เมื่อต้องร่วมมือกัน

"ถ้าเธอยังไม่หยุดทำหน้าเหมือนเห็นผี ฉันจะถือว่าข้อเสนอของเราจบลงแค่ตรงนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของ 'คิว' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในสตูดิโอส่วนตัว แสงไฟนีออนสีน้ำเงินสลัวจากหน้าจอมอนิเตอร์สะท้อนใบหน้าคมสันของเขาให้ดูดุดันกว่าทุกครั้งที่ฉันเห็นในสตรีม ฉันกำชายเสื้อฮู้ดแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่การพบกันครั้งแรกในฐานะเพื่อนร่วมกิลด์ แต่นี่คือการเผชิญหน้ากับ 'ความลับ' ที่ฉันพยายามซ่อนไว้ใต้หน้ากากตัวละคร 'RainyDay' มาตลอดหลายปี "นายต้องการอะไรกันแน่ Q_TheKing" ฉันพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แม้จะอยากหันหลังวิ่งออกจากห้องนี้ไปให้ไกลที่สุดก็ตาม คิวหัวเราะหึในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟดำที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา เขาหยุดลงตรงหน้า ห่างไปเพียงไม่กี่คืบ ก่อนจะเลื่อนเมาส์บนโต๊ะ กราฟิกหน้าจอโปรเจกต์กิจกรรมกิลด์ประจำฤดูกาลก็ปรากฏขึ้น "กิจกรรมครบรอบสองปีของกิลด์กำลังจะมาถึง แอดมินทุกคนถอนตัวหมด เหลือแค่ฉันกับคนคุมระบบที่ชื่อ 'RainyDay' เท่านั้น" เขาเว้นจังหวะ ก้มหน้าลงมาสบตาฉันด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก "ถ้าไม่อยากให้ความลับแตก งานนี้ต้องออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด... เธอต้องเป็นมือขวาให้ฉัน" ฉันกัดริมฝีปากแน่น "นายมันเผด็จการ" "ถ้าไม่ชอบคำนี้ ก็เรียกว่า 'คู่หู' ก็ได้นะ" คิวเลิกคิ้วกวนประสาท มือหนาหยิบหูฟังมาวางตรงหน้าฉัน "หยิบมันขึ้นมาสิ เรามีเวลาอีกแค่สามชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาถ่ายทอดสดรอบซ้อมใหญ่" ฉันมองหูฟังนั้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน ความเกลียดชังที่ไทป์เคยมอบให้ยังไม่น่ากลัวเท่ากับสถานการณ์ปัจจุบัน การต้องมาทำงานร่วมกับผู้ชายที่ฉันแอบปลื้มมาตลอด แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นคนที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าฉันในเรื่องตัวตนที่แท้จริง ตลอดหลายชั่วโมงต่อมา บรรยากาศในสตูดิโอเต็มไปด้วยความกดดัน เราสองคนนั่งอยู่หน้าจอแยกเครื่องกัน เสียงคลิกเมาส์และคีย์บอร์ดดังประสานเป็นจังหวะเหมือนสนามรบขนาดย่อม คิวไม่ใช่สตรีมเมอร์จอมโวยวายอย่างที่ใครๆ คิด เขาเป็นคนละเอียดอ่อนและบ้างานอย่างเหลือเชื่อ ทุกคำสั่งงานของเขาเต็มไปด้วยตรรกะที่น่าทึ่ง "โค้ดตรงนี้มันบั๊กนะ เธอควรใส่คำสั่ง Loop ให้มันวนลูปอัตโนมัติ ไม่ใช่ให้ระบบมันแฮงค์แบบนั้น" เขาขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ พลางชี้ให้ดูที่หน้าจอของฉัน "ฉันรู้น่า... แค่ไม่ได้สังเกต" ฉันรีบแก้ต่าง พลางขยับหนีความใกล้ชิดที่ทำให้ใบหน้าร้อนผ่าว "หน้าแดงเหรอ?" เขาแกล้งแหย่ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยจนฉันใจสั่น "ล้อเล่นน่ะ... จริงๆ แล้วฝีมือเธอดีกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ เรน" คำชมนั้นทำเอาฉันชะงักไปชั่วครู่ มันเป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อจริงของฉันโดยไม่มีการขู่กรรโชกปนมาด้วย มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่เหมือนกับว่ากำแพงน้ำแข็งระหว่างเรากำลังค่อยๆ ละลายลง แม้ลึกๆ แล้วฉันจะรู้ดีว่าความใกล้ชิดนี้มันเกิดจากพันธนาการที่เขาสร้างขึ้นมาเองก็ตาม กิจกรรมในเกมถูกจัดเรียงอย่างเป็นระบบมากขึ้น เราเริ่มคุยเรื่องฟีเจอร์ใหม่ๆ ที่กิลด์ควรจะมี ความเห็นของเราที่เคยดูเหมือนจะขัดแย้งกันในแชทกิลด์ กลับกลายเป็นส่วนเติมเต็มที่สมบูรณ์แบบเมื่อเรานั่งอยู่ด้วยกันแบบนี้ "ถ้าทำกิจกรรมนี้สำเร็จ กิลด์เราจะเป็นที่หนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ และไทป์... มันจะไม่มีทางเข้ามาปั่นหัวเราได้อีก" คิวพูดทิ้งท้ายขณะที่รันโปรแกรมทดสอบระบบรอบสุดท้าย ทุกอย่างกำลังไปได้สวย... หรืออย่างน้อยฉันก็คิดแบบนั้น จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนแปลกๆ ดังขึ้นจากระบบสตรีมส่วนตัวของคิว ข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอหลักไม่ได้มาจากผู้ติดตามทั่วไป แต่เป็นข้อความจาก 'ไทป์' ที่พยายามแฮ็กเข้าสู่ระบบสตูดิโอของเราโดยตรง "มันกำลังพยายามแทรกแซง!" ฉันตะโกนลั่นเมื่อเห็นแถบสถานะการป้องกันเริ่มเป็นสีแดง คิวหน้าเครียดทันที เขาหันมาหาฉัน แววตาคมกริบนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เรน... ถ้าเธอไม่สามารถปิดระบบป้องกันจากข้างในได้ตอนนี้ สตรีมของเราจะกลายเป็นสนามเด็กเล่นของมันแทน" ฉันมองที่หน้าจอ มือสั่นเทาพยายามพิมพ์รหัสผ่านเพื่อล็อกระบบ แต่ทันใดนั้น แชทบ็อกซ์บนจอก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา มันไม่ใช่แค่ข้อความขู่ แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปถ่ายที่ฉันกำลังเดินออกจากสตูดิโอแห่งนี้เมื่อสักครู่! "มีคนอยู่ข้างนอก..." ฉันเสียงสั่น คิวชะงักไป เขาลุกขึ้นยืนพรวดพราดพร้อมจะเดินไปที่ประตู แต่ก่อนที่เขาจะไปถึง มือถือของเขาก็มีสายเรียกเข้าจากเบอร์ไม่คุ้นเคย เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกดรับและเปิดลำโพง "ถ้าไม่อยากให้รูปของ 'RainyDay' หลุดว่อนเน็ตไปมากกว่านี้... ก็เปิดประตูซะ คิว... เพื่อนเก่า" เสียงที่ดังออกมาจากปลายสายทำให้ฉันถึงกับตัวชาดิ่ง... มันคือเสียงของไทป์! ลูกกวาดสีรุ้งขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ