กฎเหล็กของเกมเมอร์

“ถ้าจะเข้ามา ก็ช่วยเคาะประตูให้มันมีมารยาทหน่อยได้ไหมคะ?” ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้นิ่งที่สุด ทั้งที่หัวใจในอกมันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกหน้าอก มือที่จับไมค์คู่ชีพสั่นเทาจนเกือบทำมันร่วงลงบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ เสียงโลหะที่กระทบกันดังแกรกกรากหยุดลงทันทีเมื่อประโยคของฉันลอยไปกระทบหูคนที่อยู่อีกฝั่งของบานประตู บานประตูไม้สีขาวค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งที่คุ้นตา คิวในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะปรากฏอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์นับหมื่นคนดูเข้าถึงยากกว่าในสตรีมหลายเท่า เขายืนพิงกรอบประตูพลางยกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าของฉัน “มารยาทเหรอ? โทษทีนะ แต่ฉันจำไม่ได้ว่าในกฎกิลด์ของเธอมันมีข้อนี้อยู่ด้วย” เสียงทุ้มต่ำของคิวเอ่ยขึ้น เขาไม่ได้เดินเข้ามาในทันที แต่กลับยืนจ้องมองฉันด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “อีกอย่าง... ห้องล็อก แต่เธอก็ไม่ได้ลงกลอน กฎของความสัมพันธ์มันเลยค่อนข้างยืดหยุ่นน่ะ” “มันไม่มีความสัมพันธ์อะไรทั้งนั้นค่ะ” ฉันสวนกลับทันควัน พร้อมกับรีบปิดหน้าต่างโปรแกรม Discord บนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว “แล้วคุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ? เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องในเกมกับชีวิตจริง... เราจะไม่ก้าวก่ายกัน” คิวก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ ทุกจังหวะที่เขาเดินเหมือนเป็นการบีบพื้นที่ความปลอดภัยของฉันให้เล็กลงเรื่อยๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวสปอร์ตของเขาโชยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่ฉันเคยจินตนาการเวลาเราคุยกันผ่านไมค์ในตอนดึกๆ แต่วันนี้... มันมีตัวตนจริงจนน่ากลัว “กฎนั่นเธอเป็นคนตั้งเองนะ เรน” คิวหยุดยืนอยู่ข้างหลังฉันจนฉันสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา “แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าฉันเป็นพวกชอบแหกกฎ ยิ่งเป็นกฎที่เธอพยายามขีดเส้นเอาไว้เพื่อกั้นฉันให้อยู่ห่างๆ ยิ่งน่าสนุก” ฉันหมุนเก้าอี้เกมมิ่งกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าเราห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าฉันจนแทบจะละลาย “เราไม่ได้รู้จักกันดีขนาดนั้นคิว นายเป็นแค่สตรีมเมอร์ที่ฉันเคยร่วมกิลด์... เท่านั้น” “แค่สตรีมเมอร์งั้นเหรอ?” คิวหัวเราะในลำคอ สายตาของเขามองไล่ตั้งแต่เส้นผมยุ่งเหยิงจากการใส่หูฟังไปจนถึงแว่นตาที่ฉันใส่อยู่ “งั้นถามหน่อยเถอะ ในเมื่อเธอเก่งขนาดนี้ ทำไมต้องซ่อนตัวอยู่หลังหน้ากากตัวละครในเกม? ทำไมต้องปิดบังตัวตน? กลัวว่าถ้าคนอื่นรู้ว่า ‘เรนเน่’ ตัวท็อปของเซิร์ฟเวอร์จะเป็นแค่เด็กสาวขี้อายที่นั่งสั่นอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้... เธอจะรับมือกับความจริงไม่ได้?” คำพูดของเขาเหมือนลูกธนูที่ปักลงกลางใจ ฉันเม้มริมฝีปากแน่น กฎเหล็กของฉันคือการเป็น ‘เรนเน่’ ที่ไม่มีใครแตะต้องได้บนโลกออนไลน์ เพราะในโลกความเป็นจริง ฉันแทบไม่มีตัวตนด้วยซ้ำ การรักษาความลับนี้คือเกราะกำบังเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย “เพราะนี่คือโลกของฉันค่ะ” ฉันเงยหน้าสบตาเขาท้าทาย “ฉันมีสิทธิ์ที่จะไม่เปิดเผยว่าฉันเป็นใคร ฉันมีสิทธิ์ที่จะกำหนดกติกาการเล่นของฉัน นายไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตจริงของฉัน ไม่ว่าจะเป็นเพราะความสงสัยหรือ... ความรู้สึกอะไรก็ตามที่นายกำลังสร้างขึ้นมาเอง” คิวนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสนุกสนานเป็นความนิ่งงันที่ลึกซึ้งขึ้น เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาแตะขอบเก้าอี้ของฉันข้างหนึ่ง กักตัวฉันไว้ในวงแขน “ฉันไม่ได้แค่อยากรู้ว่าเธอเป็นใคร ฉันแค่อยากรู้ว่าคนที่มีเสน่ห์ขนาดนี้ ทำไมต้องทำตัวเหมือนดอกไม้ที่ซ่อนอยู่ในกล่องเหล็กตลอดเวลา... เรน เธอไม่ได้กำลังกลัวคนอื่นหรอก แต่เธอกำลังกลัวฉันต่างหาก” หัวใจฉันเต้นรัวเหมือนกำลังอยู่ในศึกบอสไฟต์ที่เสียเปรียบสุดขีด ฉันอยากจะโต้เถียง อยากจะตะโกนใส่หน้าเขาว่าเขาคิดผิด แต่น้ำเสียงที่เขาส่งมามันกลับสั่นคลอนความมั่นใจของฉันอย่างประหลาด “ออกไปค่ะ” ฉันพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น “ถ้าไม่ออกไป ฉันจะแจ้งแอดมิน... หรือไม่ก็บล็อกนายทุกช่องทาง” คิวยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นยังไม่จางหายไปจากมุมปาก “โอเค ฉันไปก็ได้ แต่จำไว้นะกฎของเธอน่ะ มันใช้ได้กับคนอื่น... แต่ไม่ใช่กับฉัน” เขากำลังจะหันหลังกลับ แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักที่หน้าประตู เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ... อีกอย่างนะ คืนนี้ตอนเที่ยงคืน มีคนพยายามเจาะข้อมูลเซิร์ฟเวอร์กิลด์ของเรา ไทป์มันส่งสายลับเข้ามาป่วน ฉันรู้ว่าเธอก็เห็น... ถ้าอยากรักษา ‘กฎเหล็ก’ ของเธอเอาไว้ ก็ล็อกอินเข้ามาจัดการเองล่ะ อย่าให้ฉันต้องไปช่วย... เพราะถ้าฉันเข้าไปช่วย คืนนี้เธอไม่ได้นอนแน่” เสียงปิดประตูเบาดังขึ้นทิ้งให้ฉันจมอยู่กับความเงียบงันอีกครั้ง ฉันทรุดตัวลงบนเก้าอี้ด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน มือที่สั่นเทาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความในกลุ่มกิลด์ลับ ข้อความจากไทป์ที่ส่งเข้ามาท้าทายในสตรีมสดกำลังรันไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคำขู่ที่จะแฉข้อมูลส่วนตัวของผู้เล่นในกิลด์ทุกคนถ้าเราไม่ยอมเปิดเผยตัวตน ฉันกัดฟันแน่น การเปิดเผยตัวตนคือหายนะ แต่มันจะแย่กว่านั้นถ้าไทป์ทำสำเร็จจริงๆ เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ดังขึ้นรัวๆ เมื่อมีบางคนพยายามล็อกอินเข้าบัญชี ‘เรนเน่’ ของฉันด้วยรหัสผ่านสำรองที่ฉันเพิ่งส่งให้คิวไปเมื่ออาทิตย์ก่อน! ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อผู้ล็อกอินที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... ไม่ใช่ไทป์... แต่เป็น ‘Q_TheKing’ ที่กำลังพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ในช่องแชทส่วนตัวของฉันว่า ‘ถ้าไม่อยากให้ฉันแฉว่าเธอคือใคร คืนนี้... มาหาฉันที่สตูดิโอ’ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้เรนในทุกจังหวะหัวใจนะคะ รักค่ะ! - ลูกกวาดสีรุ้ง