ความเหงาหลังสตรีม

“กล้าดียังไงถึงมาเรียกฉันว่าเพื่อนเก่า!” ฉันตวาดใส่โทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในมือจนแทบจะหลุดร่วง เสียงหัวเราะหึๆ จากปลายสายมันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกเหมือนใบมีดโกนที่กรีดลงบนรอยแผลเป็นที่เพิ่งตกสะเก็ด ไทป์... คนที่เคยเป็นทุกอย่างในชีวิตเกมมิ่งของฉัน กำลังทำลายทุกอย่างที่ฉันพยายามสร้างขึ้นมาอย่างเลือดเย็น “อย่าทำเป็นใสซื่อหน่อยเลย เรน... หรือจะให้ฉันเรียกว่า ‘RainyDay’ ดีล่ะ?” มันเน้นย้ำชื่อในวงการของฉันด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ประตูห้องน่ะ เปิดซะ ก่อนที่ฉันจะส่งรูปพวกนี้ให้แฟนคลับนายเห็น... นายก็น่าจะรู้ว่าถ้าลุคสาวน้อยขี้อายตัวตึงสายโหดพังทลายลงจะเป็นยังไง” ฉันขว้างมือถือลงบนเตียงนุ่ม มือไม้สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ กลิ่นอายของความกลัวหอมฟุ้งไปทั่วห้องสี่เหลี่ยม เสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์ที่ยังทำงานอยู่เบาๆ ราวกับจะล้อเลียนความเงียบงันที่แสนทรมานนี้ ฉันไม่ใช่ RainyDay ที่ไร้ความรู้สึก ฉันเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักในสิ่งที่ทำ แต่ตอนนี้โลกทั้งใบกำลังจะพังถล่มลงมา *กริ๊ง...* เสียงแจ้งเตือน Discord ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันเป็นเสียงที่คุ้นเคย... เสียงแจ้งเตือนจากคิว ฉันรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย กดรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นิ่งที่สุด “คิว... นายยังไม่นอนเหรอ?” “เหงา” เสียงทุ้มต่ำของคิวตอบกลับมาทันที มันดูแผ่วเบาและเหนื่อยล้าจนฉันลืมเรื่องไทป์ไปชั่วขณะ “หลังสตรีมจบทุกอย่างมันดูว่างเปล่าไปหมด... เหมือนคนตื่นจากฝันแล้วต้องกลับมาเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า... เราไม่ได้เก่งกาจเหมือนในเกม” คิวถอนหายใจยาว เสียงลมหายใจของเขาผ่านไมค์หูฟังทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ “เรน... ถ้าวันหนึ่งฉันไม่ใช่สตรีมเมอร์ชื่อดัง ไม่ใช่คิวที่ทุกคนคลั่งไคล้... เธอจะยังอยากรู้จักฉันอยู่ไหม?” คำถามนั้นจุกอยู่ที่คอ ฉันมองไปที่หน้าต่างบานเดิมที่ไทป์อาจจะกำลังยืนมองขึ้นมา ฉันรู้ดีว่าคิวเป็นคนมั่นใจในตัวเองแค่ไหน การที่เขามาปรึกษาเรื่อง ‘ชีวิตส่วนตัว’ แบบนี้ มันคือการเปลือยเปล่าหัวใจให้เห็นเลยว่าเขากำลังอ่อนแอเพียงใด “คิว... นายกำลังพูดเรื่องอะไร?” ฉันถามพลางกอดเข่าตัวเองไว้แน่น “เรื่องครอบครัว... เรื่องความคาดหวังที่บ้าน” เขาเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะพูดต่อ “พวกเขามองว่าสตรีมเมอร์เป็นแค่อาชีพเด็กเล่น ไม่ใช่สิ่งที่วิศวกรอย่างฉันควรทำ... ฉันถูกกดดันให้เลิกสตรีม และถ้าฉันเลิก... ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเอาความกล้าที่ไหนไปยืนข้างเธอได้อีก” น้ำตาของฉันรื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความเหงาของเขา... มันช่างตรงกับความกลัวของฉันเหลือเกิน เราสองคนต่างสวมหน้ากากเพื่อทำในสิ่งที่รัก แต่ในมุมมืดของห้อง หลังจบไลฟ์ เราต่างเป็นเพียงมนุษย์ที่เรียกร้องหาใครสักคนที่เข้าใจ “นายไม่ได้เป็นแค่สตรีมเมอร์นะคิว...” ฉันตัดสินใจพูดออกไป แม้เสียงจะสั่น “นายเป็นคนที่ทำให้ฉันกล้าเปิดไมค์... เป็นคนที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าความเหงาของฉันมันมีเพื่อนร่วมทาง... ต่อให้นายไม่มีอะไรเลย ต่อให้นายไม่ได้เป็นคิวที่ดังระเบิด แต่สำหรับฉัน... นายก็ยังเป็นคิวที่ฉันอยากจูนติดเสมอ” “เรน...” ปลายสายเงียบไปราวกับเขากำลังกลั้นใจ “เธอพูดจริงๆ เหรอ” “อื้ม... ฉัน...” *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูห้องดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนฉันสะดุ้งสุดตัว มือถือเกือบหลุดมืออีกครั้ง เสียงทุบนั้นไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่มันคือการพังทลายของความเป็นส่วนตัว! “เรน! เกิดอะไรขึ้นน่ะ! ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง!” เสียงคิวร้อนรนผ่านหูฟัง “ไทป์...” ฉันกระซิบด้วยความหวาดกลัว “มันมาที่นี่แล้ว... คิว... ฉันต้องทำยังไงดี” เสียงของไทป์ตะโกนแทรกผ่านประตูเข้ามา “ไม่ต้องคุยกับมันหรอกเรน! เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่อยากให้รูปพวกนี้ว่อนไปทั่วเน็ต... หรือจะให้ฉันทำลายชีวิตเธอก่อนที่สตรีมครั้งต่อไปจะเริ่มดีล่ะ!” ทว่าในจังหวะที่ฉันกำลังจะลุกขึ้นยืนด้วยความสั่นเทา เสียงเคาะประตูที่รุนแรงก็หยุดลงกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมหน้าประตูอีกครั้ง... แต่ไม่ใช่ความเงียบที่น่าไว้วางใจ เพราะทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ของฉันก็ดังระรัวไม่หยุด เหมือนกับว่ามีใครบางคนกำลัง ‘แฮก’ เข้ามาในระบบสตรีมของฉัน! “เรน! ฟังฉันนะ!” คิวตะโกนเสียงเข้ม “อย่าเพิ่งเปิดประตู! ฉันกำลังดูรหัสในระบบสตรีมของเธออยู่... มีคนกำลังพยายามล็อกอินไอดีของเธอจากที่อื่น... เรน! ใครบางคนกำลังจะไลฟ์ ‘หน้าสด’ ของเธอออกอากาศเดี๋ยวนี้!” หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าฉันเริ่มสว่างวาบ โปรแกรมสตรีมเปิดขึ้นเองโดยอัตโนมัติ กล้องเว็บแคมที่ฉันปิดไว้เริ่มทำงานด้วยไฟสีแดงสว่างวาบ... ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องพักของฉัน พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวบนหน้าจอ! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจสายเกมเมอร์ในบทนี้นะคะ หวังว่าทุกคนจะตื่นเต้นไปกับเรนและคิวในตอนต่อไปค่ะ - ลูกกวาดสีรุ้ง