ก้าวแรกสู่สนามแข่ง

"ตราสัญลักษณ์กิลด์ระดับนี้... เกรงว่าต่อให้พวกเธอชนะรวดสิบแมตช์ ก็ยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องถ้วยรางวัลระดับภูมิภาคหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นตรงหน้าเคาน์เตอร์ลงทะเบียนของสมาคมนักกีฬาอีสปอร์ตแห่งเซิร์ฟเวอร์หลัก กลิ่นอายของไอเทِمระดับแรร์และชุดเกราะเพลทอัดแน่นด้วยรูสลักรูนเวทมนตร์ส่งเสียงฮัมเบาๆ บ่งบอกถึงสถานะของผู้สวมใส่ว่าไม่ใช่ผู้เล่นหน้าใหม่ทั่วไป คานน์ไม่ได้หันกลับไปมองทันที นิ้วเรียวยาวของเขายังคงลากผ่านหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงเพื่อตรวจสอบรายชื่อสมาชิกในทีมและตำแหน่งหน้าที่ที่ถูกจัดวางไว้อย่างแม่นยำ ทุกตัวเลข ค่าสถานะ และอัตราการคูลดาวน์ของสกิลถูกประมวลผลอยู่ในหัวสมองของเขาอย่างเป็นระเบียบราวกับเครื่องจักรคำนวณชั้นยอด เขากำลังทบทวนกลยุทธ์สำหรับทัวร์นาเมนต์ระดับสมัครเล่น ‘Dawn Challenger Cup’ ซึ่งเป็นก้าวแรกที่สำคัญที่สุดในการหวนคืนสู่สังเวียนที่เขาเคยถูกหักหลังและเหยียบย่ำเมื่ออดีต "ถ้าการดูถูกคนอื่นมันช่วยเพิ่มค่าประสบการณ์ให้เธอได้ล่ะก็ ฉันคงต้องแนะนำให้เธอฝึกพูดหน้ากระจกให้มากกว่านี้เสียหน่อยนะครับ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบดังขึ้นจากด้านข้าง ลิน ในชุดคลุมนักเวทสีชาคลาสสิก ขยับฮู้ดขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงตาสีเทาคู่นคมกริบที่จ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความเรียบเฉย เธอยื่นแผ่นป้ายสิทธิ์การลงทะเบียนสีเงินบริสุทธิ์ลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *กริ๊ง* ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทองแดงขัดเงา นามว่า 'บารอน' หัวหน้ากิลด์ย่อย 'เหล็กกล้าอัคคี' หรี่ตามองทั้งสองคนด้วยรอยเหยียดหยัน เขากอดอกแน่นพลانหัวเราะในลำคอ "หึ! ปากเก่งเสียจริงนะแม่สาวน้อย... หวังว่าตอนที่พวกเธอเจอพวกเราในรอบ 16 ทีมสุดท้าย น้ำเสียงอวดดีแบบนี้จะยังอยู่ครบก็แล้วกัน ถึงตอนนั้น ฉันจะทำให้พวกเธอรู้ซึ้งเองว่าโลกของมืออาชีพกับพวกเด็กฝึกหัดเล่นขายของมันต่างกันอย่างไร" บารอนสะบัดผ้าคลุมเดินเลยไปยังช่องลงทะเบียนวีไอพี โดยไม่ลืมทิ้งสายตาสมเพชไว้เบื้องหลัง คานน์มองตามแผ่นหลังนั้นด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว มีเพียงประกายความเย็นชาที่วูบผ่านดวงตาคู่นั้นเพียงเสี้ยววินาที "ปล่อยเขาไปเถอะครับ" คานน์เอ่ยขึ้นเรียบๆ พร้อมกับหันกลับมาสนใจหน้าจอโฮโลแกรมต่อ "คนประเภทที่ใช้พลังข่มผู้อื่น มักจะมีช่องโหว่ในเรื่องการบริหารจัดการทรัพยากรทีมเสมอ... ข้อมูลที่เธอรวบรวมมาเกี่ยวกับรูปแบบการบุกของกิลด์เหล็กกล้าอัคคี อัปเดตล่าสุดหรือยังครับ ลิน" ลินพยักหน้ารับเบาๆ เธอยื่นม้วนกระดาษพาร์ชเมนต์ดิจิทัลที่เต็มไปด้วยผังเส้นทางการเคลื่อนที่และอัตราการใช้มานาของบารอนในแมตช์ทดสอบเมื่อสัปดาห์ก่อนให้คานน์ "เรียบร้อยดีค่ะ—เอ๊ย... เรียบร้อยดีครับ ทุกอย่างตรงตามที่นายวิเคราะห์ไว้ พวกมันมักจะเปิดเกมด้วยการให้แทงก์พุ่งทะยานแนวหน้าโดยไม่สนใจแนวหลัง และนั่นคือจุดที่เราจะเจาะเข้าทำลาย" คานน์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสนุกสนาน แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่อกำลังเดินเข้าสู่กับดัก "ยอดเยี่ยมมากครับ... การลงทะเบียนเสร็จสมบูรณ์แล้ว" เสียงแจ้งเตือนจากระบบของสมาคมดังขึ้นก้องอยู่ในหูของทั้งสองคน พร้อมกับแสงสีทองอร่ามที่สาดส่องลงมาจากเพดานโดมจำลองบรรยากาศ แผ่นป้ายทีมสีเงินในมือของคานน์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทองแดงเข้ม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ยืนยันว่าทีมไร้ชื่อของพวกเขา ได้ก้าวเท้าเข้าสู่สมรภูมิการแข่งขันอย่างเป็นทางการแล้ว [ระบบประกาศ: ทีม 'Zero-Point' ได้รับการยืนยันการเข้าร่วมทัวร์นาเมนต์ Dawn Challenger Cup (รอบคัดเลือกโซนตะวันออก)] [คำเตือนระบบ: การแข่งขันครั้งนี้ใช้กฎ 'Full-Dormant' (ตัวละครบาดเจ็บจริงในระดับความรู้สึก 30% และไอเทมสวมใส่มีโอกาสดรอปเมื่อพ่ายแพ้)] เสียงระบบที่ประกาศก้องไม่ได้ทำให้คานน์รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าทัวร์นาเมนต์ระดับนี้มักจะมีกฎที่เข้มงวดเพื่อคัดกรองผู้เล่นที่มีศักยภาพจริง ๆ ออกจากพวกมือสมัครเล่นที่เข้ามาเสี่ยงโชค "30% สินะครับ..." คานน์พึมพำเบาๆ กับตัวเอง ความเจ็บปวดระดับนั้นเพียงพอที่จะทำให้ประสาทสัมผัสตื่นตัว แต่ไม่ถึงกับเป็นอันตรายต่อร่างกายในโลกความเป็นจริง มันคือระดับที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการรีดเร้นศักยภาพสูงสุดของมนุษย์ออกมา "นายกังวลเรื่องนี้หรือเปล่า คานน์?" ลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความห่วงใยเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามซ่อนมันไว้ใต้มาดนิ่งก็ตาม "ไม่เลยครับ... ตรงกันข้าม ผมรอเวลานี้มานานแล้ว" คานน์หันไปมองหน้าผากันสาดของสนามประลองเสมือนจริงที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องนอก แสงไฟนีออนนับล้านดวงสะท้อนลงมาบนกระจกใสราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน "โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยโชคชะตา หรือเสียงตะโกนก้องของผู้มีอำนาจ... แต่มันขับเคลื่อนด้วยความแม่นยำ จังหวะเวลา และการคำนวณที่ไม่เคยผิดพลาด" เขายกมือขึ้นแตะที่ข้อมือซ้าย บริเวณที่สวมอุปกรณ์เชื่อมต่อระบบ VRMMO รุ่นล่าสุด สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะผสมทำให้เขานึกถึงความรู้สึกในอดีต—ความรู้สึกของการยืนอยู่บนจุดสูงสุด ก่อนที่จะถูกผลักให้ร่วงหล่นลงมาในความมืดมิด แต่ครั้งนี้... มันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป "ไปกันเถอะครับ ลิน" คานน์กล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง "เราต้องไปสนามฝึกซ้อมจำลองเพื่อทดสอบคอมโบสกิลชุดสุดท้าย ก่อนที่เสียงระฆังเปิดฉากรอบคัดเลือกจะดังขึ้นในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า" ทั้งสองคนก้าวเดินเคียงข้างกันออกจากอาคารสมาคม มุ่งหน้าสู่ย่านการค้าและสนามฝึกซ้อมที่เต็มไปด้วยผู้เล่นระดับสูงมากมายที่เดินทางมาเตรียมตัวสำหรับการแข่งขัน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันและความตื่นเต้นที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศราวกับประจุไฟฟ้าก่อนพายุฝนจะมาเยือน ในขณะที่คานน์กำลังก้าวผ่านประตูโค้งหินอ่อนของสนามฝึกซ้อม สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยร่างหนึ่งยืนพิงเสาหินอยู่มุมมืด แสงเงาที่ทาบทับใบหน้าครึ่งซีกทำให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก และแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและคุ้นเคยอย่างประหลาด ร่างนั้นส่งเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดไร้เสียงใส่คานน์จากระยะไกล— *‘ยินดีต้อนรับกลับมานะ... ไอ้สุนัขตกอับ’* คานน์หยุดฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบหรี่แคบลง ร่างกายของเขานิ่งงันไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อตระหนักได้ว่าใครคือผู้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น—บุคคลที่เขาคิดไม่ถึงว่าจะโผล่มาในโซนสมัครเล่นระดับล่างเช่นนี้ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคานน์และลินในเส้นทางสายอีสปอร์ตนี้ครับ!