การสูญเสียการควบคุม

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดผสมผสานกับไอร้อนที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากถ้วยเซรามิกเนื้อดีบนโต๊ะทำงาน ภายในห้องสตูดิโอออกแบบจิวเวลรี่ส่วนตัวของรินรดา ทว่าความสุนทรีย์เหล่านั้นกลับไม่สามารถขับไล่ความอึดอัดที่แทรกซึมอยู่ทุกอณูอากาศออกไปได้เลย เมื่อร่างสูงสง่าของชายผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในแวดวงอสังหาริมทรัพย์กำลังยืนประชิดอยู่เบื้องหลัง โครงร่างของอคินเปรียบเสมือนกำแพงน้ำแข็งที่แผ่ไอความเย็นยะเยือก ทว่าในขณะเดียวกัน สัมผัสจากปลายนิ้วหนาที่เอื้อมมาช่วยจัดระเบียบเส้นผมสีดำขลับที่หลุดลุ่ยลงมาคลอเคลียต้นคอของเธอกลับอบอุ่นเสียจนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "คุณถอยไปหน่อยเถอะค่ะ... มันใกล้เกินไป" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างพยายามรักษาความแข็งกร้าว รินรดาเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย พร้อมกับตวัดสายตาคมปลาบมองอดีตสามีที่ตอนนี้ไม่มีคราบความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย แววตาของอคินยามที่ทอดมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและร่องรอยของความสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจเขามาเนิ่นนาน "ผมแค่จะช่วยเก็บผมให้คุณ..." อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่สั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองพวงแก้มเนียนใสที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามใจไม่ไหว "ริน... คุณรู้ไหมว่าทุกครั้งที่ผมอยู่ใกล้คุณ หัวใจผมมันเรียกร้องอะไร" "หยุดคำพูดหวานเลี่ยนพวกนั้นเสียทีค่ะอคิน คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าระหว่างเรามันจบลงตั้งแต่เมื่อไหร่" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามดึงกำแพงความเย่อหยิ่งขึ้นมาปกป้องหัวใจที่เริ่มสั่นคลอน เธอเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขา เกลียดความอบอุ่นจอมปลอมที่เขากำลังหยิบยื่นให้ในยามที่เธอเข้มแข็งพอจะยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตัวเองแล้ว "หรือว่าคุณแค่สนุกกับการได้เล่นเกมปั่นหัวฉัน เล่นบทสามีผู้แสนดีที่ทิ้งขว้างฉันไว้ในนรกเมื่ออดีต?" "ไม่ใช่เกม..." อคินสาวเท้าเข้าประชิดยิ่งกว่าเดิมจนหลังของเธอแนบชิดติดกับขอบโต๊ะทำงาน ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างกกหู มือหนาเอื้อมมาโอบเอวคอดกิ่วไว้โดยไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว แรงปะทะระหว่างความดื้อรั้นและแรงปรารถนาอันคุกรุ่นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันตา "ถ้านี่คือเกม... ผมก็เป็นฝ่ายแพ้ตั้งแต่เริ่มตั้งแต่แรกแล้ว รินรดา" หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ร่างกายของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะพิษสงแห่งสัมผัสที่อคินจงใจปลุกเร้า ความใกล้ชิดที่คุ้นเคยในอดีตกำลังย้อนกลับมาทำลายเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงประจำตัวเขา ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอล่องลอยไปไกลลิบ "ปล่อยฉัน..." คำสั่งของเธอบางเบาราวกับเสียงกระซิบ ไร้ซึ่งพลังที่จะผลักไส เมื่อริมฝีปากอุ่นจัดของอคินจรลงมาสัมผัสเบาๆ ที่ลาดไหล่เนียนผ่านเนื้อผ้าชีฟองบางเบา อคินไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่เขากลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น สัมผัสวาบหวามที่ไล้ต่ำลงมาจากต้นคอระหงทำเอาลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก ความต้านทานทั้งปวงมลายหายไปในพริบตาเมื่อเรียวปากหยักลึกของเขาเริ่มบดEเบียดลงมาบนกลีบปากสั่นระริกของเธอ เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา รุกไล่ และเรียกร้อง รินรดาพยายามเม้มปากแน่นเพื่อต้านทาน แต่ด้วยความช่ำชองและแรงปรารถนาที่โหมกระหน่ำของเขา ทำให้เธอบดเผยoriริมฝีปากออกให้อีกฝ่ายรุกล้ำเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานล้ำอย่างจำยอม ลมหายใจเริ่มขาดห้วง ร่างกายของหญิงสาวอ่อนระโหยโรยแรงจนต้องใช้มือเรียวเล็กกำเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว อคินประคองแผ่นหลังบางให้แนบชิดสนิทแนบกับกายแกร่ง มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดทำงานอย่างทะนุถนอมแต่เร่าร้อนในคราเดียวกัน รสจูบที่ลึกซึ้งและยาวนานดึงดูดเอาสติสัมปชัญญะทั้งหมดของรินรดาให้ดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งเสน่หาที่เธอเคยปฏิเสธมาตลอด ความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้ในวินาทีนี้... มันช่างหอมหวานและอันตรายเหลือเกิน เธอกำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเองที่ยังคงโหยหาสัมผัสจากสามีเก่าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ทว่า ในขณะที่เปลวไฟแห่งความเสน่หากำลังลุกโชนจนเกือบจะแผดเผาทั้งสองให้หลอมละลายรวมกัน เสียงเคาะประตูกระจกหนาตู้ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของธันวาที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต สายตาคมกริบของคู่ปรับทางธุรกิจกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก "ขอโทษทีครับ... ผมไม่คิดว่าคุณสองคนจะยังมีเยื่อใยแลกเปลี่ยนความหวานกันแบบนี้อยู่" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ขณะที่ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาเอาไว้แน่น "แต่ดูเหมือนว่า... ผมจะมีเรื่องสนุกกว่าเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของพวกคุณมาฝากพอดีนะ อคิน" รินรดาสดุ้งสุดตัว หลุดพ้นจากภวังค์ความวาบหวามราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดเข้าหน้า เธอดันร่างอคินออกสุดแรง เกิดประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวและตื่นตระหนกฉายชัดในแววตาของทั้งสองหนุ่มที่ยืนประจันหน้ากันอย่างดุเดือดบนสนามอารมณ์ที่เพิ่งมอดดับลง (จากใจ... เข็มฉายานิศ ค่ะ: หวังว่าจะอินไปกับความวาบหวามและลุ้นระทึกกับปมใหม่ในตอนนี้กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)