เคมีที่เข้ากันได้ดี

"ลบไลฟ์เดี๋ยวนี้ ไทป์... นายไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่ไปกว่านี้หรอก" เสียงของเรนสั่นพร่าขณะพยายามคุมสติ เธอไม่ได้เกรงกลัวไทป์ในฐานะคู่แข่ง แต่ความหวาดหวั่นที่ว่า 'ตัวตน' ในชีวิตจริงของเธอจะถูกเปิดเผยต่อหน้าผู้ชมหลักหมื่นมันบีบหัวใจจนแทบหยุดเต้น ไทป์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหลังแว่นกรอบใสจ้องมองเธอผ่านหน้าจอโทรศัพท์เหมือนกำลังดูหนูติดกับ "ใหญ่กว่านี้เหรอ? หึ... ฉันว่าแฟนคลับนายน่าจะอยากรู้ความลับของ 'ยัยเรนจืดชืด' นี่มากกว่านะ ว่าที่แท้ก็คือ 'ราชินีไรเฟิล' ที่พวกเขาบูชานักหนานี่เอง" เขากดปุ่มบางอย่างบนหน้าจอโทรศัพท์ เรนใจหายวาบเมื่อเห็นจำนวนยอดวิวที่พุ่งทะลุเพดาน คอมเมนต์ไหลผ่านหน้าจอราวน้ำป่า แต่ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด จู่ๆ หน้าจอของไทป์ก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนการเชื่อมต่อที่ถูกตัดขาดจากทางฝั่งของคิว "โทษทีนะไทป์... สัญญาณแถวนี้มันกากน่ะ นายคงไม่อยากให้สตรีมของนายโดนแบนข้อหาละเมิดความเป็นส่วนตัวหรอกนะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของคิวดังขึ้นจากลำโพงโทรศัพท์ที่ค้างอยู่ เรนเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ คิวมายืนอยู่ตรงมุมมืดของโถงทางเดินตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ ไทป์กัดฟันกรอด ก่อนจะยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วเดินกระแทกไหล่คิวออกไปอย่างหัวเสีย ทิ้งให้เรนยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูห้องพัก "เป็นอะไรหรือเปล่า?" คิวไม่รอให้เธอตอบ เขาคว้าข้อมือเธอแล้วลากเข้าห้องพักอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดล็อกประตูแน่นหนา "ใจเย็นๆ สูดหายใจลึกๆ... ไอ้นั่นมันแค่ขู่ นายทำอะไรมันไม่ได้หรอก" เรนพิงแผ่นหลังกับบานประตู ลมหายใจหอบถี่ "นาย... นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" "ถ้าไม่ตามมา ฉันก็คงได้เห็น 'เรน' คนที่ฉันชอบโดนแฉไปทั่วโลกน่ะสิ" เขาพูดพลางเบนสายตาไปทางอื่นเพื่อซ่อนความประหม่า แต่หูของเขากลับแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด "เอาเถอะ... เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้กิลด์เราต้องการคนลงแรงค์ 2v2 คืนนี้ นายพร้อมจะสู้หรือเปล่า?" เรนชะงัก เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้า คิวไม่ได้ถามว่าเธอเป็นใคร หรือถามถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ให้เธอต้องอึดอัด เขาแค่ยื่นโอกาสที่จะได้ทำในสิ่งที่เธอรักที่สุดมาให้ "พร้อมค่ะ..." เธอตอบเสียงแผ่วแต่หนักแน่น ก่อนจะเดินไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ตัวเก่ง เมื่อสวมหูฟังและเชื่อมต่อเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์ บรรยากาศรอบตัวเรนก็เปลี่ยนไป จากสาวน้อยขี้อาย กลายเป็น 'Queen_R' ที่พร้อมบดขยี้ทุกคนที่ขวางหน้า คิวเองก็เช่นกัน เขาเปลี่ยนโหมดเป็น 'Q_Master' ที่ดุดันและเยือกเย็น "ฝั่งซ้ายมีสองตัว เก็บเลยไหม?" คิวเอ่ยถามผ่านไมค์ เสียงของเขาฟังดูอบอุ่นและไว้วางใจได้เสมอ "ซ้ายมือช่องแคบ... ฉันล่อให้ มันจะยิงพาดแน่ๆ นายอ้อมไปข้างหลังแล้วปิดงานเลยค่ะ" เรนตอบกลับอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวสวยรัวบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วแสง ทั้งสองคนประสานงานกันราวกับมีโทรจิต เคมีของพวกเขาเข้ากันได้ดีจนน่าประหลาดใจ ทุกจังหวะการยิง ทุกการใช้สกิลสนับสนุน ทุกคำสั่งการที่สื่อสารผ่านไมค์ มันไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือการเต้นรำที่ไร้รอยต่อ ตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา ไม่มีคำพูดก้ำกึ่งหรือความอึดอัด มีเพียงเสียงกระสุนปืนและจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน พวกเขาขึ้นแรงค์อย่างรวดเร็วทุบสถิติเซิร์ฟเวอร์จนคนดูในไลฟ์ของคิวต้องตะลึงกับความโหดของคู่หูคู่นี้ "ตาถัดไป... นี่เป็นเกมสุดท้ายของคืนนี้นะ" เรนพูดขณะมองดูหน้าจอผลลัพธ์ที่ขึ้นว่า 'WINNER' "ตกลง... แต่เรน" คิวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป "ถ้าคืนนี้เราชนะอีกรอบ ช่วยถอดหูฟังแล้วหันมาคุยกับฉันดีๆ สักนาทีได้ไหม... ฉันมีเรื่องที่ต้องพูดกับนายจริงๆ" เรนใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เธอรู้ดีว่าคำถามนั้นไม่ใช่เรื่องของเกม แต่เป็นเรื่องของความสัมพันธ์ที่เธอกลัวมาตลอดว่าจะก้าวข้ามผ่านมันไปอย่างไร เธอกดตกลงเข้าสู่ห้องแมตช์สุดท้ายอย่างรวดเร็ว เกมดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางสมรภูมิ ทันใดนั้นเอง... ในขณะที่คิวเผลอเปิดช่องโหว่ให้ศัตรูเข้าประชิด เรนตัดสินใจสละตัวละครของเธอเพื่อกันกระสุนให้คิว แต่ในวินาทีที่ปืนของศัตรูจ่อที่ขมับตัวละครของเธอ หน้าจอแชทเกมก็เด้งข้อความส่วนตัวขึ้นมาจาก ID ปริศนา ข้อความนั้นเขียนว่า: *"ฉันรู้ว่าเธอคือใคร... และฉันมีรูปที่เธอเดินออกจากห้องของคิวเมื่อกี้ เตรียมตัวดับอนาคตได้เลย"* คิวรีบหันมาหาเรนทันทีที่เห็นท่าทีเธอชะงักไป "เรน! เกิดอะไรขึ้น?" เรนตัวเย็นเฉียบ มือที่วางบนคีย์บอร์ดสั่นเทา เธอไม่ได้กลัวการถูกแฉในโลกเกมอีกต่อไป แต่สิ่งที่เห็นในแชทเมื่อครู่... มันไม่ใช่รูปของไทป์ แต่เป็นรูปของเธอที่กำลังเดินเข้าห้องนี้เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน... รูปที่ถ่ายจากมุมของคนที่แอบมองอยู่ในห้องนี้มาตลอด ลูกกวาดสีรุ้งหวังว่ารี้ดเดอร์จะมีความสุขกับการติดตามความสัมพันธ์ที่เริ่มเดือดพล่านของเรนและคิวในบทนี้นะคะ