คำถามคาใจ

"คุณแม่คะ! กดวางสายสิคะ! กดวางเดี๋ยวนี้!" ฉันหวีดร้องในใจขณะที่พยายามพุ่งตัวไปคว้าโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง แต่ทว่าจังหวะของฉันมันช้ากว่ามือนุ่มๆ ของคุณแม่ไปหนึ่งก้าว เสียงปลายสายที่แว่วออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบเหมือนโดนแช่แข็งในเกม MMO ที่เคยเล่น "อ้าว เรน... เพื่อนคนนี้เขารอสายอยู่นานแล้วนะลูก เป็นเด็กเป็นเล็กไม่น่าปล่อยให้เพื่อนรอนานเลย" เสียงคุณแม่ใสซื่อและจริงใจจนฉันอยากจะทรุดลงไปกองกับพื้น ฉันยืนแข็งทื่อ ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองหน้าจอที่ยังคงเชื่อมต่ออยู่ แม้จะไม่มีภาพจากฝั่งฉัน แต่เสียงที่เล็ดลอดไปคือเสียงตะโกนของฉันเมื่อครู่ และที่แย่ไปกว่านั้น... คือเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูเหลือเกินจากปลายสาย "สวัสดีครับ... คุณน้า" นั่นคือเสียงของคิว หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ฉันรีบคว้าโทรศัพท์มาแนบหูแล้ววิ่งหนีออกไปที่ระเบียงห้อง ประตูเลื่อนถูกปิดลงเบาๆ แต่หัวใจกลับส่งเสียงดังโครมครามไม่หยุดหย่อน "คิว... คือว่า..." ฉันเริ่มเสียงสั่น มือชื้นเหงื่อไปหมด "เสียงคุณน้าเมื่อกี้... เหมือนเสียงคนที่อยู่ข้างหลังเรนในงานอีเวนต์เมื่อตอนกลางวันเลยนะ" น้ำเสียงของคิวเปลี่ยนไป มันไม่ใช่โทนเสียงกวนประสาทที่เขาใช้ในสตรีม แต่เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยและจริงจังจนน่ากลัว "กะ... ก็แค่บังเอิญมั้งคะ คนเราก็เสียงเหมือนกันได้ตั้งเยอะแยะ" ฉันพยายามเถียงสุดฤทธิ์ พยายามคุมลมหายใจให้เป็นปกติที่สุด "งั้นเหรอ?" คิวเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "บังเอิญเหรอ? บังเอิญจนฉันคิดไปเองว่าเธอพยายามหลบหน้าฉันตลอดเวลาที่อยู่ในงาน แถมตอนที่ฉันหันไปมอง... คนที่ใส่ฮู้ดสีครีมตัวนั้นก็ทำท่าเหมือนคนตกใจที่โดนจับได้" ลมหายใจฉันติดขัดทันที เสื้อฮู้ดสีครีม... ใช่ ฉันใส่ตัวนั้นอยู่จริงๆ "คิว... นายคิดมากไปหรือเปล่า? ฉันแค่... ฉันแค่เกร็งไง เจอสตรีมเมอร์ชื่อดังตัวเป็นๆ ใครจะไม่ตื่นเต้นบ้างล่ะ" ฉันพยายามเล่นมุกกลบเกลื่อน แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลเลยสักนิด "งั้นเหรอ" คิวทวนคำเดิม แต่น้ำเสียงกดดันขึ้นอีกหลายระดับ "ถ้างั้น... ลองหันมาดูที่ระเบียงห้องตัวเองสิ" คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันมองไปรอบๆ ระเบียงห้องพักของตัวเองที่อยู่บนชั้น 12 ท่ามกลางลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านใบหน้าจนเย็นเยียบ ฉันไม่ได้หันมองข้างล่างหรอกนะ เพราะฉันรู้ดีว่าคิวไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อีกใจหนึ่งมันก็สั่นรัวเพราะความกลัวว่าเขาอาจจะกำลังดักรออยู่จริงๆ "นายไม่ได้อยู่ที่นี่สักหน่อย อย่ามาอำกันเลยค่ะ" "ใช่ ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่น" คิวถอนหายใจยาว "แต่ที่ฉันโทรมา เพราะฉันอยากรู้ว่า... คนที่อยู่ในเกมกับคนที่อยู่ในชีวิตจริงของเธอ คือคนคนเดียวกันหรือเปล่า เรน... ทำไมเธอถึงไม่ยอมเปิดกล้องให้ฉันเห็นสักทีล่ะ?" คำถามนั้นมันจี้จุดที่ฉันกลัวที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนาของเรา ฉันมองออกไปที่แสงไฟของเมืองใหญ่ด้านล่าง ความจริงที่ว่าฉันคือ 'RainyGirl' เกมเมอร์สาวที่เป็นคู่หูของเขาในโลกออนไลน์กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออก หากเขารู้ว่าคนที่เขาเคยปากร้ายใส่ในแชทคือคนเดียวกับคนที่เขาพยายามจะจีบในชีวิตจริง... เขาจะโกรธไหม? หรือเขาจะหัวเราะเยาะฉัน? "ถ้าฉันบอกไป... นายจะสัญญาได้ไหมว่าจะไม่เปลี่ยนไป" ฉันถามเสียงแผ่ว "ฉันไม่เคยสัญญาอะไรที่ทำไม่ได้" คิวตอบกลับมาเร็วและหนักแน่น "แต่สิ่งที่ฉันมั่นใจคือ ฉันอยากรู้จักเธอจริงๆ ไม่ใช่แค่ผ่านไมค์ ไม่ใช่แค่ผ่านตัวละครในเกม" ฉันเม้มปากจนห่อเลือด ความรู้สึกอึดอัดนี้มันบีบคั้นจนน้ำตาแทบไหลออกมา ฉันตัดสินใจจะพูดออกไปแล้ว... ฉันกำลังจะพูดชื่อจริงของฉันออกไป แต่ทว่า... ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสตรีมดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ มันเป็นประกาศจากช่องของ 'ไทป์' คู่อริตัวฉกาจของคิว ที่กำลังขึ้นไลฟ์สดด้วยหัวข้อที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ [ไลฟ์สดพิเศษ: "เปิดเผยความจริง! แม่สาวหน้ากากฮู้ดที่คิวตามหา คือใครกันแน่?"] ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพในหน้าจอไลฟ์สดของไทป์ มันคือภาพถ่ายจากในงานอีเวนต์เมื่อตอนกลางวัน... ภาพที่ฉันกำลังเดินหลบมุมไปหลังบูธ โดยมีคิวเดินตามมาไม่ห่าง "คิว... นายเห็นไลฟ์ของไทป์หรือยัง?" ฉันถามเสียงสั่น "เห็นแล้ว" น้ำเสียงของคิวเปลี่ยนเป็นโหมดเย็นชาและโกรธจัด "ไอ้เวรนั่น... มันเอารูปพวกนี้มาจากไหน?" ก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไรต่อ ประตูระเบียงห้องของฉันก็ถูกเคาะอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงของมินนี่เพื่อนสนิทที่ตะโกนเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "เรน! เปิดประตูเร็ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มีคนเอาเบอร์โทรศัพท์... ไม่สิ... เอาที่อยู่คอนโดเธอไปโพสต์ในกลุ่มแฟนคลับคิวแล้ว!" โลกทั้งใบของฉันเหมือนหมุนเคว้ง ฉันหันกลับมามองหน้าจอมือถือที่ยังคงมีสายของคิวค้างอยู่ และในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องก็เปลี่ยนเป็นการทุบอย่างรุนแรง "เรน... ถ้าคนคนนั้นคือเธอจริงๆ ล็อกประตูไว้ให้แน่นนะ" เสียงของคิวในสายเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด "ฉันกำลังไปหาเธอ... ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามแตะต้องเธอทั้งนั้น" ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยตอบ เสียงแจ้งเตือนข้อความนับร้อยก็เด้งขึ้นมาพร้อมกันจนเครื่องสั่นไม่หยุด และชื่อที่ปรากฏในข้อความล่าสุดคือ... 'ไทป์' [ไม่ต้องหลบหรอกเรน... คิวเขากำลังมาหาเธอแล้ว แต่ฉันว่า... เธอคงไม่อยากให้เขามาเห็นสภาพห้องเธอตอนนี้หรอกมั้ง?] ฉันสั่นไปทั้งตัว มือที่ถือโทรศัพท์แทบจะร่วงหล่นลงพื้น เมื่อฉันหันไปมองหน้าต่างระเบียงอีกครั้ง แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปส่องวาบเข้ามาจากตึกฝั่งตรงข้าม มีคนกำลังแอบถ่ายฉันอยู่... และพวกเขากำลังทำไลฟ์สดโดยมีฉันเป็นเป้าหมาย! ลูกกวาดสีรุ้งหวังว่าทุกคนจะยังไม่อกสั่นขวัญแขวนกับสถานการณ์ของเรนนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!