ความโกรธที่พุ่งพล่าน

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงในมือแกร่งเกือบจะแหลกคามือของอคิน หากเขาไม่ได้ออกแรงฝืนยסนความโกรธระอุที่กำลังแผดเผาขั้วหัวใจเอาไว้ ภาพเบื้องหน้า—ใต้แสงไฟสลัวของห้องจัดแสดงจิวเวลรี่ชั้นนำ—กำลังกรีดแทงความรู้สึกของเขาจนเลือดซ่าน รินรดาภรรยาเก่าที่เขาเคยละเลยและเหยียบย่ำอย่างไร้เยื่อใย กำลังยืนเคียงคู่กับธันวา ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ธุรกิจของเขามาโดยตลอด รอยยิ้มที่เธอมอบให้ชายอื่นช่างงดงามและบาดลึก ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนรอยแผลเป็นซึ่งยังไม่ทันจะสมานตัวดี "ดูเหมือนคุณรินรดาจะไปได้ดีกับโปรเจกต์ใหม่... และกับคุณธันวาด้วยนะคะท่านประธาน" เลขานุการหนุ่มกระซิบเตือนสติด้วยความหวังดี แต่อคินกลับไม่อาจรับฟังสิ่งใดได้อีกต่อไป ดวงตาคมกริบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกจ้องเขม็งไปยังร่างระหงในชุดเดรสเข้ารูปสีนิล รินรดายามนี้ไม่ได้อ่อนแอและมีน้ำตาคลอเบ้าเหมือนวันที่เขาเซ็นใบหย่าให้อย่างไม่ไยดีอีกต่อไป เธอเติบโต สง่างาม และเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนจนผู้ชายทุกคนในงานต่างต้องเหลียวมอง ยิ่งไปกว่านั้น สัมผัสที่ธันวาจงใจโอบประคองช่วงเอวบางของเธอนั้น... มันคือไฟที่ราดรดลงบนกองเพลิงโทสะในอกของอคินอย่างไม่ต้องสงสัย "ปล่อยมือจากเธอ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก แต่มันกลับอัดแน่นไปด้วยพายุอารมณ์ที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ อคินก้าวเท้าเข้าไปหาคนทั้งสองด้วยท่าทีคุกคาม รังสีความกดดันรอบตัวทำให้แขกเหรื่อในบริเวณนั้นต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดหวั่น รินรดาชะงัก รอยยิ้มบนเรียวปากอิ่มถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยเยชาทันทีที่เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบคู่นั้น เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก หรือแม้แต่หวาดกลัวต่อแววตาดุดั่งสัตว์ป่าที่จ้องจะขย้ำเหยื่อของอดีตสามีเลยแม้แต่น้อย "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณอคินนี่เอง" ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน จงใจกระชับวงแขนที่โอบเอวรินรดาให้แน่นขึ้นอีกนิด "ยินดีด้วยนะครับที่จิวเวลรี่คอลเลกชันใหม่ของรินเขาได้กระแสตอบรับที่ดีเยี่ยมขนาดนี้ หวังว่าคุณอคินคงจะไม่มารบกวนเวลาอันมีค่าของเรา... นะครับ" คำว่า 'ของเรา' จากปากของธันวาเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึง เส้นเลือดที่ขมับของอคินปูดโปน มือหนากระชากร่างของธันวาให้ออกห่างจากภรรยาเก่าของตนอย่างแรงด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนเหนือการควบคุม ความสุภาพและภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้ไร้ที่ติพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของผู้ชายที่กำลังสูญเสียสิ่งที่เคยเป็นของตนไป "ถอยไป!" อคินคำรามลั่น นัยน์ตาแดงก่ำด้วยพิษรักแรงหึงที่กัดกินหัวใจ "อย่ามาแตะต้องภรรยา... คนนี้ของฉัน!" "ภรรยาเก่าต่างหากล่ายคุณอคิน" รินรดาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวั่นไหว แต่ทุกถ้อยคำกลับบาดลึกราวน้ำกรด เธอดึงชายผ้าชุดเดรสของตนให้พ้นจากการเกาะกุม ก่อนจะก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างอย่างรังเกียจ "กรุณาให้เกียรติสถานะปัจจุบันของเราด้วยค่ะ เราหย่ากันขาดแล้ว และฉันจะยืนอยู่กับใคร ไปไหนกับใคร ก็ไม่ใช่กงการอะไรที่คุณจะต้องมาแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแบบนี้" คำพูดที่เฉียบคมและสายตาที่มองมาอย่างว่างเปล่าไร้เยื่อใย ทำให้อคินรู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรงท่ามกลางผู้คนนับร้อย ความเจ็บแปลบแล่นพล่านไปทั่วอกซ้าย มันไม่ใช่ความเสียใจธรรมดา แต่มันคือความคลุ้มคลั่งที่เกิดจากการรู้ตัวว่า... เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหวงเธออีกต่อไปแล้ว คืนนั้น... หลังจากงานเลี้ยงเลิกราและแขกเหรื่อทยอยกลับกันจนหมด อคินไม่ยอมกลับคฤหาสน์ของตน เขารอจนกระทั่งรถคันหรูของรินรดาขับมาจอดเทียบท่าหน้าคอนโดมิเนียมส่วนตัวของเธอ ร่างสูงใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดของเบาะหลังรถพุ่งพรวดลงไป ดักรอจังหวะที่หญิงสาวกำลังไขประตูห้องพัก กริ๊กล็อก... เสียงประตูเปิดออกยังไม่ทันที่รินรดาจะก้าวเท้าเข้าไป ร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างแรง ก่อนที่ร่างหนาของอคินจะตามเข้ามาประกบปิดกั้นทางหนีทุกCนทาง กลิ่นอายบุรุษผสมน้ำหอมราคาแพงระคนกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ โชยเข้าแตะนาสิก "คุณอคิน! คุณเข้ามาได้ยังไง! ปล่อยฉันนะ!" รินรดาตื่นตระหนก แต่ยังคงรักษาความแข็งกร้าวไว้ในน้ำเสียง เธอพยายามผลักไดอกแกร่งที่ขวางกั้น แต่มันก็มั่นคงราวกับกำแพงหิน "ทำไม... รินทำไมถึงใจร้ายกับผมนัก" อคินซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินผิวเนื้ออ่อนจนเธอสะท้าน เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "ภาพที่คุณยืนยิ้มให้มัน... ภาพที่คุณให้มันแตะต้องร่างกายคุณ... รู้ไหมว่ามันทรมานจนผมแทบบ้าอยู่แล้ว" "บ้าไปแล้วหรือไงคะ! เราหย่ากันแล้ว!" รินรดาตวัดเสียงกร้าวพยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวามที่เริ่มลุกลาม แต่ริมฝีปากอุ่นจัดของอคินกลับฉวยโอกาสกดจູບลงบนลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นชุดเดรสอย่างอุกอาจ สัมผัสที่คุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความโหยหาและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนทำเอาร่างกายของรินรดาสั่นสะท้าน อคินไม่รอให้เธอได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ อีกต่อไป มือหนาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าด้วยความคุ้นชินและร้อนรุ่ม "ปล่อยนะ... อื้อ..." เสียงททททททททททททททททท... คำประท้วงของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเจือหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดผสมปนเปกันไป ความโกรธ ความหึงหวง และความต้องการที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานระเบิดออกในสัมผัสนี้ อคินบดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความโหยหา ราวกับต้องการสูบเอาลมหายใจและวิญญาณของเธอกลับคืนมาเป็นของตน รินรดาพยายามขัดขืนในตอนแรก แต่แรงอารมณ์ที่โถมซัดและสัมผัสอันชำนาญที่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนมาแรมปีกลับค่อยๆ กัดกร่อนเกราะป้องกันของเธอลงอย่างช้าๆ ร่างกายของเธอบิดเร้าตามแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าอย่างไม่ตั้งใจ มือที่เคยทุบตีอกแกร่งเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ค่ำคืนนี้... เส้นแบ่งเขตระหว่างความเกลียดชังและการโหยหาได้พังทลายลงในความมืดมิดของห้องชุดหรู แต่ในขณะที่อคินกำลังจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความสุขสมที่รอคอย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขากลับแผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ หน้าจอเรืองแสงวาบเผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนรูปถ่ายพร้อมผลตรวจทางการแพทย์บางอย่างที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากสายสืบส่วนตัว... และดวงตาสลัวของอคินก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดแรก จากใจ... เข็มฉายานิศ ค่ะ: ตื่นเต้นกับปมปริศนาที่ถูกกระชากหน้ากากออกมาในตอนนี้กันไหมคะ รับรองว่าตอนหน้าเดือดระอุยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!