ภารกิจคู่หูจำเป็น

"ถ้ามึงไม่กดรับคำเชิญภายในสามวินาที กูจะบุกไปแฮกพอร์ตแลนด์ถึงที่คณะ... เรน" เสียงทุ้มต่ำที่ผ่านไมค์คุณภาพสูงตัวนั้นไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มันกระแทกเข้ามาในโสตประสาทของฉันจนลมหายใจสะดุด ความจริงจังที่แฝงมาในน้ำเสียงทำให้มือที่กำลังจะเอื้อมไปกด 'ปฏิเสธ' สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ หน้าจอคอมพิวเตอร์ของฉันตอนนี้ไม่ได้มีแค่เกม *Battle of Gods* แต่ยังมีแถบแจ้งเตือนสีทองอร่ามจากระบบที่เด้งขึ้นมาตรงกลางหน้าจอ: **[ระบบ: ผู้เล่น 'Q' ต้องการจัดคู่ภารกิจพิเศษ 'Soulbound Duo' กับคุณ - ยอมรับ/ปฏิเสธ]** "สาม..." "ไอ้คิว! นายจะบ้าเหรอ นี่มันกิจกรรม 'จิ้นจิกหมอน' ประจำซีซั่นนะ ใครจะไปกดรับฟะ!" ฉันตะโกนใส่ไมค์ พยายามกลบเกลื่อนเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "สอง..." "เรน! กดเลยแก! บรรยากาศแบบนี้แหละที่ยอดวิวจะพุ่งทะลุเพดาน!" เสียงมินนี่ที่ตะโกนมาจากแชทกลุ่มส่วนตัวดังแทรกเข้ามา เพื่อนรักตัวดีของฉันกำลังหัวเราะคิกคักราวกับดูซีรีส์เกาหลี ทั้งที่กำลังวางแผนขายเพื่อนให้ปีศาจปากจัดอย่างนายคิวแท้ๆ "หนึ่ง..." *คลิก* เสียงเมาส์ของฉันกดลงไปโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่เพราะความสมัครใจหรอกนะ แต่เพราะความกลัวว่าหมอนั่นจะบ้าจี้ไปโผล่ที่หน้าคณะวิศวะฯ จริงๆ ต่างหาก ทันทีที่เสียง 'ติ๊ง' ดังขึ้น สถานะบนหน้าจอก็เปลี่ยนไป พื้นหลังของหน้าต่างแชทกลายเป็นสีชมพูหม่นที่ดูขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนของคิวอย่างสิ้นเชิง ตัวละครนักฆ่าชุดดำของเขาก้าวเข้ามาประชิดตัวละครนักเวทย์ฝึกหัดของฉันในโลกเสมือน ท่าทางของมัน... ทำไมมันดูใกล้ชิดจนน่าขนลุกแบบนี้? "ฉลาดนี่..." คิวพึมพำผ่านไมค์ เสียงลมหายใจเบาๆ ของเขาลอดผ่านหูฟังเข้ามา เหมือนกับว่าเขากำลังกระซิบอยู่ข้างใบหูของฉันจริงๆ "ภารกิจแรกคือ 'ล่ามโซ่หัวใจ' มึงรู้ใช่ไหมว่าถ้ามึงตาย... กูจะโดนบทลงโทษไปด้วย และถ้ากูตาย มึงก็ต้องตายตาม" "นายจะบอกว่าให้ฉันแบกนายเหรอ?" ฉันโต้กลับ พยายามปรับโทนเสียงให้ดูนิ่งที่สุด แม้ว่าปลายนิ้วจะเย็นเฉียบ "ฉันไม่ใช่ซัพพอร์ตมือโปรนะคิว" "กูไม่ต้องการซัพพอร์ต" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงแป้นพิมพ์ที่เขาพิมพ์ตอบกลับมาเงียบลง ก่อนที่เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "กูต้องการมึง... แค่มึงคนเดียวในเกมนี้" คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงัก นิ้วที่วางบนคีย์บอร์ดแข็งค้างไปชั่วขณะ นี่เขาเล่นเกมอะไรอยู่? หรือเขาแค่กำลังปั่นประสาทให้ฉันหลุดโฟกัส? คิวเป็นคนแบบนี้เสมอ ปากร้าย เอาแต่ใจ และไม่เคยแคร์ความรู้สึกใคร แล้วทำไม... ทำไมตอนนี้เสียงของเขาถึงฟังดูเหมือนคนที่กำลังอดทนกับอะไรบางอย่าง? "อย่ามาพูดจาให้ขนลุกน่า" ฉันเค้นเสียงหัวเราะ กลบเกลื่อนความหวั่นไหว "รีบไปทำภารกิจเถอะ มินนี่รอเก็บคลิปอยู่" "มินนี่ไปแล้ว" คิวพูดเรียบๆ "กูให้คนไปกันมันออกไปไกลๆ แล้ว ตอนนี้ในปาร์ตี้... มีแค่เรา" บรรยากาศในเกมเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อเราก้าวเข้าสู่เขต 'หุบเขาไร้เสียง' แผนที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความยากและอันตรายที่สุดในเกม สิ่งแวดล้อมรอบข้างมีเพียงเสียงลมหวีดหวิวและการเคลื่อนไหวของมอนสเตอร์ระดับสูงที่ซุ่มอยู่ตามพุ่มไม้ ฉันคอยกดสกิลฮีลให้เขาอย่างระมัดระวัง คิวในร่างตัวละครนักฆ่าเคลื่อนไหวพริ้วไหวอย่างน่ากลัว เขาจัดการมอนสเตอร์ทีละตัวด้วยความแม่นยำที่แทบจะไร้ช่องโหว่ แต่ในจังหวะที่เขาพุ่งเข้าไปปะทะกับบอสใหญ่ของด่านนั้น จู่ๆ เขาก็หยุดชะงัก "คิว? เป็นอะไรไป!" ฉันรีบกดสกิลป้องกันให้เขา แต่ตัวละครของเขากลับยืนนิ่งให้บอสโจมตีเข้าที่กลางลำตัวจนเลือดลดฮวบ "เรน..." เสียงของเขาไม่ได้เรียกผ่านไมค์ด้วยน้ำเสียงสตรีมเมอร์ผู้มั่นใจ แต่มันคือเสียงของ 'คิว' ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง "มึงเคยสงสัยไหม ว่าทำไมกูถึงเลือกมึงมาเข้าคู่ ทั้งที่ในกิลด์มีตัวท็อปเก่งๆ กว่ามึงตั้งเยอะ?" "นายคงอยากแกล้งฉันให้ขายหน้าล่ะสิ" ฉันตอบไปแบบส่งๆ พยายามควบคุมตัวละครให้โจมตีบอสเพื่อดึงความสนใจ "หึ..." เขาแค่นหัวเราะ "เพราะมึงเป็นคนเดียวที่ไม่เคยทิ้งกูในวันที่กูไม่มีอะไรเหลือเลย... จำวันที่มึงช่วยกูในดันเจี้ยนเวลหนึ่งได้ไหม? วันนั้นกูตั้งใจจะเลิกเล่นเกมนี้แล้ว... แต่มึงทำให้กูอยากล็อกอินเข้ามาอีกครั้ง" หัวใจของฉันกระตุกวูบ ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมา... วันนั้นฉันเพิ่งหัดเล่นเกม และบังเอิญไปเจอผู้เล่นคนหนึ่งที่ถูกรุมทำร้ายจนเกือบตาย ฉันแค่เข้าไปช่วยตามสัญชาตญาณ ไม่คิดเลยว่าคนคนนั้นจะเป็น 'คิว' สตรีมเมอร์ชื่อดังที่ฉันแอบติดตามอยู่เงียบๆ แต่ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร เสียงแจ้งเตือนจากระบบเกมก็ดังลั่นห้อง **[คำเตือน: ผู้เล่น 'TYPE_GOD' ได้บุกรุกเข้าสู่พื้นที่ภารกิจของคุณ!]** หน้าจอคอมพิวเตอร์สั่นสะเทือน ภาพของสตรีมเมอร์ตัวร้ายอย่าง 'ไทป์' ปรากฏขึ้นพร้อมกับกองทัพผู้ติดตามนับร้อย ไทป์ไม่ได้มาเพื่อทำภารกิจ แต่เขามาเพื่อ 'ล่า' และทำลายชื่อเสียงของคิวกลางไลฟ์สด "ไงคิว ดูท่าทางคู่หูของนายจะอ่อนหัดไปหน่อยนะ" เสียงของไทป์แทรกเข้ามาในแชทเสียงของปาร์ตี้อย่างถือวิสาสะ "ถ้าไม่ไหวก็ถอยไป เดี๋ยวฉันจะจัดการ 'ซัพพอร์ต' ของนายให้เอง" คิวพ่นลมหายใจแรงผ่านไมค์ น้ำเสียงขี้เล่นหายไปสิ้นเหลือเพียงโทนเสียงที่เย็นยะเยือกจนฉันยังรู้สึกกลัว "ไทป์... ถ้ามึงกล้าแตะต้องตัวละครของเรนแม้แต่นิดเดียว อย่าหาว่ากูไม่เตือน" "โอ้โห หวงเหรอ?" ไทป์หัวเราะลั่น เสียงนั้นเต็มไปด้วยความสะใจก่อนที่ตัวละครของเขาจะพุ่งเข้าใส่ฉันด้วยอาวุธที่ติดตั้งไอเทมแรร์ระดับสูง คิวไม่รอช้า เขาพุ่งตัวมาขวางหน้าฉันไว้ทันที แต่ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอของฉันก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง ตัวละครของฉันค้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางวงล้อมของศัตรูนับร้อยที่กำลังดาหน้าเข้ามา! "เรน! ออกจากระบบเดี๋ยวนี้!" เสียงคิวตวาดลั่น แต่ไม่ทันการ... หน้าจอสีดำมืดสนิทพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบว่า 'ถูกบังคับออกจากเกมจากแหล่งภายนอก' ฉันใจหายวาบ ก่อนที่ข้อความแชทเด้งขึ้นมาบนมือถือของฉันจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก *'เลิกยุ่งกับคิวซะ ถ้าไม่อยากให้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของเธอจบไม่สวย... เรน'* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่จูนติดผ่านหน้าจอในตอนนี้นะครับ รี้ดเดอร์ทุกคนคือพลังใจสำคัญที่สุดของลูกกวาดสีรุ้งเสมอครับ!