ความสัมพันธ์ที่พัฒนา

"จับมือฉันไว้, คานน์!" เสียงตะโกนนั้นไม่ได้มีความลังเลเจือปนเลยแม้แต่น้อย ท่ามกลางความมืดมิดอันเวิ้งว้างที่พื้นดินเบื้องล่างพังทลายลงเป็นเสี่ยงๆ ร่างของคานน์ร่วงดิ่งลงสู่ก้นเหวสีดำสนิท แรงโน้มถ่วงในโลก VRMMO นี้ถูกจำลองขึ้นมาอย่างสมจริงจนหัวใจของเขาเต้นรัวระรัว อะดรีนาลีนหลั่งทะลักเข้าสู่กระแสเลือดในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาไม่ใช่ความกลัวที่จะตกตาย หรือค่าประสบการณ์มหาศาลที่จะต้องสูญเสียหากล้มเหลว... แต่มันคือมือเรียวบางที่พุ่งทะลุผ่านความมืดเข้ามาคว้าข้อมือของเขาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงกระชากจากการเหนี่ยวรั้งทำให้แขนของทั้งคู่เกือบหลุดออกจากเบ้า ทว่าความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านถุงมือหนังเวทมนตร์กลับเด่นชัดยิ่งกว่าความเจ็บปวด คานน์เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาส่งประกายคมกริบของลิน อาจารย์สาวลึกลับผู้มักจะรักษาระยะห่างและซ่อนความลับไว้เบื้องหลังรอยยิ้มปริศนาเสมอ ทว่าในยามนี้ แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเยือกเย็นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความมุ่งมั่นและแรงใจที่พยายามฉุดดึงเขากลับขึ้นมาสู่ขอบเหวที่สั่นคลอน วิ้ง! เศษซากหินลอยเคว้งคว้างท่ามกลางอากาศ เสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทจากเหตุการณ์เมื่อครู่ คล้ายพยายามจะกัดกินสติสัมปชัญญะของคานน์ มันคือเสียงของใครบางคนจากอดีต... เสียงที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและการหักหลังที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจ *ทำไมกัน... ทำไมเสียงนั้นถึงตามมาหลอกหลอนแม้กระทั่งในโลกเกมเสมือนนี้?* "อย่าปล่อยมือนะ คานน์!" เสียงของลินดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ตัดผ่านความคิดฟุ้งซ่านและอดีตอันดำมืดได้อย่างเฉียบคม น้ำเสียงของเธอนั้นจริงจังและเจือด้วยความห่วงใยอย่างที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน คานน์กัดฟันแน่น สมองอันรวดเร็วระดับอดีตนักแข่งอีสปอร์ตมืออาชีพประมวลผลสถานการณ์ในเสี้ยววินาที เขาไม่ได้พึ่งพาแค่พละกำลังของลินฝ่ายเดียว แต่ใช้มืออีกข้างตวัดดาบสั้นประจำตัวปักลงไปในผนังหินผาที่กำลังถล่มเพื่อลดแรงดึง จากนั้นใช้เท้าถีบส่งแรงส่งจากผนังช่วยพยุงตัวขึ้น ฮุบ! ทั้งสองร่างกลิ้งหลุดพ้นจากปากเหวที่แยกตัวออก ตกลงสู่พื้นราบของชั้นถ้ำลับที่ปลอดภัยอีกฝั่งหนึ่ง เสียงหอบหายใจดังประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของบรรยากาศรอบตัวที่มีเพียงแสงเรืองรองจากผลึกคริสตัลสีครามบนผนังถ้ำ คานน์นอนราบไปกับพื้นหิน เย็นเฉียบ แต่นัยน์ตากลับทอดมองเพดานถ้ำด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขายันตัวลุกขึ้นช้าๆ จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่นั่งพักหายใจอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล "อาจารย์... เกือบไปแล้วนะครับ" คานน์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งสงบตามเคย แต่แววตาที่มองไปยังลินกลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ลินปัดฝุ่นตามเสื้อคลุมของเธอเบื้องหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากถูกยกขึ้นเล็กน้อย "นายเกือบจะตายเพราะความคิดมากไปเองอีกแล้วนะ คานน์... ถ้าเมื่อกี้คำนวณช้าไปอีกแค่เสี้ยววินาทีเดียวต่อให้ฉันมีสกิลพุ่งทะยานระดับมาสเตอร์ ก็คงคว้าข้อมือนายไม่ทันหรอก" คำพูดนั้นแม้จะเจือด้วยการตักเตือน แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความโล่งอก คานน์ยิ้มเจื่อนๆ ออกมา ยอมรับความจริงแต่โดยดี "นั่นสินะครับ... บางครั้ง การคิดคำนวณตัวเลขความน่าจะเป็นมากเกินไป ก็ทำให้เรามองข้ามสิ่งสำคัญที่อยู่ตรงหน้าไปได้เหมือนกัน" คำพูดของคานน์ทำให้ลินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นมองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง เธอย่อมรู้ดีว่าแผลใจในอดีตของคานน์หนักหนาแค่ไหน การที่เขาถูกเพื่อนร่วมทีมหักหลังในวงการอีสปอร์ตระดับอาชีพ หล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนปิดกั้นตัวเอง ไม่ยอมเชื่อใจใคร และมองทุกความสัมพันธ์เป็นเพียงสมการความคุ้มค่า ทว่าการกระทำเมื่อครู่... การที่เขายอมให้เธอดึงขึ้นมาโดยไม่ลังเล และคำสารภาพเมื่อครู่ มันคือสัญญาณของการเปิดใจ ก้าวเล็กๆ ที่มีความหมายยิ่งใหญ่ในโลกเสมือนแห่งนี้ "นายเริ่มเรียนรู้ที่จะปล่อยให้คนอื่นเข้ามาในสมการชีวิตแล้วสินะ" ลินเอ่ยเบาๆ น้ำเสียงของเธออบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด "ก็คงงั้นมั้งครับ..." คานน์ตอบรับพลางเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "บางที... อาจารย์อาจจะเป็นตัวแปรเดียวที่ผมยังหาค่าคงที่ไม่ได้ก็เป็นได้" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเปลี่ยนไป ความตึงเครียดจากเหตุการณ์เฉียดตายถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น มิตรภาพของพวกเขาไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากคำพูดสวยหรู แต่ถูกหล่อหลอมผ่านสนามรบ กลยุทธ์ และความเป็นความตายที่ร่วมเผชิญด้วยกัน คานน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยื่นมือออกไปเบื้องหน้าเพื่อช่วยพยุงอาจารย์สาวของเขาให้ลุกขึ้นตาม ลินมองมือที่ยื่นมาตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือเรียวลงบนฝ่ามือของเขาอย่างมั่น สัมผัสที่อบอุ่นส่งผ่านความเชื่อใจที่แน่นแฟ้นขึ้นอย่างไร้คำบรรยาย "เอาล่ะ" ลินปัดมือเบาๆ เมื่อลุกขึ้นยืนเรียบร้อยแล้ว สายตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้า "ทางที่เราตกลงมานี้ ไม่ใช่ทางตัน แต่เป็นพื้นที่ชั้นในสุดของดันเจี้ยน 'ซากปรักหักพังแห่งกาลเวลา' ที่ถูกปิดตายมานาน ถ้าการคาดเดาของฉันไม่ผิด..." เธอยังไม่ทันพูดจบประโยค เสียงแจ้งเตือนจากระบบของเกมก็ดังขึ้นตัดจังหวะทันที [ติ๊ง! ผู้เล่นคานน์ และผู้เล่นลิน ค้นพบพื้นที่ลับระดับตำนาน: "ห้องโถงแห่งปฐมกาล"] [เงื่อนไขการปลดล็อก: บรรลุความสัมพันธ์ระดับ "มิตรภาพตายแทนกัน" ระหว่างผู้เล่นและผู้ติดตามพิเศษ] [คำเตือน: ตรวจพบการตื่นขึ้นของสิ่งมีชีวิตระดับบอสบรรพกาล... เตรียมรับมือ!] สิ้นเสียงประกาศของระบบ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอีกครั้งอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม คราวนี้ไม่ใช่การพังทลายของพื้นดินธรรมดา แต่เป็นแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจากความมืดเบื้องหน้า ราวกับว่ามีสายตาคู่มหึมานับพันกำลังจ้องมองมายังพวกเขาจากความมืดมิด คานน์ชักดาบสั้นในมือทั้งสองข้างออกมาโดยสัญชาตญาณ ร่างกายตื่นตัวเต็มที่เพื่อเข้าสู่โหมดต่อสู้ เขาก้าวขึ้นมายืนบังข้างหน้าลินโดยอัตโนมัติ ก๊าซซิซซซ—! เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สะเทือนไปถึงวิญญาณดังสะท้อนก้องกาลเวลา ดวงตาสสีแดงฉานคู่มหึมาค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืดมิดเบื้องหน้า พร้อมกับร่างของมังกรโบราณโครงกระดูกที่ปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าทมิฬ ที่ค่อยๆ ก้าวพ้นเงาความมืดออกมาเผชิญหน้ากับพวกเขา! และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... บนหัวของบอสตัวนั้น มีสัญลักษณ์ตราสัญลักษณ์คุ้นตาที่คานน์ไม่มีวันลืม... สัญลักษณ์ของทีมอีสปอร์ตระดับท็อปที่เคยทรยศเขาในโลกแห่งความเป็นจริง! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคานน์และลินในทุกๆ ตอนนะครับ