หลบหลีกในนาทีสุดท้าย

"เอาล่ะครับท่านผู้ชม! วันนี้เรามาอยู่กับแขกรับเชิญสุดพิเศษที่ใครหลายคนสงสัยว่าตัวจริงคือใครกันแน่... มาดูกันซิว่าภายใต้แมสก์สีดำนั่น จะสวยสมคำร่ำลือไหม!" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของไทป์ดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟจากมือถือที่ส่องจ้ามาที่ใบหน้าของฉัน หัวใจของเรนเต้นระรัวราวกับกลองชุดในจังหวะบัลลาดที่เร่งสปีดจนแทบจะทะลุออกมาจากอก มือที่สั่นเทาของฉันกำชายเสื้อฮู้ดไว้แน่น ความรู้สึกเหมือนเหยื่อที่ถูกต้อนจนมุมในเกมที่ไม่มีทางหนี "ไทป์... อย่าทำแบบนี้เลยนะ" ฉันเค้นเสียงตอบกลับไป เสียงของฉันมันสั่นจนน่าสมเพช แต่นั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันพอจะทำได้ในตอนนี้ ไทป์หัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองฉันเหมือนกำลังประเมินราคาสินค้าในสต็อก "อย่าเกร็งสิครับคุณเกมเมอร์คนเก่ง ถ้าเธอกลัวการเปิดเผยขนาดนั้น ก็น่าจะลองพิสูจน์ให้แฟนคลับผมเห็นหน่อยว่า 'ตัวตึง' อย่างเธอ มีดีแค่ในเกมหรือเปล่า?" กล้องไลฟ์สดขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด เสียงแจ้งเตือนของแชทที่ไหลทะลักจนอ่านไม่ทันดัง ‘ติ๊งๆๆ’ ต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน สายตาของคนนับพันในจอที่เฝ้าดูอยู่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าต่อหน้าธารกำนัล นี่มันคือฝันร้ายชัดๆ สายตาของฉันเหลือบไปเห็นคิวที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด แววตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยเป็นความดุดันที่พร้อมจะพุ่งเข้ามาจัดการทุกอย่าง แต่เขาก็ทำไม่ได้... ถ้าเขาเข้ามาตอนนี้ ทุกอย่างที่ฉันพยายามปิดบังมาตลอดจะพังพินาศทันที เพราะทุกคนจะรู้ว่า ‘คิว’ กับ ‘เรน’ รู้จักกันในชีวิตจริง ‘ไม่ได้... ต้องไปเดี๋ยวนี้’ ฉันตัดสินใจในเสี้ยววินาทีที่ไทป์กำลังก้มลงมองคอมเมนต์ในหน้าจอด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง ฉันรีบก้มตัวต่ำลง พลิกตัวหลบไปทางซ้ายสุดแรงเกิด จังหวะเดียวกับที่ไทป์ขยับก้าวเข้ามาเพื่อจะคว้าแขนฉันไว้ ฉันเหวี่ยงตัวผ่านช่องว่างเล็กๆ ระหว่างโต๊ะวางของกับเสาปูน กระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่กระแทกเข้ากับชั้นวางของจนเสียงดังลั่น ‘เคร้ง!’ "เฮ้ย! จะหนีไปไหน!" ไทป์ตะโกนไล่หลังมา เสียงฝีเท้าของเขากระชั้นชิดเข้ามาทุกขณะ ฉันไม่สนว่ารองเท้าผ้าใบจะเลอะหรือใจจะเต้นแรงแค่ไหน ขาของฉันวิ่งไปตามทางเดินแคบๆ ในโซนจัดงานอีเวนต์ เสียงดนตรีที่เปิดคลอในงานกลบเสียงฝีเท้าของฉันได้เป็นอย่างดี ฉันมุดผ่านกลุ่มวัยรุ่นที่กำลังยืนคุยกันอยู่เพื่อสร้างระยะห่าง หัวใจที่เต้นรัวเริ่มสงบลงเมื่อฉันเห็นทางออกฉุกเฉินที่แง้มอยู่ด้านหน้า ฉันพุ่งตัวออกไปที่ทางเดินด้านหลังตึก อากาศเย็นปะทะใบหน้าจนฉันต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เสียงไลฟ์สดของไทป์เริ่มไกลออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไม่ได้ยินอีก ฉันหยุดยืนพิงกำแพงเย็นเฉียบ มือแตะที่อก พยายามสะกดกลั้นอาการหอบเหนื่อย ‘รอดแล้ว... เราต้องรอดสิ’ ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเช็คแชทกิลด์ มินนี่ส่งข้อความรัวเข้ามาว่า *‘แกอยู่ไหน! ไทป์มันกำลังคลั่ง บอกทุกคนว่าแกหนีไปแล้วแต่มันกำลังตามล่าอยู่!’* ฉันพิมพ์ตอบกลับสั้นๆ ด้วยนิ้วที่ยังไม่หยุดสั่นว่า *‘ฉันออกมาได้แล้ว... แต่ฉันไม่รู้จะไปไหนต่อ’* ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านหลังทางเดินมืดๆ ฉันสะดุ้งสุดตัวหันกลับไปมอง แต่ทว่าก่อนที่จะได้ตะโกนถาม มือปริศนาก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของฉันแล้วลากเข้าไปในมุมมืดของห้องเก็บของใกล้ๆ กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยและไออุ่นที่แผ่ออกมาจากคนข้างๆ ทำให้ฉันตัวแข็งทื่อ "ถ้าไม่อยากให้ไทป์เจอ ก็หุบปากซะ" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... มันคือคิว! ฉันเบิกตากว้างมองเขาในความสลัว คิวมีสีหน้าเคร่งเครียด มือหนาของเขายังคงกดไหล่ฉันไว้แน่นเพื่อไม่ให้ฉันขยับหนี สายตาของเขาจ้องมองผ่านรอยแยกของประตูออกไปที่ทางเดินด้านนอก ที่ซึ่งเสียงฝีเท้าของไทป์เริ่มใกล้เข้ามาอีกครั้ง... และคราวนี้ไม่ได้มาคนเดียว เขามาพร้อมกับทีมงานถือกล้องที่เปิดไลฟ์ค้างไว้! "ตรงนี้มีทางเดินไปลานจอดรถได้อีกทางครับพี่ไทป์ เมื่อกี้ผมเห็นเงาคนแวบๆ ตรงนั้น!" เสียงลูกน้องของไทป์ดังขึ้นใกล้ประตูห้องเก็บของที่พวกเราแอบอยู่ คิวหันกลับมามองฉัน แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันมีความกังวล ความโกรธ และบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น... เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเราประสานกัน ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำบางอย่างที่ทำให้หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น คิวคว้ามือถือของฉันไป แล้วกดปิดเครื่องต่อหน้าต่อตาฉัน ก่อนจะกดปุ่มรับสายอะไรบางอย่างที่เขาก็ไม่รู้ว่าใครโทรเข้ามา แต่เมื่อเสียงที่ปลายสายดังขึ้น... ทั้งฉันและเขาก็ถึงกับหน้าถอดสี เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นเสียงของ ‘แม่’ ของฉัน ที่กดรับสายวิดีโอคอลที่ค้างไว้อยู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของเรนและคิวมาถึงตอนนี้นะคะ!