ชัยชนะด้วยสมอง

"สาม... สอง... หนึ่ง..." เสียงนับถอยหลังของระบบดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงกงล้อนาฬิกาโบราณที่กำลังบดขยี้เศษเสี้ยวเวลาให้แหลกละเอียด ความมืดมิดเข้าปกคลุมวิสัยทัศน์ในชั่วพริบตา ความรู้สึกไร้น้ำหนักแล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นสู่สันหลัง คานน์ไม่หลับตาลงแม้แต่วินาทีเดียว นัยน์ตาสีเข้มของเขาจ้องมองตัวเลขสีแดงฉานที่กระพริบเตือนบนหน้าต่างอินเทอร์เฟซอย่างเยือกเย็น ในโลกของเกม VRMMO นี้ ทุกการเคลื่อนไหวคือข้อมูล และทุกข้อมูลคือความจริงที่ไร้ความปรานี พึ่บ! แรงโน้มถ่วงกลับมากระชากร่างของเขากระแทกกับพื้นหินขรุขระ กลิ่นอายของดินชื้นและสนิมเหล็กคละคลุ้งเข้าจมูกทันที เสียงลมกรรโชกหวีดหวิวราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับพัน ดังมาจากเบื้องล่างหน้าผาสูงชันที่ปกคลุมด้วยหมอกสีเทาทึบ นี่คือ "เขตแดนทิศเหนือ" ดินแดนรกร้างนอกแผนผังที่ถูกลืมเลือนจากสารบบของเซิร์ฟเวอร์หลัก "ระบบไม่ได้คำนวณผิดพลาด..." เสียงนุ่มนวลแต่มั่นคงดังขึ้นข้างกาย คานน์หันไปมอง ลินยืนนิ่งสงบอยู่บนแผ่นหินผุกร่อน ชุดคลุมสีเงินยวงของเธอกระพือตามแรงลม สายตาคู่สวยกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วราวกับกำลังสแกนแผนที่ในหัว "รอยแยกมิตินี้ถูกเปิดด้วยไอเทِمระดับตำนานที่ถูกลบไปแล้ว... 'นาฬิกาทรายแห่งโครนัส' การที่เราถูกดึงเข้ามาที่นี่หมายความว่า ตัวตนที่ชื่อ 'โครนัส' กำลังทดสอบบางอย่างกับเราอยู่" คานน์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า สายตากวาดมองค่าสถานะทาง1ขวาบนที่ปรากฏเครื่องหมายเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่ [แจ้งเตือน: เข้าสู่เขตแดนพิเศษ 'เงาแห่งปฐพีที่ถูกลืม'] [สถานะ: สูญเสียการเชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์หลักชั่วคราว] [เงื่อนไขภารกิจ: เอาชีวิตรอดจากการทดสอบของโครนัส และค้นหา 'รอยต่อแห่งกาลเวลา' ภายในเวลา 60 นาที] "เวลาจำกัดสินะครับ" คานน์พึมพำกับตัวเอง สมองส่วนวิเคราะห์เริ่มทำงานด้วยความเร็วสูง ภาพของแผนผังรอบตัวถูกประมวลผลขึ้นมาเป็นโครง 3 มิติในหัว มุมองศาของหน้าผา ทิศทางลม และความหนาแน่นของหมอก ถูกแปลงเป็นตัวเลขเพื่อหาเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด "ถ้าโครนัสต้องการทดสอบเราจริง ๆ เขาย่อมไม่ปล่อยให้เราเดินเข้าไปตายโดยไม่มีทางออก... มันต้องมีช่องโหว่" "ถูกต้องค่ะ... เอ้ย... ถูกต้องครับ" ลินเกือบเผลอหลุดสำนวนเดิมออกมา แต่เธอก็แก้คำพูดได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับริมฝีปากบางที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "นายสังเกตเห็นรอยแตกบนพื้นหินพวกนั้นไหม?" เธอยื่นปลายนิ้วเรียวยาวชี้ไปยังพื้นเบื้องล่าง ที่ซึ่งมีรอยร้าวเป็นเส้นตรงยาวทอดยาวหายเข้าไปในเงาไม้ของป่าดงดิบมืดครึ้ม "รอยแตกจากการขยายตัวของมานา" คานน์ต่อประโยคให้ทันที ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาวับหนึ่ง "แรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่ไม่ได้เกิดจากการตกกระแทกของเรา แต่เกิดจากการเคลื่อนไหวของบางสิ่งที่อยู่ใต้ดิน... สิ่งนั้นมีขนาดใหญ่ น้ำหนักไม่ต่ำกว่าสามตัน และเคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงที่ทุกๆ สิบห้าวินาที" "และการเคลื่อนที่นั้นสอดคล้องกับจังหวะการหมุนของเข็มนาฬิกาโบราณในหน้าจอเควส" ลินเสริมต่อด้วยน้ำเสียงชื่นชมในความปราดเปรื่องของชายหนุ่ม "นายพร้อมไหม คานน์? การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การใช้ดาบฟันศัตรู แต่เป็นการคำนวณจังหวะชีวิตและความตาย" "ผมไม่เคยพลาดการคำนวณอยู่แล้วครับ" คานน์ดึงดาบยาวประจำตัวออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบกันดังคมกริบสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ความรู้สึกกดดันจากบรรยากาศรอบตัวไม่สามารถสั่นคลอนสมาธิของเขาได้แม้แต่น้อย ในอดีตเขาเคยพ่ายแพ้เพราะความประมาทและความไร้เดียงสาในการไว้ใจคนผิด แต่ในโลกใบนี้ ด้วยมันสมองและคู่คิดที่อยู่เคียงข้าง เขาจะไม่มีวันเดินซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด ตึง! ตึง! ตึง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นตามคาด แรงสั่นสะเทือนสะท้านขึ้นมาถึงฝ่าเท้า หมอกหนาทึบเบื้องหน้าค่อยๆ แหวกออกเผยให้เห็นเงาร่างมหึมาของอสูรกายร่างยักษ์ที่มีผิวหนังเป็นหินผา ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่พวกเขาราวกับจะกลืนกิน "เป้าหมายปรากฏตัวแล้ว... ลิน คอยสนับสนุนมุมอับสายตาให้ผมทีครับ" "รับทราบค่ะ... ครับ!" ลินสะบัดมือเบาๆ วงแหวนเวทสีฟ้าครามปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับข้อมูลสถิติของศัตรูที่ถูกส่งตรงเข้าสู่หน้าจอของคานน์ในเสี้ยววินาที คานน์ย่อตัวลงเล็กน้อย น้ำหนักตัวถ่ายเทไปที่เท้าขวา สมองคำนวณวิถีการพุ่งเข้าประชิด, มุมการโจมตีของดาบ, และจุดอ่อนใต้เกราะหินผาที่หมุนวนตามจังหวะเวลา ทุกอย่างถูกเซ็ตอัพเป็นระเบียบในห้วงความคิดราวกับกระดานหมากรุกที่เขากุมชัยชนะไว้ล่วงหน้าแล้ว นี่คือเกมของเขา... และเขาจะเป็นผู้กำหนดกติกาทั้งหมดเอง ในเสี้ยววินาทีที่อสูรกายหินผ้างืบกรงเล็บขนาดมหึมาหมายจะตะปบลงมา คานน์กลับพุ่งสวนทางเข้าหาเงานั้นด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย ดาบในมือเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าพุ่งตรงไปยังจุดเชื่อมต่อของข้อต่อหินที่เปราะบางที่สุดอย่างไร้ความลังเล! ฉับ! เสียงตัดผ่านอากาศดังสนั่น แรงปะทะสะท้อนจนแขนชา แต่รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม ทว่า... ในจังหวะที่คมดาบกำลังจะเจาะทะลวงผ่านเกราะสุดท้ายของศัตรูนั้นเอง หน้าจอระบบตรงหน้าก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแสบแก้วหูยิ่งกว่าครั้งไหนๆ [แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบหลัก: ตรวจพบการแทรกแซงระดับพระเจ้า] [คำเตือน: ผู้เล่นภายนอกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่ทดสอบ—] ตึง! พื้นดินเบื้องล่างที่ควรจะมั่นคงกลับแยกตัวออกจากกันอย่างรุนแรง ร่างของคานน์ร่วงหล่นลงไปในเหวลึกสีดำสนิทพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องกาลเวลา... เสียงที่คานน์ไม่มีวันลืมตลอดกาล ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมเสมอนะครับ