กิลด์ยักษ์ใหญ่ที่จับตาดู

"ข้อเสนอแบบนี้… เกรงว่าผมคงต้องขอใช้เวลาคิดทบทวนสักหน่อยนะครับ" น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าภายในกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นใต้น้ำในมหาสมุทร หัวใจของผมกระตุกวูบไปชั่วขณะ ความเย็นเฉียบแล่นริ้วจากต้นคอลงสู่ปลายนิ้ว เมื่อผมหันขวับไปมองลินทันที ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ คือรอยยิ้มจางๆ ที่ประดับอยู่บนเรียวปากของเธอ—รอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบยี่สิบบทของการเดินทางร่วมกัน รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความตกใจเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเธอล่วงรู้เหตุการณ์นี้ล่วงหน้ามานานแล้ว ตรงหน้าของเราในพื้นที่รับรองวีไอพีของมหานครลอยฟ้า 'อาร์เคเดีย' โต๊ะไม้แกะสลักหรูหราถูกคั่นกลางด้วยชายวัยกลางคนในชุดสูททาร์มิสคลาสสิก ปักตราสัญลักษณ์รูปมังกรเพลิงคำรามอันเป็นเอกลักษณ์ของ 'ฟีนิกซ์ แบดเจอร์' (Phoenix Badger) กิลด์ยักษ์ใหญ่ระดับท็อปไฟว์ของเซิร์ฟเวอร์สากล ดวงตาของชายผู้นั้นหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มทางการค้าถูกยกขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ แต่มันไม่ได้ไปถึงดวงตาที่คมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นเลย "คุณคานน์… สำหรับผู้เล่นอิสระที่ไต่อันดับขึ้นมาจากโซนแรงก์ต่ำด้วยตัวคนเดียว การปฏิเสธคำเชิญจากทีมระดับโปรครั้งที่สอง อาจไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนักในโลกของเกม VRMMO ยุคนี้" เสียงของเขาเรียบสนทนา แต่แฝงแรงกดดันมหาศาลผ่านสเตตัสแรงก์ของกิลด์ที่ถูกกดทับลงมาโดยรอบ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ตัวเลขสถิติ การคำนวณแดเมจ และผังการเดินเกมในหัวนับร้อยนับพันรูปแบบวิ่งวุ่นประหนึ่งระบบประมวลผลของคอมพิวเตอร์ควอนตัม อดีตของผม—อดีตนักแข่งมืออาชีพที่ถูกทรยศและเขี่ยทิ้งราวกับเศษกระดาษโดยต้นสังกัดเก่า—ยังคงทิ้งรอยแผลเป็นทางความรู้สึกไว้ลึกเกินกว่าจะยอมเดินกลับเข้าสู่กรงขังของระบบทีมพาณิชย์ง่ายๆ "ผมเข้าใจในเกียรติและข้อเสนอสามล้านเครดิตต่อปีที่ทางฟีนิกซ์ แบดเจอร์มอบให้ครับ รวมถึงสิทธิ์ในการเข้าถึงคลังไอเทมระดับตำนานด้วย… แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า อิสรภาพในการเลือกวิถีการเล่นของผมจะถูกตีราคาได้ด้วยตัวเลขเหล่านั้น" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่หนักแน่นในจุดยืน สายตาคมกริบมองสบตากับตัวแทนกิลด์อย่างไม่เกรงกลัว บรรยากาศในห้องรับรองเงียบกริบลงทันตาเห็น เสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ จากระบบจำลองรอบตัวราวกับถูกกลืนหายไป ลินที่นั่งอยู่เคียงข้างขยับตัวเล็กน้อย เธอยกถ้วยชาเซรามิกขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนจานรองเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ เป็นจังหวะที่ดึงความสนใจของผมให้หันกลับไปมองเธอ "คานน์พูดถูกส่วนหนึ่งค่ะ" ลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทแต่ทรงพลังจนทำให้ตัวแทนกิลด์ยักษ์ใหญ่ต้องหันมาให้ความสนใจ "แต่ในมุมมองของนักวิเคราะห์… การปฏิเสธแบบไม่มีทางออกสำรอง ก็ไม่ใช่การเดินเกมที่ฉลาดเช่นกันนะคะ" ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยยามที่ได้ยินคำพูดของเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่อาจารย์สาวลึกลับผู้คอยชี้แนะผมมาตลอดทาง ออกตัวแสดงความคิดเห็นในเรื่องทิศทางอาชีพของผมอย่างชัดเจนขนาดนี้ ตัวแทนกิลด์หัวเราะในลำคอเบาๆ "ดูเหมือนว่าคุณลิน… ผู้เล่นลึกลับที่ไม่มีแม้แต่ข้อมูลในฐานข้อมูลทางการของระบบ จะเข้าใจโลกแห่งความเป็นจริงดีกว่าคุณคานน์เสียอีกนะครับ เอาล่ะ ถ้าเช่นนั้น ทางเราจะให้เวลาพวกคุณเก็บไปคิดทบทวนดูจนถึงเที่ยงคืนของวันนี้ ก่อนที่การแข่งขันจัดอันดับรอบคัดเลือกภูมิภาคจะเริ่มต้นขึ้น" เขายื่นนามบัตรดิจิทัลสีทองอร่ามที่สลักโค้ดเชื่อมต่อตรงมายังหัวหน้าโค้ชของกิลด์วางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โค้งคำนับตามมารยาทแบบนักธุรกิจแล้วเดินจากไปอย่างไร้เสียงฝีเท้า เมื่อประตูห้องรับรองปิดลง ความตึงเครียดที่กดทับอยู่โดยรอบจึงค่อยๆ คลายตัวลง ผมทิ้งตัวพนักพิงโซฟา ถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ "คุณก็รู้นี่ครับลิน ว่าผมเกลียดการถูกผูกมัดด้วยสัญญาผลประโยชน์ และพวกฟีนิกซ์ แบดเจอร์ก็มีประวัติเรื่องการใช้งานผู้เล่นเป็นแค่เครื่องมือทำเงินแล้วเขี่ยทิ้ง" ลินหันมามองผม ดวงตาสนิทคู่สวยนั้นสะท้อนภาพใบหน้าของผมที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่กลับเอื้อมมือเรียวบางมาเลื่อนนามบัตรสีทองบนโต๊ะให้ขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น "ใครบอกให้คุณเซ็นสัญญาเพื่อเป็นทาสรับใช้พวกเขากันล่ะคะ คานน์" เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย เจือรอยยิ้มบางๆ ที่อบอุ่นจนทำให้ความเย็นชาในใจของผมละลายลงอย่างประหลาด "หมายความว่ายังไงครับ?" ผมเลิกคิ้วมองเธออย่างไม่เข้าใจ "ในเมื่อพวกเขากำลังมองหานักวางกลยุทธ์ระดับท็อปเพื่อก้าวขึ้นสู่บัลลังก์แชมป์โลก… ทำไมเราถึงไม่ใช้ประโยชน์จากทรัพยากร มหาศาล เงินทุน และข่าวสารภายในของกิลด์ยักษ์ใหญ่ เพื่อเป็นบันไดก้าวไปสู่เป้าหมายที่แท้จริงของเราล่ะคะ" ลินโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าในโลกเสมือนลอยแตะจมูก "การเป็นผู้เล่นอิสระมันเท่ดีค่ะ… แต่การเป็นคนที่ถือไพ่เหนือกว่ากิลด์ที่ใหญ่ที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ มันน่าสนุกกว่ากันเยอะเลยนะคะ" คำพูดของเธอราวกับสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงกลางใจสมองส่วนการวิเคราะห์ของผมทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ภาพของผังโครงสร้างกิลด์ฟีนิกซ์ แบดเจอร์ จุดอ่อนของระบบจัดการภายใน และช่องโหว่ของสัญญาที่สามารถเจรจาต่อรองได้ถูกประมวลผลขึ้นมาใหม่ในพริบตา ใช่แล้ว… ทำไมผมถึงมองโลกเป็นเพียงขาวกับดำ? ในเมื่อเกมนี้มีพื้นที่สีเทาให้คนที่มีสมองอย่างผมสามารถพลิกแพลงเกมกระดานนี้ได้เสมอ ผมยกย่องมุมมองของเธอในใจ พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบนามบัตรสีทองขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียดอีกครั้ง ทันใดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของโลก VRMMO ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของผมอย่างกะทันหัน—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ความถี่ต่ำที่คุ้นเคยเฉพาะเวลาเกิดเหตุการณ์ระดับเปลี่ยนแปลงเซิร์ฟเวอร์เท่านั้น! *[ระบบประกาศฉุกเฉินระดับเซิร์ฟเวอร์]* *[ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลภายนอก ณ พื้นที่เขตหวงห้าม 'หอคอยแห่งพันธสัญญา' ผู้เล่นคานน์และผู้เล่นลิน ได้รับการระบุตัวตนเป็นเป้าหมายพิเศษจากบุคคลนิรนาม]* ผมสะดุ้งสุดตัว สายตากวาดมองไปที่หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ทันทีที่ข้อความสุดท้ายถูกถอดรหัสเสร็จสิ้น ลมหายใจของผมก็สะดุดกึก *[คำเตือน: บุคคลที่ท่านกำลังจะต้องเผชิญหน้าในอีก 10 วินาทีข้างหน้า คือผู้เล่นอันดับ 1 ของเซิร์ฟเวอร์ระดับตำนาน—ผู้ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน และเป็นคนที่ทรยศคุณในอดีต]* เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องรับรอง ก่อนที่บานประตูจะค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของชายสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยหน้ากากโลหะลึกลับ ทว่าดวงตาทั้งสองข้างที่มองตรงมายังผมนั้น… เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ผมไม่มีวันลืมชั่วชีวิต! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!