เส้นขนานที่เริ่มขยับเข้าใกล้

“คุณคิดว่าการเอาตัวเข้าแลกกับโปรเจกต์มหาศาลนี้ จะช่วยล้างความสกปรกในอดีตของคุณได้หมดจดอย่างนั้นหรือคะ คุณอคิน” น้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึกของรินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมวีไอพีของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว กลิ่นอายความเย็นชาที่เคยคุ้นเคยลอยวนอยู่ในอากาศราวกับหมอกหนา แววตาของหญิงสาวที่เคยไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาแห่งความชอกช้ำเมื่อครั้งอดีต บัดนี้กลับนิ่งสนิท ดุจผิวน้ำแข็งใสตึงเครียดที่พร้อมจะกรีดแทงทุกคนที่กล้าล้ำเส้นเข้ามา อคินขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บประณีตส่งเสริมให้เขาดูทรงอำนาจและเยือกเย็นดั่งรูปปั้นหินอ่อน ดวงคมกริบสีนิลกาฬจดจ้องมองอดีตภรรยา—หญิงสาวที่เขาเคยผลักไสอย่างไร้เยื่อใย แต่วันนี้เธอกลับยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าในฐานะ ‘หัวหน้านักออกแบบจิวเวลรี่มือหนึ่ง’ ผู้ถือครองสิทธิ์ขาดในการอนุมัติคอลเลกชันเครื่องเพชรพันล้าน ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของโปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์ระดับเมกะโปรเจกต์ที่บริษัทของเขากำลังหมายปอง “ผมไม่ได้เอาตัวเข้าแลก ริน... ผมกำลังใช้ความสามารถ และที่สำคัญที่สุด เราสองคนต่างหากที่ถูกบีบให้ต้องร่วมหัวจมท้ายกันด้วยผลประโยชน์ทางธุรกิจ” อคินเอ่ยตอบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความแหบพร่าเล็กน้อย เขารู้ดีว่าข้อเสนอการร่วมทุนครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ธันวา คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจกำลังเดินเกมบีบให้รินรดาต้องมาร่วมงานกับเขา เพื่อใช้ความบาดหมางในอดีตมาเป็นเครื่องมือบั่นทอนสมาธิของเขา รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ ช่างดูเย้ายวนแต่ทว่าอันตรายถึงชีวิต “ผลประโยชน์เหรอคะ? น่าขันสิ้นดี... สำหรับฉันแล้ว การได้เห็นคุณดิ้นรนเพื่อคว้าโปรเจกต์นี้ให้ได้ มันคืองานศิลปะชิ้นเอกที่น่ามองที่สุดต่างหากค่ะ” เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานกระจกใส ร่างอรชรในชุดสูทกระโปรงเข้ารูปเน้นสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนอย่างผู้หญิงเต็มตัว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันโชยเข้าแตะนาสิกของอคิน มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่เขาเคยคลั่งไคล้และซุกซบอยู่เมื่อหลายปีก่อน กลื่นอายความทรงจำอันเร่าร้อนและเจ็บปวดตีรวนขึ้นมาในอกจนชายหนุ่มต้องขบกรามแน่น “ถ้าคุณคิดว่าความแค้นจะทำให้คุณชนะผมได้ ริน คุณคิดผิด...” อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างไร้ช่องว่าง ความกดดันจากตัวตนของเขาแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบกายร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น “เพราะยิ่งคุณผลักไสผมออกไปเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งดึงตัวเองให้จมดิ่งลงมาในเกมที่ผมเป็นผู้กำหนดกติกามากเท่านั้น” รินรดาไม่ถอยหลังหนี เธอมองสบตาเขาตรงๆ แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรึกจนแทบหลุดออกมานอกอกยามที่แผงอกกว้างอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ของเขารดรินอยู่เหนือปลายจมูก ปลุกเร้าความทรงจำอันวาบหวามที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ใต้ผืนน้ำแข็งแห่งความเกลียดชัง “คนสารเลว...” เธอพึมพำลอดไรฟัน ดวงตากลมโตวับวาวด้วยหยาดอารมณ์ “คุณคิดว่าตัวเองเหนือกว่าเสมอสินะคะ ถึงได้เหยียบย่ำหัวใจฉันได้ตามอำเภอใจ แต่บอกไว้ก่อนเลย... รอบนี้ ฉันจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้คุณย่ำยีเล่นอีกเด็ดขาด” อคินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มและแหบพร่าจนน่าขนลุก “งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ ว่าคุณเก่งกาจพอที่จะควบคุมเกมนี้ได้จริงๆ หรือสุดท้ายแล้ว... คุณก็ยังเป็นแค่ผู้หญิงคนเดิมที่สั่นสะท้านทุกครั้งที่ผมแตะต้องกันแน่” ปลายนิ้วแข็งแกร่งเอื้อมไปสัมผัสเส้นผมสีดำสนิทที่ทิ้งตัวเคลียไหล่บาง รินรดาสะดุ้งเฮือกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสนั้นอย่างรวดเร็วจนน่ารังเกียจ ผิวเนื้อภายใต้ร่มผ้าซ่านสั่นสะท้าน เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าว เธอพยายามจะผลักเขาออก แต่แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่กลับรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน อคินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบแน่นอย่างไร้ช่องว่าง ร่างบางถูกดึงเข้าหาแผงอกแกร่งอย่างแนบเนียน ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวในความเงียบงันของห้องประชุมปิดตาย รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อริมฝีปากหยักลึกก้มลงบดขยี้เรียวปากของเธออย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งการทักทาย หรือจูบแห่งการขอร้อง แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้า ศึกทางอารมณ์ที่ผสมผสานระหว่างความโหยหา ความเจ็บปวด และความต้องการอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน รินรดาพยายามทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แต่เรียวปากกลับเผยอรับสัมผัสร้อนแรงที่เขาถาโถมเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและดุดันทำให้สมองของเธอดับวูบ ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานนับปีเริ่มละลายหายไปกับสัมผัสวาบหวามที่ไล้เลียไปตามกลีบปาก มือบางที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นอย่างไร้เรี่ยวแรง เรียวลิ้นร้อนล้ำที่เกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อนปลุกเร้าไฟสวาทในกายให้โหมกระพือขึ้นอย่างไร้การควบคุม อคินคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงตอบ ริมฝีปากหนารุกไล่ความหอมหวานอย่างไร้ความปรานี มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะบีบขยำเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบสนิททุกสัดส่วน อารมณ์ดิบเถื่อนของผู้ชายที่อดกลั้นมานานนับปีระเบิดออกในจูบนี้ ความโหยหาที่กัดกินหัวใจทำให้เขาแทบคลั่ง ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วดั่งกลองศึก รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรแห่งความปรารถนา ความเกลียดชังที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความโหยหาที่แผดเผาจนร่างแทบหลอมละลาย อคินดันร่างบางจนแผ่นหลังชิดติดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ ความตัดกันระหว่างความเย็นของกระจกและความร้อนรุ่มจากร่างกายของเขายิ่งทำให้สติของเธอพร่าเลือน ทว่า... ในวินาทีที่ไฟสวาทกำลังจะลุกโชนจนเกินควบคุม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับสายน้ำเย็นจัดที่สาดซัดเข้ามาปลุกทั้งคู่ออกจากภวังค์ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “คุณรินรดาครับ ประธานบริษัทร่วมทุนเดินทางมาถึงแล้วครับ... เอえ... ขออภัยครับ ผมเข้ามาขัดจังหวะหรือเปล่าครับ” เสียงของเลขาหนุ่มคนสนิทดังลอดเข้ามา พร้อมกับบานประตูที่เริ่มขยับเปิดออกช้าๆ อคินผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบฉายแววคุกกรุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนเสียดสียามที่มองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อของอดีตภรรยา รินรดารีบยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากลวกๆ หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความตื่นตระหนกและความอับอาย เธอกระชับเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างลนลาน พยายามดึงสติอันน้อยนิดกลับคืนมา ทว่า... เมื่อประตูเปิดกว้างขึ้นจนสุด ร่างของบุคคลที่ก้าวเข้ามาใหม่กลับทำให้เลือดในกายของรินรดาและอคินเย็นเฉียบลงพร้อมๆ กัน ธันวายืนยันรอยยิ้มเยือกเย็นอยู่ที่กรอบประตู พร้อมกับเด็กชายตัวน้อยวัยราวสี่ขวบหน้าตาจิ้มลิ้ม ที่มีดวงตาคมกริบและสันจมูกโด่งเป็นสันคมถอดแบบพิมพ์เดียวกับอคินอย่างไร้ที่ติ... กำลังซุกตัวอยู่ข้างกายของธันวาพร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อศัตรูคู่อาฆาตด้วยรอยยิ้มใสซื่อ “คุณพ่อคะ... ทำไมคุณพ่อถึงอยู่ในห้องนี้กับคุณอาคนสวยคนนี้ล่ะฮะ?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ดำดิ่งไปกับความเจ็บปวด และลุ้นระทึกไปกับเกมรักเกมแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ