ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

"นายทำแบบนั้นทำไม... ไทป์" เสียงของเรนสั่นพร่าขณะจ้องมองหน้าจอที่ค้างอยู่ตรงหน้า หลักฐานความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยเมื่อครู่ไม่ใช่แค่เรื่องของเกม แต่มันคือการหักหลังที่ซ่อนตัวมานานภายใต้หน้ากากของ 'คู่แข่งทางธุรกิจ' ที่เธอเคยเผลอไว้ใจ ความเงียบงันในห้องนอนกว้างขวางถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนจาก Discord ที่ดังถี่รัวเหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ *ตึ๊ง!* ข้อความจาก 'Q' เด้งขึ้นมาแทนที่หน้าต่างแชทของไทป์ราวกับรู้เวลา [Q: ออกจากหน้าจอนั่นเดี๋ยวนี้ เรน] ข้อความสั้นๆ ห้วนๆ ตามสไตล์ของคิว แต่ในวินาทีที่เรนกำลังจะพิมพ์ตอบ มือของเธอกลับสั่นเทาจนกดคีย์บอร์ดพลาด ความเย็นเยียบจากความจริงที่ว่าไทป์คือคนที่อยู่เบื้องหลังการปล่อยข้อมูลสตรีมเมอร์นิรนามของเธอ มันกัดกินความเชื่อใจจนไม่เหลือชิ้นดี เธอไม่ได้กลัวว่าคนจะรู้ว่าเธอคือใคร แต่เธอเสียใจที่ 'มิตรภาพ' ที่เคยคิดว่ามีให้กัน มันคือแผนการทำลายชื่อเสียงของคิวตั้งแต่ต้น "เรน! ได้ยินฉันไหม" เสียงทุ้มต่ำของคิวไม่ได้มาในรูปแบบข้อความ แต่มันดังผ่านหูฟังที่เธอเพิ่งใส่เข้าไปโดยไม่รู้ตัว เขาคงเห็นว่าเธอออนอยู่แต่ไม่ตอบเลยเลือกที่จะคอลเข้ามาหาโดยตรง เรนสูดลมหายใจลึก พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "ได้ยินค่ะ..." "อย่าเพิ่งคิดอะไรทั้งนั้น แค่ฟังนะ" คิวพูดแทรกขึ้นมาทันที น้ำเสียงของเขาไม่มีความรำคาญหรือความเกรี้ยวกราดแบบที่เขาชอบใช้กับคนอื่น มีเพียงความหนักแน่นที่ทำให้เรนเผลอปล่อยน้ำตาที่กลั้นไว้ให้ไหลออกมา "ตอนนี้ฉันอยู่หน้าหอพักเธอแล้ว ลงมาหาหน่อย" เรนชะงัก "หน้าหอ? คิว นี่มันตีสองแล้วนะ" "ฉันไม่สนใจเวลาหรอก เรน... ความจริงมันอาจจะน่ารังเกียจ แต่สิ่งที่ฉันอยากให้เธอรู้ตอนนี้คือ ฉันไม่ได้อยู่ตรงนี้เพื่อให้เธอมาแบกรับมันคนเดียว" สายตัดไปทันที ทิ้งให้เรนจมอยู่กับความเงียบงันที่แสนหนักอึ้ง เธอไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองอย่างไร ความโกรธแค้นไทป์ยังคงคุกรุ่น แต่ความรู้สึกขอบคุณที่มีต่อคิวกลับพุ่งขึ้นมาจนจุกอก เขาคือคนที่มักจะบอกว่า 'อย่าสาระแนเรื่องชาวบ้าน' แต่กลับเป็นคนแรกที่วิ่งมาหาในวันที่โลกของเธอพังทลาย เรนคว้าเสื้อฮู้ดตัวโปรดมาสวมลวกๆ วิ่งลงมายังลานจอดรถด้านล่าง แสงไฟจากสปอร์ตไลท์ของรถคันหรูที่จอดเด่นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ทำให้เธอมองเห็นร่างสูงโปร่งของคิวที่ยืนพิงรถอยู่ เขาไม่ได้ใส่ชุดเนี๊ยบเหมือนตอนออกกล้อง ผมยุ่งๆ นั้นบ่งบอกว่าเขาเองก็แทบไม่ได้พักผ่อนเหมือนกัน "มาแล้วเหรอ" เขาเอ่ยทัก พลางยื่นถุงกระดาษที่ข้างในมีน้ำอุ่นๆ มาให้ เรนรับมาถือไว้ ความอบอุ่นที่ซึมผ่านถุงกระดาษเข้าสู่ฝ่ามือทำให้เธอรู้สึกตัวว่าตัวเองสั่นแค่ไหน "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้... นายควรจะไปพักผ่อนนะ เรื่องไทป์ ฉันจัดการเองได้" คิวแค่นหัวเราะ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้จนเรนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ "จัดการเอง? ด้วยการนั่งร้องไห้หน้าจอเนี่ยนะ? เรน เธอมันเก่งแค่ในเกม แต่ชีวิตจริงเธอเหมือนลูกนกที่โดนพายุพัดจนปีกหักนะรู้ตัวไหม" คำพูดนั้นไม่ได้จิกกัดเหมือนทุกครั้ง แต่มันแฝงไปด้วยความห่วงใยที่คิวไม่เคยมีให้ใคร เรนเงยหน้าสบตากับเขา แววตาของคิวที่มักจะดูเจ้าเล่ห์และมั่นใจในตัวเองเสมอ บัดนี้กลับฉายแววอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ขอบคุณนะคิว" เธอพูดเบาๆ "ขอบคุณที่เชื่อใจกัน... แม้แต่ในตอนที่ฉันเองยังไม่กล้าเชื่อใจตัวเอง" คิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่มุมปาก "ไม่ต้องมาพูดหวานใส่หรอก ฉันแค่ไม่อยากให้เธอกลายเป็นตัวตลกของไทป์ เพราะถ้าใครจะเล่นงานเธอได้... คนคนนั้นต้องเป็นฉันคนเดียวเท่านั้น" เรนหลุดขำออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา ความตึงเครียดที่เกาะกินใจเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่แค่ความขอบคุณ แต่มันคือความมั่นคงที่เธอมองหามาตลอด "แต่ว่านะคิว..." เรนพูดต่อ น้ำเสียงเริ่มจริงจังขึ้น "ฉันรู้ว่าไทป์มันทำไปเพื่ออะไร มันต้องการดึงนายลงมาในดราม่านี้ด้วย ถ้าเราร่วมมือกันเปิดโปงเรื่องที่มันทำกับสตรีมเมอร์คนอื่นด้วย... นายคิดว่าไง?" คิวหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที "หึ ยัยตัวแสบ... คิดจะเล่นสงครามประสาทกับมันเลยงั้นเหรอ?" "คนแบบไทป์ ไม่ควรมีที่ยืนในวงการนี้อีกต่อไปแล้วค่ะ" เรนตอบด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันคือแววตาของ 'ผู้เล่น' ที่พร้อมจะปิดเกม คิวจ้องมองเธอเนิ่นนานราวกับเพิ่งเคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเรนเป็นครั้งแรก เขาเอื้อมมือมาขยี้ผมเธอเบาๆ อย่างลืมตัว "เอาสิ ถ้าเธออยากเล่น... ฉันก็จะเป็นปืนกระบอกสุดท้ายให้เธอเอง" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเป็นใจ เสียงกริ่งโทรศัพท์ของคิวก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา เขาขมวดคิ้วมองหน้าจอ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าจากที่เคยผ่อนคลายกลายเป็นความเย็นชาในทันที "ใครคะ?" เรนถามด้วยความสงสัย คิวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสายแล้วเปิดลำโพง เสียงของผู้หญิงที่ปลายสายดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบยามดึก "คิว... มินนี่เอง ตอนนี้ไทป์มันกำลังไลฟ์สด และมันกำลังเปิดเผยรูป 'ตัวจริง' ของเรน... เดี๋ยวนี้นะ!" วินาทีนั้น โลกของเรนเหมือนหยุดหมุน ความรู้สึกขอบคุณที่เพิ่งก่อตัวขึ้นถูกแทนที่ด้วยความเย็นวาบไปทั่วสันหลัง เมื่อเห็นภาพในหน้าจอมือถือของคิวที่ฉายภาพใบหน้าของเธอชัดเจนอยู่บนหน้าต่างสตรีมของไทป์ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังอยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้ลูกกวาดสีรุ้งเสมอนะคะ!