงครางฮัมด้วยความพึงพอใจดังลอดริมฝีปากหนาเมื่อเขาได้ครอบครองสิ่งที่โหยหามาตลอด “คุณสวยเหลือเกินริน... สวยจนผมแทบบ้า” อคินกระซิบเสียงพร่า สะโพกสอบเคลื่อนตัวเข้าหาอย่างเป็นจังหวะ ท่าท่ามกลางความเงียบงันและเงาจันทร์ที่สาดส่อง ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนเกินกว่าจะต้านทาน ทุกสัมผัสคือการไถ่บาป ทุกจังหวะคือความโหยหาที่ได้รับการเติมเต็ม รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของอดีตสามี ระบายความเจ็บปวดและความสุขสมที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้เอ่อคลอเบ้าแต่ถูกกลืนหายไปด้วยรสจูบอันดูดดื่มและเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ค่ำคืนนี้ไม่มีรินรดาผู้เย็นชา และไม่มีอคินผู้ไร้หัวใจ มีเพียงชายหญิงสองคนที่ยอมจำนนต่อแรงปรารถนาอันลึกซึ้งซึ่งกักเก็บมาเนิ่นนานเท่านั้น ทว่า... ในขณะที่บทเพลงรักกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องทำงานกลับดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงเรียกของธันวาที่ดังทะลุเข้ามา “คุณรินรดาครับ... ผมมีเอกสารด่วนจากโปรเจกต์ใหม่ที่ต้องให้คุณเซ็นคืนนี้เลย หวังว่าคุณจะยังไม่กลับนะครับ” ร่างทั้งสองชะงักค้าง อคินหยุดการเคลื่อนไหว นัยน์ตาสีเข้มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดระคนระวังภัย ขณะที่รินรดากรอกตาด้วยความตื่นตระหนก มือบางรีบดันอกแกร่งให้ออกห่างเมื่อเสียงฝีปากของธันวาเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องทำงาน พร้อมกับบิดลูกบิดประตูที่ไม่ได้ล็อกเข้ามาอย่างถือวิสาสะ! (จากใจ... เข็มฉายานิศ ค่ะ: หวังว่าจะถูกใจความดุเดือดและลุ้นระทึกในตอนนี้กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)