เสียงสะท้อนจากคนนอก

แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์จากม่านบาเรียมิติที่ฉีกขาดไม่ได้ทำให้ผมเสียสมาธิแม้แต่น้อย ในฐานะอดีตนักกีฬาอีสปอร์ตที่ผ่านการวิเคราะห์สถานการณ์หน้างานมานับร้อยครั้ง สิ่งแรกที่สมองของผมประมวลผลไม่ใช่ความตื่นกลัว แต่เป็นตัวเลขและพิกัดความเสียหายที่กำลังจะเกิดขึ้น "คานน์! อย่าใช้สกิลสายควบคุมทางกายภาพกับมัน รัศมีการขยายตัวของมิติยังไม่คงที่ ถ้าฝืนตึงกำลังตอนนี้ แรงสะท้อนกลับจะทำลายวงจรอินเตอร์เฟซของคุณเองนะครับ" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยและเปี่ยมด้วยความสุขุมของลินดังขึ้นข้างหู ทว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ เธอกลับไม่มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย ร่างโปร่งบางในชุดคลุมสีเข้มยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคง แววตาสีเทาคู่สวยภายใต้ฮู้ดกวาดมองกลุ่มโค้ดข้อมูลสีแดงฉานที่กำลังทะลักออกมาจากรอยแยกเบื้องหน้าราวกับผู้เชี่ยวชาญกำลังตรวจทานตำราพิชัยสงคราม ตูม! เงาร่างมหึมาของบอสระดับตำนานที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของระบบ VRMMO ปรากฏกายขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ มันคือ 'อสูรเหล็กกล้าพันหน้า' สิ่งมีชีวิตจักรกลโบราณที่ถูกลบหายไปจากบันทึกแพทช์หลัก แต่ทว่า... สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเหล่าผู้เล่นระดับท็อปนับสิบคนที่ยืนล้อมรอบบริเวณนั้น ไม่ใช่ความน่ากลัวของบอสตัวนี้ หากแต่เป็น "วิธีการ" ที่พวกเราจัดการมันต่างหาก "เฮ้ย! ดูการคำนวณแดชเมื่อกี้สิ... หมอนั่นขยับหลบการโจมตีวงกว้างของบอสก่อนที่เอฟเฟกต์สกิลจะแสดงผลด้วยซ้ำ มันโกงหรือใช้โปรแกรมช่วยเล่นกันแน่แก!" เสียงตะโกนอย่างหัวเสียของกิลด์มาสเตอร์แห่งกิลด์ 'มังกรเพลิงทมิฬ' ดังแทรกผ่านเสียงคำรามของบอสเข้ามา ชายร่างใหญ่สวมเกราะหนักทองคำพยายามเพ่งมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงและริษยา สายตาแบบนั้นผมคุ้นเคยดี มันคือสายตาของคนที่พ่ายแพ้ให้กับความเหนือชั้นทางข้อมูล และพยายามหาข้อแก้ตัวด้วยการกล่าวหาคนอื่น ผมไม่ได้ตอบโต้อะไร ปลายนิ้วยังคงรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศเพื่อส่งค่าพิกัดการโจมตีครั้งต่อไปให้ลินอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของผมถูกคำนวณมาแล้วอย่างดี ไม่มีส่วนเกิน ไม่มีช่องโหว่ ทว่า ปฏิกิริยาของคนรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป กระซิบกระซาบ... เสียงวิจารณ์เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความตึงเครียดของการต่อสู้ "เด็กหนุ่มคนนั้น... ใครกันวะ? หน้าตาไม่คุ้นเลย หรือจะเป็นบัญชีสำรองของโปรเพลเยอร์ที่รีไทร์ไปแล้ว?" "แล้วผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาอีก... ฉันลองใช้สกิลตรวจสอบระดับสูงใส่เธอเมื่อกี้ ระบบมันแจ้งเตือนแค่เครื่องหมายคำถามสีแดงเต็มไปหมดเลยวะ ไม่มีข้อมูลแม้กระทั่งชื่อหรือเลเวล!" "หรือว่าพวกเขาคือทีมงานลับของเซิร์ฟเวอร์ที่แอบมาทดสอบระบบ?" คำครหาและคำถามนับร้อยเริ่มพุ่งเป้ามาที่พวกเรา ลินขยับตัวเล็กน้อย ร่างของเธอบังมุมอับสายตาจากพวกกิลด์ใหญ่ให้ผมโดยอัตโนมัติ เธอยกมือขึ้นแตะขอบฮู้ดให้กระชับยิ่งขึ้นก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่งที่ซ่อนความเฉียบคมไว้ภายใน "ดูเหมือนว่าการที่เราแสดงประสิทธิภาพเกินมาตรฐานในเขตพื้นที่สาธารณะ จะเริ่มดึงดูดสายตาที่ไม่จำเป็นเข้าเสียแล้วนะครับคานน์ ผู้เล่นกลุ่มนั้นไม่ได้สนใจบอสตรงหน้าเลยสักนิด เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขากำลังพุ่งตรงมาที่เราต่างหาก" ผมเหลือบมองไปทางกลุ่มกิลด์มังกรเพลิงทมิฬ หางตาจับภาพการขยับตัวของมือธนูซุ่มยิงที่กำลังขึ้นสายศาตราเวทมนตร์เล็งตรงมายังจุดอับสายตาของผม รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของผมเล็กน้อย โลกของเกมนี้ก็เหมือนกับวงการอีสปอร์ตที่ผมเคยจากมา ไม่มีที่ให้อ่อนข้อสำหรับคนอ่อนแอ และยิ่งคุณโดดเด่นมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีคนจ้องจะดึงคุณให้ตกลงไปมากเท่านั้น "ปล่อยให้พวกเขา สงสัย ต่อไปเถอะครับลิน..." ผมพึมพำเบาๆ พร้อมกับกดเร่งพลังงานแก่นแท้ของระบบวิเคราะห์จนเกิดแสงสีฟ้าสว่างวาบที่ดวงตา "เพราะต่อให้พวกเขามีเวลาทั้งชีวิต ก็ไม่มีทางแกะรอยอัลกอริทึมการต่อสู้ที่เราสร้างขึ้นมาได้หรอกครับ" ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะออกคำสั่งโจมตีปิดฉากบอสอสูรเหล็กกล้า เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ไม่ได้มาจากระบบเกมทั่วไป กลับดังขึ้นในโสตประสาทของผมอย่างกะทันหัน— [ติ๊ง! ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดภายนอกระบบหลัก...] [คำเตือน: มีการเชื่อมต่อสัญญาณปริศนาจากผู้ใช้งานรหัสลับ 'User_00' พยายามเข้าถึงข้อมูลตัวตนของลิน] [เป้าหมายลึกลับกำลังส่งข้อความตรงถึงคุณ: "เด็กน้อย... เธอคิดจริงๆ หรือว่าผู้หญิงที่เธอร่วมเดินทางด้วย เป็นแค่ผู้เล่นธรรมดาในเกมนี้จริงๆ?"] หัวใจของผมกระตุกวูบไปชั่วขณะ ความเย็นเฉียบแล่นริ้วจากต้นคอลงสู่ปลายนิ้ว ผมหันขวับไปมองลินทันที ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ คือรอยยิ้มจางๆ ที่ประดับอยู่บนเรียวปากของเธอ—รอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบยี่สิบบทของการเดินทางร่วมกัน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคานน์และลินมาจนถึงตอนนี้นะครับ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับปมปริศนาที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้าครับ