รอยจูบที่เปื้อนน้ำตา

คราบไวน์สีแดงเข้มบนผ้าปูโต๊ะราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของเรือนพักตากอากาศริมทะเลดูคล้ายรอยเลือดที่ไม่มีวันซักออก รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทอง ร่างระหงภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มสะท้อนความแข็งกร้าวที่เธอพยายามหล่อหลอมขึ้นมาแทนที่คราบน้ำตาในอดีต เบื้องหน้าของเธอคืออคิน—อดีตสามีผู้ขึ้นชื่อว่าเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก แต่ในยามนี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับแดงก่ำและเต็มไปด้วยร่องรอยความร้าวรานที่เขาไม่เคยคิดจะเปิดเผยให้ใครเห็น "คุณเข้ามาในห้องนี้ทำไมโดยไม่ได้รับอนุญาตคะ คุณอคิน" เสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง เธอปรายตามองชายหนุ่มที่ก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวอย่างไร้มารยาท อคินไม่ตอบคำถามนั้น ทอดสายตามองหญิงสาวที่เคยอยู่ในอาณัติของเขามาตลอดสามปีเต็ม รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เอาแต่ร้องไห้รอคอยความสนใจจากเขาบนเตียงนอนกว้างอันเหน็บหนาวอีกต่อไป เธอดูล้ำค่า ทรงพลัง และมีรัศมีบางอย่างที่ดึงดูดสายตาจนเขาแทบละสายตาไม่ได้ ความทรงจำเมื่อครั้งที่เธอยังเป็นภรรยาผู้แสนอ่อนหวานผุดวาบขึ้นมาในหัว—เรือนร่างหอมกรุ่นที่เคยแนบชิด เสียงครางหวานหูที่เขาเคยเมินเฉย และสัมผัสอุ่นละมุนที่เขาเคยผลักไสอย่างไร้เยื่อใย "ผมแค่... คิดถึงคุณ" เสียงทุ้มต่ำพึมพำลอดไรฟัน มันเป็นคำสารภาพที่หลุดออกมาจากส่วนลึกของหัวใจที่ด้านชามานานเกินไป อคินก้าวเท้าเข้าหาเธอทีละน้อย กดดันพื้นที่ส่วนตัวของเธอจนแผ่นหลังบางเกือบชิดติดกับชั้นวางจิวเวลรี่ "คำว่าคิดถึงจากปากคุณ มันราคาถูกเกินกว่าจะเอามาแลกกับเวลาที่ฉันเสียไปนะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่สวยฉายแววดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง เธอไม่มีวันลืมความรู้สึกในวันที่เธอตั้งครรภ์อ่อนๆ และเดินไปบอกข่าวดีกับเขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือกระดาษหย่าและคำพูดดูถูกเหยียดหยามว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงเห็นแก่เงิน อคินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากงานเลี้ยงด้านนอกลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะแตะปอยผมที่เคลียอยู่ข้างแก้มเนียนใสของเธอ แต่รินรดาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขาเสียเต็มประดา "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธ "ริน..." อคินครางชื่อเธอออกมาด้วยความเจ็บปวด มือที่ค้างกลางอากาศค่อยๆ กำเข้าหากันแน่น ความสำนึกผิดกัดกินหัวใจเขาจนแทบแหลกสลาย "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายแค่ไหน ผมขอโทษ... ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ไหมริน" ในเสี้ยววินาทีนั้น ความอ่อนล้าที่สะสมมานานทำให้เกราะป้องกันของอคินพังทลายลง เขาคว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้รั้งเข้าหาตัวอย่างไม่ทันตั้งตัว รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ แรงปะทะทำให้ร่างของเธอกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นอายความเป็นชายที่เธอเคยโหยหาและพยายามลบเลือนตีรวนขึ้นมาในความรู้สึก อคินก้มลงมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความดื้อรั้น ความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปีทำให้เขาขาดความยับยั้งชั่งใจ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มของเธอทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ สัมผัสนั้นไม่ได้ดิบเถื่อนเหมือนดั่งเช่นในอดีต หากแต่เต็มไปด้วยความเว้าวอน โหยหา และเจ็บปวดร้าวราน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองสั่งให้เธอผลักเขาออกไปให้พ้นทาง แต่รสจูบที่ลึกซึ้งและเปี่ยมไปด้วยความสำนึกผิดกลับทำให้เรียวแรงของเธอมลายหายไปในพริบตา น้ำตาหยดใสเอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตาและไหลรินอาบแก้มเนียน รสเค็มปร่าของหยาดน้ำตาซึมผ่านรอยสัมผัสของริมฝีปากที่แนบชิด กลายเป็นรสชาติแห่งความเจ็บปวดที่ทั้งสองต่างมีร่วมกัน อคินรับรู้ได้ถึงหยาดน้ำตาของหญิงสาว หัวใจของเขาเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เขาผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวลงไล้เลียซับน้ำตาที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปกวาดความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ทว่านุ่มนวลและเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงปรารถนาที่โหมกระหน่ำ มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังลาดโค้งผ่านเนื้อผ้า ลูบคล้ำสรีระเย้ายวนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ปลุกเร้าไฟสวาปามที่เคยดับมอดให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งในความเงียบงันของห้องทำงาน รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสคุ้นเคยอย่างทรยศ ความรู้สึกวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของเขาเลื่อนต่ำลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านกระโปรงทรงสอบอย่างแนบแน่น อุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ ความโหยหาและแรงปรารถนาของผู้ใหญ่ที่ห่างเหินกันไปนานกำลังดึงดูดพวกเขากลับเข้าสู่วังวนแห่งอารมณ์อันลึกล้ำ ทว่า... ท่ามกลางความเคลิบเคลิ้มและรสจูบที่เปื้อนหยาดน้ำตา รินรดากลับฉุกคิดถึงรอยแผลเป็นในอดีตขึ้นมาได้ *เพี๊ยะ!* เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับแก้มสากของอคินดังสนั่นไปทั่วห้อง แรงตบนั้นมากพอที่จะทำให้ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงเหวี่ยง อคินนิ่งค้างไป ดวงตาดำขลับหันกลับมามองเธอนิ่ง ร่องรอยความลุ่มหลงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงระคนเจ็บปวด รินรดายกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ แววตาที่มองเขากลับมานั้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็น ดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่ไม่มีวันละลาย เธอยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว แต่แววตากลับแข็งกร้าวไร้ซึ่งความอ่อนข้อให้ "อย่าคิดว่าจูบเดียวของคุณ จะล้างมลทินที่คุณเคยทำไว้กับฉันได้นะคะ คุณอคิน" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "และกรุณาออกไปจากห้องของฉัน ก่อนที่ฉันจะเรียกให้ระบบรักษาความปลอดภัยมาเชิญคุณออกไป" อคินมองหน้าอดีตภรรยา ความเจ็บแปลบที่อกด้านซ้ายทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าความผิดบาปที่ตนเองก่อไว้มันยากเกินกว่าจะได้รับการอภัย แต่ภาพหยาดน้ำตาที่ร่วง Lู่ลงบนพวงแก้มของเธอเมื่อครู่ยังคงฝังตรึงอยู่ในความรู้สึก และเขาก็สาบานกับตัวเองแล้วว่า ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร เขาก็จะไม่มีวันยอมปล่อยมือจากผู้หญิงคนนี้เป็นครั้งที่สองเด็ดขาด ในจังหวะที่อคินกำลังจะเอื้อnเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อยื้อยุดความสัมพันธ์ที่กำลังจะขาดสะบั้น เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งติดต่อกัน ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยส่วนตัวของเขาเอง สีหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือดและตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขานุการหนุ่มหอบหายใจสะดุ้งเฮือก ก่อนจะชี้มือไปทางหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่แสดงภาพข่าวหน้าหนึ่งของเว็บไซต์ชื่อดัง "มีคนปล่อยภาพลับของคุณกับคุณธันวา และ... และเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่อ้างว่าเป็นทายาทลับของคุณ... ออกมาเผยแพร่พร้อมกันแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ดำดิ่งไปกับความเจ็บปวด และลุ้นระทึกไปกับเกมรักเกมแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ