แรงปะทะที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

“คุณคิดว่าการส่งดอกไม้ช่อโตมาที่ร้านทุกวัน มันจะช่วยลบล้างความร้าวฉานในอดีตได้งั้นเหรอคะ คุณอคิน” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นชา และเจือไปด้วยความเย้ยหยันอย่างไม่คิดจะปิดบัง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดแบรนด์หรูมองข้ามโต๊ะอาหารค่ำสุดหรูในโรงแรมระดับห้าดาวไปยังชายหนุ่มผู้เป็นอดีตสามี ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยังคงสง่างามไร้ที่ติ ทว่าแววตาคู่คมกลับไหวระริกด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในยاتวันวาน อคินชะืองมือที่กำลังถือแก้วไวน์ราคาแพง เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า—อดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงดอกไม้ประดับบ้านที่ไร้ค่า แต่บัดนี้ รินรดาในชุดเดรสผ้าไหมเข้ารูปสีมรกตกลับเปล่งประกายเจิดจรัส ยิ่งใหญ่ และทรงพลังเสียจนเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงชายโง่เขลาคนหนึ่งที่ปล่อยให้เพชรเม็ดงามหลุดมือไป “ผมไม่ได้ทำเพื่อลบล้างความผิด... ริน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างยากเย็น เขาวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกใสช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับต้องการลดระยะห่างระหว่างหัวใจที่ถูกกั้นด้วยกำแพงน้ำแข็ง “ผมทำเพราะอยากไถ่บาป สิ่งที่ผมเคยทำกับคุณมัน... เลวร้ายเกินกว่าจะหาคำแก้ตัว แต่ผมก็หยุดตัวเองไม่ได้ที่จะอยากเห็นคุณในทุกๆ วัน” “น่าขันเสียจริงนะคะ” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย “วันที่ฉันร้องขอเศษเสี้ยวความสนใจ วันที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี คุณเคยพูดคำว่าไถ่บาปบ้างไหมคะ? อคิน... คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่ไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ พอฉันก้าวเดินออกมาได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง คุณถึงเพิ่งจะมานึกเสียดายของเล่นชิ้นโปรดที่ถูกทิ้งไว้ข้างทาง” คำพูดเชือดเฉือนนั้นบาดลึกเข้า Zโสตประสาทของอคินราวกับคมมีด กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ความเจ็บปวดร้าวรานตีตื้นขึ้นมาจุกที่อก แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เขาเคยกระทำต่อเธอในอดีต ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ จากวงดนตรีสดที่ยิ่งขับเน้นความอึดอัดระหว่างคนทั้งคู่ให้เด่นชัดขึ้น “แล้วธันวาล่ะ?” ในที่สุดอคินก็หลุดปากเอמהชื่อชายหนุ่มอีกคนที่กำลังเข้ามาป้วนเปี้ยนในชีวิตของรินรดา ดวงตาคมกริบฉายแววคุกกรุ่นด้วยความหึงหวงและโทสะที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ “คุณยอมลดตัวลงไปคบค้าสมาคมกับไอ้คนประเภทนั้น เพียงเพราะต้องการใช้มันมาแก้แค้นผมอย่างนั้นเหรอ ริน คุณกำลังเอาอนาคตและหัวใจตัวเองไปเสี่ยงกับเกมสกปรกนะ” รินรดาชะงักไปชั่ววินาที ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะวาวโรจน์ขึ้นด้วยความโกรธ เธอกระแทกช้อนส้อมลงบนจานกระเบื้องเคลือบจนเกิดเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนอคินต้องเงยหน้ามองด้วยความตกตะลึง “อย่ามาทำเป็นรู้ดีเกี่ยวกับชีวิตของฉันค่ะ, อคิน!” เธอกล่าวลอดไรฟัน น้ำเสียงสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ “ฉันจะคบใคร จะไปไหน หรือจะให้ใครเข้ามาในชีวิต มันก็เป็นสิทธิ์ของฉันที่เรา ‘หย่าขาด’ กันแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์มาOก้าวก่าย หรือแม้แต่จะออกคำสั่งกับฉันทั้งสิ้น!” หญิงสาวหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีจากบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจนี้ ทว่าท่อนแขนแกร่งกลับคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทัน แรงดึงที่ไม่รุนแรงนักแต่เด็ดเดี่ยวทำให้นะต้องหันกลับมาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาที่ลุกขึ้นตามมาติดๆ “ปล่อยฉันนะคะ!” รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของชายหนุ่มกลับทำให้เธอขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นไวน์จางๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน ทำให้หัวใจที่พยายามตั้งกำแพงไว้เริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ “ผมไม่ปล่อย... จนกว่าคุณจะฟังผมให้จบ” อคินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มและเปี่ยมไปด้วยความเวทนาจนน่าใจหาย “ต่อให้คุณจะเกลียดผม ต่อให้คุณจะใช้ผู้ชายอีกกี่คนมาลงโทษผม แต่จำไว้... รินรดา ว่าหัวใจของคุณและตัวของคุณ เคยเป็นของผม... และผมไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งมันไปจากผมเด็ดขาด แม้แต่ตัวคุณเองก็ไม่มีสิทธิ์ทำลายเรา” สัมผัสอุ่นที่ข้อมือแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นลึกซึ้งที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแผดเผาด้วยความปรารถนาอันร้อนรุ่มที่ถูกเก็บกดมานานแรมปี อคินใช้มืออีกข้างประคองกรอบหน้าหวานของเธอไว้อย่างทะนุถนอม ราวกับเผลอทำแก้วเจียรไนยราคาแพงตกแตกในอดีตและกำลังพยายามประกอบมันขึ้นมาใหม่ด้วยความหวาดกลัว รินรดาสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น เธอมองเห็นความสำนึกผิด ความรัก และความโหยหาที่อัดแน่นอยู่ข้างในจนแทบระเบิดออก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างลังเลในขณะที่อคินค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาประทับจูบแผ่วเบาลงบนกลีบปากของเธอ ความนุ่มนวลและโหยหาในสัมผัสนั้นทำให้กำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปีเริ่มร้าวรานลงทีละน้อย... แต่ในวินาทีที่รินรดาเผลอหลับตาพริ้มและปล่อยใจให้คล้อยตามรสจูบอันคุ้นเคย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของบุคคลที่สามก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังโต๊ะอาหาร “อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วน 18+ ของอดีตสามีภรรยาคู่นี้หรือเปล่าครับเนี่ย” น้ำเสียงเย้ยหยันคุ้นหูทำให้รินรดาสดุ้งสุดตัวและผลักอคินออกห่างทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปพบกับร่างสูงของ **ธันวา** ที่ยืนยันยิ้มกริ่มอยู่ไม่ไกล พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาในมือ และก่อนที่อคินจะทันได้พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อศัตรูตัวฉกาจ ธันวา1 ก็โยนซองเอกสารนั้นลงบนโต๊ะอาหารต่อหน้าต่อตาพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มพิฆาตที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะดุดกึง— “พอดีผมบังเอิญไปเจอเอกสารชิ้นนี้ที่สำนักงานเขต... เป็นใบแจ้งผลตรวจสุขภาพและประวัติการรักษาของเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่ง ที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับคุณเสียเหลือเกินนะ... คุณอคิน” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ดำดิ่งไปกับความเจ็บปวด และลุ้นระทึกไปกับเกมรักเกมแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ