ความเจ็บปวดจากอดีต

"ใคร... ใครอยู่ในนี้!" เรนตะโกนออกไปในความมืดที่ว่างเปล่า เสียงของเธอสั่นพร่าจนแทบจับใจความไม่ได้ มือที่กำเมาส์อยู่สั่นระริกจนลากเคอร์เซอร์ไปโดนปุ่มกดออกเกมโดยไม่ได้ตั้งใจ หน้าจอที่เคยมีแสงสีสว่างไสวดับวูบลง เหลือเพียงเงาสะท้อนของใบหน้าซีดเผือดบนจอดำมืดที่ดูเหมือนคนแปลกหน้า ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงแอร์ที่ครางหึ่งในห้องทำงานส่วนตัวที่ดูจะเงียบสงัดจนน่าขนลุก หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะกลัวผีสาง แต่เพราะความรู้สึกที่เหมือนมี 'สายตา' คู่หนึ่งกำลังแทงทะลุหลังคอเธอมาตลอดชั่วโมงที่ผ่านมา มือถือที่วางอยู่ข้างคีย์บอร์ดสั่นครืด แสงหน้าจอสว่างวาบขึ้นมาเป็นข้อความจากไอดีนิรนามในแอปฯ แชทลับ *‘สวยดีนะ... แว่นอันนั้นน่ะ ทำไมไม่ลองใส่ดูอีกล่ะ เรน?’* ความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบไว้เหมือนขยะเน่าเฟะใต้พรมกลับมาพุ่งชนประสาทสัมผัสราวกับรถสิบล้อ ภาพความหลังตอนมัธยมปลายในห้องเก็บของที่มืดมิด กลิ่นอับของฝุ่น และเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มคนที่เคยเรียกตัวเองว่า ‘เพื่อน’ ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท เรนหลับตาแน่น กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเจ็บปวดจากอดีตไม่ใช่แค่คำพูดที่ว่าร้าย แต่มันคือแผลเป็นที่ฝังลึกในจิตวิญญาณ... แผลที่ถูกกรีดซ้ำด้วยความหวาดระแวงว่าคนบนโลกออนไลน์ที่เธอรัก จะกลายเป็นคนกลุ่มเดียวกับที่เคยโยนกระเป๋านักเรียนของเธอลงถังขยะเพียงเพราะเธอ ‘แต่งตัวไม่เหมือนใคร’ หรือ ‘เล่นเกมเก่งกว่าผู้ชาย’ "หยุดสักที..." เธอพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจาก Discord ก็ดังขึ้น ชื่อบนหน้าจอคือ ‘Q_วิศวะคลั่งรัก’ เรนสูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะกดรับ "เรน? เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ถึงหายไปจากสตรีม?" เสียงของคิวที่ปลายสายดูร้อนรนชัดเจน "ทุกคนในแชทกำลังแตกตื่น ไทป์มันปั่นกระแสว่าเธอหนีเพราะโดนจับโป๊ะได้เรื่องสคริปต์... เฮ้ย! เรน! ได้ยินผมไหม?" "คิว..." เรนขัดขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือจนคิวเงียบไป "ถ้าวันหนึ่ง... นายพบว่าคนที่นายจีบผ่านไมค์ทุกคืน คือคนที่น่าสมเพชที่สุดในชีวิตจริง นายจะยังอยากคุยกับเขาอยู่ไหม?" เงียบ... ปลายสายเงียบไปอึดใจใหญ่ จนเรนเกือบจะวางสาย แต่แล้วเสียงถอนหายใจหนักๆ ของคิวก็ดังขึ้น "เรน ฟังนะ..." คิวพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป มันทุ้มต่ำและจริงจังจนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ผมไม่สนหรอกว่าโลกภายนอกจะมองคุณยังไง หรือในอดีตคุณจะผ่านอะไรมา เพราะคนที่ผมจีบ คือคนที่คอยปลอบผมตอนแพ้แรงค์ คือคนที่หัวเราะจนตัวงอเวลาเราตบมุกกันในเกม... คนนั้นต่างหากคือ ‘ตัวจริง’ ของคุณที่ผมแคร์" น้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงเผาะลงมาบนคีย์บอร์ด "แต่มันไม่จบแค่นั้นคิว..." เรนตัดสินใจเปิดเผยในสิ่งที่เธอไม่เคยบอกใคร "มีคนแอบถ่ายฉัน... เขาเห็นฉันในห้องนี้ และเขากำลังข่มขู่ฉันเหมือนที่พวกเขาเคยทำเมื่อสามปีก่อน" คิวเงียบไปอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยไอสังหาร "อยู่เฉยๆ ตรงนั้นนะเรน ผมจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้" "อย่า! คิว อย่ามาที่นี่ มันอันตราย!" "ผมไม่สนว่ามันเป็นใคร แต่มันข้ามเส้นผมมาแล้ว" คิวพูดทิ้งท้ายก่อนจะตัดสายไป ทิ้งให้เรนนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางความมืดอีกครั้ง เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ เรนตัดสินใจคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับ พยายามรวบรวมความกล้าเดินไปที่ประตูห้องเพื่อจะล็อคให้แน่นหนา แต่ทว่า... เมื่อเธอก้าวเท้าไปถึงหน้าประตู มือที่กำลังจะจับลูกบิดก็ต้องชะงักกึก สายตาของเธอเหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ ที่ลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามา มันคือกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ถูกพับไว้อย่างประณีต เมื่อเธอหยิบขึ้นมาคลี่ออก หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น ลายมือที่คุ้นเคย... ลายมือของคนที่ควรจะอยู่ห่างจากเรื่องนี้มากที่สุด *‘คิดว่าคิวจะช่วยเธอได้งั้นเหรอ? ลองเปิดกล้องโน้ตบุ๊กดูสิ... แล้วเธอจะรู้ว่าตอนนี้คิวไม่ได้กำลังมาหาเธอ แต่เขากำลังยืนดูเธอ... ผ่านกล้องตัวเดียวกับที่ฉันใช้ดูเธออยู่นี่ไง’* เรนรีบพุ่งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ มือสั่นเทาเอื้อมไปเปิดแอปฯ กล้อง เธอพบว่าไฟสีเขียวที่เครื่องกำลังกระพริบ และหน้าจอไม่ได้แสดงใบหน้าของเธอ แต่มันแสดงภาพของคิว... ที่กำลังเดินเข้ามาในตึกที่พักของเธอด้วยท่าทางร้อนรน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง พร้อมกับรอยยิ้มที่ดู ‘บิดเบี้ยว’ อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขากำลังคุยกับใคร... และทำไมรอยยิ้มนั้นถึงดูเหมือนคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้มาโดยตลอด? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเรนและคิวในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!