ความประทับใจที่ไม่ตั้งใจ

"ถ้าพี่คิดว่าวิดีโอนี้เป็นแค่การล้อเล่น... พี่ก็คิดผิดถนัดเลยนะคิว" ฉันกดปุ่ม 'Enter' ส่งไฟล์วิดีโอเข้าสู่ระบบสตรีมมิ่งทันทีโดยไม่ให้เวลาตัวเองได้ไตร่ตรอง หัวใจของฉันเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เสียงสัญญาณแจ้งเตือนการเชื่อมต่อดัง 'ติ๊ง' อยู่ในหูฟัง มันเป็นเสียงที่ฉันคุ้นเคยดี แต่วันนี้... มันกลับฟังดูน่ากลัวกว่าครั้งไหนๆ หน้าจอหลักของฉันแสดงภาพห้องแชทที่กำลังเดือดพล่าน เหล่าแฟนคลับของ 'Q-Master' ต่างพากันพิมพ์ข้อความรัวจนอ่านแทบไม่ทัน ทุกคนกำลังจ้องมองไปที่จุดเดียวกัน... วิดีโอที่ฉันเพิ่งอัปโหลดไป 'เห้ย! นี่มันคลิปหลุดเหรอวะ? เดี๋ยวนะ... จังหวะการดีดเมาส์แบบนี้ คุ้นๆ นะ?' ข้อความจากยูสเซอร์หนึ่งเด้งขึ้นมา ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในปาก มือที่สั่นเทาขยับเมาส์ปิดหน้าจอโปรแกรมสตรีมทันทีราวกับคนทำความผิดที่เพิ่งโยนหลักฐานลงแม่น้ำ แต่ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว... ในโลกไซเบอร์ ความผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีอาจเปลี่ยนชีวิตคนได้ทั้งชีวิต "เรน... เธออยู่ตรงนั้นใช่ไหม?" เสียงทุ้มต่ำผ่านไมค์ของคิวที่ยังคงเปิดค้างไว้ฟังดูนิ่งสนิท ทว่าในความนิ่งนั้นกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ฉันแทบหายใจไม่ออก เขาไม่ได้ใช้สรรพนามกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นน้ำเสียงจริงจังที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะคิว" ฉันพยายามรวบรวมความกล้าตอบกลับไป แต่เสียงของฉันกลับสั่นเครือจนดูไม่น่าเชื่อถือ "หึ... ไม่ผิดงั้นเหรอ?" คิวแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "ถ้าไม่ผิด แล้วทำไมน้ำเสียงของเธอตอนนี้ถึงได้สั่นขนาดนั้นล่ะ? แล้วอีกอย่าง... กราฟิกในคลิปที่เธอเพิ่งอัปไป มันเป็นโปรแกรมเฉพาะที่ฉันให้คนเขียนขึ้นมาเพื่อใช้ในกิลด์เราเท่านั้น" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนของฉันทันที ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่เคยรู้สึกสบายกลับกลายเป็นความหนาวเหน็บที่กัดกินผิวหนัง ฉันพยายามจะเบี่ยงเบนความสนใจ แต่สมองของฉันมันว่างเปล่าไปหมด "อาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ได้มั้งคะ?" ฉันเค้นเสียงออกไป "บังเอิญเหรอ?" คิวทวนคำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่กดดันยิ่งกว่าเดิม "งั้นช่วยบอกเหตุผลหน่อยสิ ว่าทำไมจังหวะการกดสกิล 'Triple-Dash' ในคลิปนั้น... ถึงได้เหมือนกับจังหวะที่ยัย 'Rainy_Day' คนที่ฉันกำลังตามหาอยู่เป๊ะๆ แบบไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งๆ ที่ยัยนั่นเพิ่งหนีฉันไปตอนจบแมตช์เมื่อกี้" คิวไม่ได้โง่... เขาคือสตรีมเมอร์ระดับท็อปที่อ่านเกมขาดมากกว่าใครในวงการ และตอนนี้ เขากำลังอ่านตัวตนของฉันออกทีละชั้นเหมือนการแกะเปลือกผลไม้ที่เน่าเฟะ "คิว... ฟังก่อนนะ เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่พี่คิด" ฉันพยายามแก้ตัว แต่ในใจกลับก่นด่าตัวเองที่ประมาทเกินไป "ซับซ้อนเหรอ? ฉันว่ามันน่าจะเรียบง่ายกว่านั้นนะ" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ฉันหัวใจหยุดเต้น "ถ้าฉันทายไม่ผิด... ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องที่ห่างจากคณะวิศวะฯ ไม่เกินสามกิโลเมตรใช่ไหม? เพราะสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่เธอกำลังเชื่อมต่ออยู่ มันเป็นเน็ตเวิร์คเดียวกับที่ฉันใช้งานอยู่ในหอพักค่ายตอนซ้อมแข่งครั้งที่แล้ว" ฉันแทบทรุดลงกับพื้นเก้าอี้เกมมิ่ง นี่เขามีความสามารถระดับแฮ็กเกอร์หรือยังไงกันนะ? เขาไม่ใช่แค่คนที่ตามหาฝีมือ แต่นี่เขากำลังตามล่าตัวตนของฉันอย่างจริงจัง "พี่คิว... เราจบเรื่องนี้กันเถอะนะ ถือว่าฉันขอร้อง" ฉันอ้อนวอน พยายามประคองสติไม่ให้หลุดออกไป "จบเหรอ? ฝันไปเถอะ" คิวพูดทิ้งท้าย เสียงคีย์บอร์ดฝั่งเขาดังรัวราวกับเขากำลังรันคำสั่งบางอย่าง "ในเมื่อเธออยากเล่นเกมนี้กับฉันนัก ก็ลองดูว่าระหว่าง 'ความลับ' ของเธอ กับ 'ความพยายาม' ของฉัน... อะไรมันจะพังก่อนกัน" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องของฉันก็ดังขึ้น... 'ก๊อก ก๊อก ก๊อก' หัวใจฉันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่มันเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว ใครกันที่จะมาเคาะประตูห้องฉันในเวลานี้? และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เสียงเคาะนั้นมันจังหวะเดียวกับที่คิวเพิ่งจะพิมพ์ข้อความลงในแชทเมื่อครู่นี้ไม่มีผิด "เปิดประตูสิ เรน... ฉันมีอะไรจะบอกเธอแบบ 'Face-to-face'" ฉันหันไปมองหน้าจอที่คิวเพิ่งส่งข้อความทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะหันไปมองที่ประตูห้องที่กำลังถูกหมุนลูกบิดช้าๆ เสียงโลหะกระทบกันดังแกรกกรากท่ามกลางความเงียบงัน... ใครบางคนกำลังจะก้าวเข้ามา และฉันก็รู้ดีว่าคนคนนั้นคือคนที่ฉันอยากจะให้เป็นที่สุด... และกลัวที่สุดในเวลาเดียวกัน ลูกกวาดสีรุ้งหวังว่าตอนที่ 11 นี้จะทำให้ทุกคนลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดค่ะ!