สตรีมร่วมกันครั้งแรก

"กดตกลงดิเรน อย่าให้แฟนคลับเขารอนาน... หรือว่าเธอจะกลัว?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทของ 'คิว' ลอยผ่านดิสคอร์ดมาพร้อมกับเสียงคลิกเมาส์เบาๆ เรนกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสฝาดปร่าของเลือดจางๆ หัวใจของเธอกำลังเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอก หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าสว่างจ้าด้วยอินเทอร์เฟซของโปรแกรมสตรีมมิ่งที่เธอกด 'Invite' รอไว้แล้ว "ไม่ได้กลัวค่ะ แค่... เช็กไมค์อยู่" เรนตอบอ้อมแอ้ม มือสั่นเทาขณะขยับไมค์ตัวโปรดให้เข้าที่ "ไมค์เธอน่ะชัดจะตายไป โดยเฉพาะตอนที่ชอบหลุดอุทานเวลาโดนยิง... น่ารักดี" "คุณคิว! เงียบไปเลยนะคะ!" เรนรีบกด 'Join' ทันที ก่อนที่แก้มของเธอจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำไปมากกว่านี้ ทันทีที่หน้าจอตัดเข้าสู่ห้องล็อบบี้ในเกมชื่อดัง จำนวนผู้เข้าชมในสตรีมของทั้งคู่ก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว แชทบ็อกซ์ด้านข้างเลื่อนผ่านสายตาไปเร็วเสียจนแทบอ่านไม่ทัน *‘ในที่สุด! คู่จิ้นในตำนานมาเจอกันแล้ว!’* *‘เรนจ๋า อย่าไปยอมพ่อหนุ่มปากเสียคนนี้ซะเลย!’* *‘พี่คิวคะ วันนี้หวานให้ดูหน่อย ไม่เอาโหมดโหดได้ไหม?’* "เห็นไหมครับ?" คิวแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงเขายังคงเย็นชาตามแบบฉบับ แต่เรนสังเกตเห็นว่าเขากดเลือกตัวละครที่เป็นคู่หูกับเธอทันที "แฟนคลับเขาเรียกร้องขนาดนี้ จะให้ผมเป็นสุภาพบุรุษ หรือจะให้ผมลากเธอไปลงที่เขตอันตรายดีล่ะ?" "ก็ลองดูสิคะ ถ้าคุณพาฉันไปตาย ฉันจะกดแบนคุณทิ้งซะเลย" เรนตอบกลับด้วยเสียงที่พยายามดัดให้ดูมั่นใจ เธอสวมบทบาท 'ตัวตึง' ในเกมอย่างเต็มที่ พยายามสลัดความตื่นเต้นทิ้งไป ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเลือกอาวุธ มินนี่ที่แอบซุ่มดูสตรีมอยู่ก็พิมพ์ข้อความทิ้งไว้ในกลุ่มแชทลับจนเครื่องเรนสั่นไม่หยุด เรนชำเลืองมองด้วยความหงุดหงิดระคนขำ—'ชงเข้มยิ่งกว่ากาแฟร้านป้าหน้าปากซอยอีกนะยัยเพื่อนตัวดี' "ตรงนั้น... มีคนแอบอยู่หลังโขดหินทางขวา" เรนกระซิบ เสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นโทนจริงจัง มือที่คุมเมาส์นิ่งสนิทราวกับหุ่นยนต์ "รู้แล้วครับ เห็นแต่ไกลแล้ว" คิวตอบ "แต่ผมอยากรู้ว่า... ถ้าผมบุกเดี่ยวตอนนี้ เธอจะ 'คัฟเวอร์' ให้ผมไหม หรือจะยืนดูผมโดนรุม?" เรนชะงักไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ถามแปลกๆ ค่ะ ก็ต้องช่วยอยู่แล้วไหมล่ะ เราเป็นทีมเดียวกันนะ" "คำว่าทีม... มันนิยามกว้างนะ" คิวเปรยขึ้นเบาๆ ก่อนจะพุ่งตัวออกไปกลางที่โล่ง ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของผู้ชมในไลฟ์สดที่ลุ้นกันจนนั่งไม่ติด เรนไม่รอช้า เธอสลับไปใช้สไนเปอร์คู่ใจ เล็งไปที่ศัตรูที่กำลังรุมล้อมคิวอยู่—ปัง! เสียงกระสุนนัดเดียวแสกหน้าศัตรูร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างแม่นยำ "แม่นเหมือนเดิมเลยนะ" คิวพูดพลางหัวเราะเบาๆ "แบบนี้สิ ถึงจะคู่ควรกับผมหน่อย" บรรยากาศในแชทพุ่งแตะระดับพีค แฟนคลับต่างรัวอีโมจิรูปหัวใจจนหน้าจอแทบพัง เรนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนยอดเขาที่ลมพัดแรงจนตัวแทบปลิว ความตื่นเต้นที่เคยมีค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ซ่านไปทั่วอก ทว่าในจังหวะที่ความสุขกำลังแตะระดับสูงสุด แจ้งเตือนจากอีกช่องทางหนึ่งก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ เป็นข้อความที่ส่งตรงมาจาก 'ไทป์' *‘อย่าชะล่าใจไปเรน... ของเล่นชิ้นโปรดของคิว ถ้าวันหนึ่งมันพังคามือเขา เธอคิดว่าเขาจะทิ้งหรือจะเก็บ?’* เรนตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มที่กำลังจะเผยออกมาบนใบหน้าจางหายไปในทันที เธอหันมองไปที่ช่องแชทของเกมที่จู่ๆ ก็มีคนส่งข้อความแปลกๆ เข้ามาแทรกกลางการสนทนาของเธอกับคิว "เรน? เงียบไปเลย เป็นอะไรหรือเปล่า?" คิวถาม เสียงของเขาดูจริงจังขึ้นทันที "เปล่าค่ะ... แค่..." เรนลังเล เธอเห็นเงาดำของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องพักของเธอในชีวิตจริง... เสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังสนั่นหวั่นไหวในยามวิกาลทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว คิวที่เหมือนจะรับรู้ถึงความผิดปกติผ่านน้ำเสียงของเธอชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด "เรน... อย่าเพิ่งกดวางนะ ฟังผม... มีใครอยู่ที่นั่นหรือเปล่า?" เรนขยับตัวลุกออกจากเก้าอี้ก้าวย่างไปทางประตูด้วยความสั่นเทา มือของเธอแตะที่ลูกบิดประตูอย่างลังเล ก่อนที่เสียงจากอีกฝั่งจะดังขึ้นผ่านบานไม้หนา—เสียงที่เธอคุ้นเคยดีเสียจนน่าขนลุก "เปิดประตูสิลูกกวาด... พี่ว่าเรามีเรื่องต้อง 'เคลียร์' กันให้จบนะ" เรนถอยกรูดหลังชนกำแพง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นเงาตะคุ่มๆ ผ่านช่องมองประตู ที่นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็น 'ไทป์' ที่ยืนแสยะยิ้มอยู่พร้อมกับโทรศัพท์ในมือที่กำลังสตรีมสดภาพหน้าห้องพักของเธออยู่พอดี! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างและเอาใจช่วยเรนในสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจแบบนี้นะคะ!