นัดพบในโลกความเป็นจริง

“บอกว่าอย่าแอบมองไงคะ! ถ้ายังไม่เลิกจ้องฉันจะหักแต้มกิลด์นายทิ้งซะเดี๋ยวนี้เลย!” เสียงของฉันที่พยายามดัดให้ห้าวเล็กน้อยเพื่อปกปิดความประหม่าดังขึ้นผ่านช่องแชทส่วนตัวของเกม แต่ปลายนิ้วที่กดคีย์บอร์ดกลับสั่นระริกจนแทบจะกดสกิลพลาด เรน... ใจเย็นๆ ไว้ อย่าให้เขาจับพิรุธได้ว่าคนหลังจอกำลังหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาข้างนอก “โถ่คุณหนูเรนนี่ครับ... ผมก็แค่กวาดสายตาหา 'คนพิเศษ' ในงานมีตติ้งวันนี้อยู่ไง ไม่ได้ตั้งใจจะจ้องให้เขินหรอกนะ” ข้อความจาก 'Q_Official' เด้งขึ้นมาพร้อมอีโมจิยักคิ้วกวนๆ บ้าเอ๊ย! ก็นี่มันงานรวมตัวเกมเมอร์ระดับประเทศที่จัดขึ้นกลางห้างดังในกรุงเทพฯ แล้วอีตานั่นดันประกาศผ่านสตรีมว่าจะมาเดินสายแจกลายเซ็นที่บูธเกมเราด้วย ความจริงฉันควรจะดีใจ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันเหมือนการเดินบนเส้นด้ายชัดๆ ฉันเป็นแค่สตรีมเมอร์นิรนามที่ไม่มีใครรู้จักหน้าตา แอบใช้ไมค์เปลี่ยนเสียงเล่นเกมมาตลอดสองปี แต่ถ้าคิว... คนที่ฉันแอบชอบมาตลอดเห็นตัวจริงที่ดูจืดชืดและขี้อายของฉันล่ะ? เขาจะผิดหวังไหม? “มินนี่! แกช่วยดูทีสิว่าฉันดูแย่หรือเปล่า?” ฉันกระซิบถามเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ พลางดึงฮู้ดตัวโคร่งลงมาปิดหน้าปิดตาให้มิดที่สุด มินนี่หัวเราะหึๆ ก่อนจะดันหลังฉันให้เดินลึกเข้าไปในโซนบูธ “แกจะกลัวอะไรขนาดนั้นเรน ลุคเนิร์ดๆ แบบนี้แหละดูน่าค้นหา อีกอย่างวันนี้แกไม่ได้มาในฐานะ 'เรนนี่ตัวตึง' สักหน่อย แกมาในฐานะแฟนคลับหน้าใหม่ ไปเถอะ! ไทป์มันจ้องจะทำคะแนนตัดหน้าคิวอยู่ตรงโน้นแล้วนะ” สายตาของฉันกวาดไปเห็นไทป์ ศัตรูคู่อาฆาตของคิวในวงการสตรีมเมอร์กำลังยืนเก๊กท่าหล่ออยู่หน้าบูธ ข้างๆ กันคือแฟนคลับกลุ่มใหญ่ที่ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด ไทป์กำลังยกมือถือขึ้นไลฟ์สดพลางพูดจาดูถูกกิลด์ของเราผ่านหน้าจอ เหมือนเขากำลังรอจังหวะให้คิวโผล่มา เพื่อจะปะทะคารมกันกลางงานให้เป็นข่าวใหญ่ ฉันกำสายสะพายเป้แน่นจนเจ็บฝ่ามือ ความวุ่นวายรอบข้างเริ่มบีบคั้นหัวใจ จังหวะเดียวกันนั้น เสียงฮือฮาที่ดังสนั่นหวั่นไหวจากทางเข้าห้างก็เรียกความสนใจจากทุกคน คิวมาถึงแล้ว... ในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำเท่ระเบิดที่ทำให้เขาดูโดดเด่นกว่าใครในรัศมีร้อยเมตร คิวเดินตรงมาที่บูธด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ เหมือนกำลังมองหาใครบางคน หัวใจฉันกระตุกวูบเมื่อเห็นเขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบตาไทป์ แต่เขากลับไม่ได้เดินไปหาไทป์อย่างที่ทุกคนคาดหวัง เขากลับหยุดยืนอยู่ห่างจากจุดที่ฉันยืนอยู่ไม่ถึงสามเมตร! “เฮ้ยไทป์... เลิกทำหน้าเหมือนคนกินปลาทูบูดได้แล้วมั้ง” คิวพูดผ่านไมโครโฟนที่ทางงานจัดให้ เสียงทุ้มนุ่มลึกของเขาสั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทของฉัน “วันนี้คนเยอะ อยากได้แฟนคลับดีๆ ไว้ครอบครองก็ไปจัดกิจกรรมที่มันดูเป็นผู้เป็นคนหน่อย ไม่ใช่มานั่งด่ากิลด์คนอื่นแบบนี้” “แหม พ่อคนดีศรีสังคม” ไทป์ยักไหล่กวนประสาท “นายก็ดีแต่ปากแหละคิว ถามจริงเหอะ แฟนคลับที่นายชอบพูดถึงนักหนาเนี่ย รู้ตัวหรือยังว่าจริงๆ แล้วนายมันก็แค่สตรีมเมอร์ขี้แพ้ที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะกล้าเปิดหน้าเจอกันในชีวิตจริงน่ะ” คำพูดของไทป์ทำให้บรรยากาศเงียบกริบ ฉันกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอัดอั้นพุ่งขึ้นมาถึงลำคอ ไทป์กำลังพูดถึงฉัน... เขากำลังพยายามบีบให้คิวพูดถึงเรื่อง 'คู่หูในเกม' ที่เป็นปริศนา คิวไม่ได้โกรธ เขากลับยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ทำให้สาวๆ ทั้งห้างแทบละลาย “ใครบอกว่าไม่กล้าล่ะ? ฉันแค่กำลังรอ... รอจังหวะที่จูนสัญญาณมันติดจริงๆ สักที” เขากวาดสายตาผ่านฝูงชนอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขานิ่งลงที่จุดที่ฉันยืนอยู่... เขาขยับแว่นกันแดดลงเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาคมปลาบที่ดูเหมือนจะทะลุผ่านฮู้ดของฉันไปได้! ฉันตกใจจนเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว เท้าดันไปสะดุดเข้ากับขาตั้งกล้องของแฟนคลับข้างๆ จนล้มลงไปกองกับพื้น กล้องตัวนั้นล้มลงมาทับที่ไหล่ฉันพร้อมกับเสียงโครมใหญ่! “ว้าย!” เสียงฉันอุทานออกมาอย่างลืมตัว คิวที่หันมามองต้นเสียงพอดีชะงักไปทันที เขาละทิ้งไมโครโฟนในมือแล้วพุ่งตัวผ่านฝูงชนตรงมาที่ฉันอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ฉันพยายามจะลุกขึ้นหนีด้วยความอาย แต่ทว่า... มือหนาของใครบางคนกลับคว้าข้อมือฉันไว้แน่น “เดี๋ยวครับ... คือคุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยในหูฟังมาตลอดสองปีดังอยู่ใกล้แค่เอื้อม ฉันตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป หายใจไม่ออก ไม่กล้าเงยหน้ามองคนตรงหน้า แต่ทว่า... จังหวะที่ฉันพยายามจะสะบัดมือออก คิวกลับก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดที่ข้างหู แล้วกระซิบเบาๆ ด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน “นึกว่าจะหนีกันพ้นซะแล้วนะ... 'เรนนี่' ...ใช่ไหมครับ?” ความลับที่เก็บไว้มาตลอดกำลังจะถูกเปิดเผย พร้อมกับไทป์ที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์พร้อมกับกล้องไลฟ์สดที่จ่อมาทางเราสองคน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเรนและคิวในโลกของเกมและชีวิตจริงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ลูกกวาดสีรุ้ง