เสียงที่คุ้นหู

“ถ้านายยังไม่หยุดกวนประสาท ฉันจะกดรีพอร์ตช่องนายเดี๋ยวนี้แหละไทป์ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายพยายามทำอะไร” คิวเค้นเสียงผ่านไมค์คอนเดนเซอร์ราคาแพง แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่หน้าจอแชทที่กำลังไหลเลื่อนราวกับพายุทอร์นาโด ช่วงเย็นวันศุกร์แบบนี้ ยอดคนดูของเขาพุ่งทะลุห้าหลัก แต่ความรำคาญใจที่ค้างคามาจากข้อความปริศนาที่ได้รับทาง DM เมื่อเช้ากลับทำให้เขาสมาธิหลุดจนแทบจะกดสกิลพลาด *‘เลิกยุ่งกับคิวซะ ถ้าไม่อยากให้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของเธอจบไม่สวย... เรน’* ข้อความนั้นยังคงตอกย้ำอยู่ในหัวราวกับหนามยอกอก ใครกันที่รู้ว่าเขาคือ ‘คิว’ แห่งคณะวิศวะ และใครกันที่กล้าขู่ ‘เรน’ เพื่อนร่วมกิลด์สาวที่เขาเพิ่งจะเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาจริงๆ จังๆ แม้เธอจะเก่งกาจในเกมขนาดไหน แต่เสียงแหบเสน่ห์ที่แฝงความประหม่านั่นแหละ คือสิ่งที่ทำให้เขาอยากจะปกป้องเธอให้พ้นจากพวกหมาลอบกัดอย่างไทป์ “โอ๊ะ! ใจเย็นดิคิว แค่ทักทายเอง” เสียงกวนประสาทของไทป์ดังแทรกเข้ามาผ่านระบบ Discord “คนสวยของนายดูเหมือนจะไม่อยากรับผิดชอบความเสียหายที่ทำไว้กับกิลด์ฉันนะ หรือว่า... กลัวความลับจะแตก?” คิวแค่นหัวเราะ เหยียดมุมปากขึ้นอย่างที่แฟนคลับชอบเรียกกันว่า ‘ยิ้มพิฆาต’ แต่ในใจเขากลับสั่นคลอน “ความลับเหรอ? ก็ดีนะ ถ้าอยากให้เกมมันเดือดขนาดนั้น... เรน อยู่มั้ย?” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหวานที่เขารอคอยจะดังตอบกลับมา แผ่วเบาแต่กังวานใส “...อยู่ค่ะ” “เช็คไมค์หน่อย ดิฉันว่าเสียงคุณวันนี้มันแปลกๆ นะ หรือว่าเพิ่งตื่นนอน?” คิวแกล้งแหย่ พยายามจดจำทุกจังหวะการหายใจของหญิงสาวปลายสาย เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังวิเคราะห์เสียงนั้นอย่างหนักหน่วง “เปล่าสักหน่อยค่ะ... แค่... แค่คอแห้งนิดหน่อย” คำตอบนั้นทำให้คิวชะงัก นิ้วที่กำลังวางบนคีย์บอร์ดหยุดกึก จังหวะการพูด การเว้นวรรค และโทนเสียงที่ดูเหมือนจะพยายามหลบเลี่ยงความสนใจ... มันคุ้นหูอย่างประหลาด เหมือนเขาเคยได้ยินเสียงนี้จากที่ไหนสักแห่งในรั้วคณะวิศวะฯ หรืออาจจะเป็นที่โรงอาหารในชั่วโมงเร่งด่วน? ในขณะเดียวกัน ที่ห้องสมุดเงียบเชียบของคณะ เรนแทบจะมุดหน้าลงไปกองกับโต๊ะ มือที่สั่นเทาของเธอปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กแทบไม่ทัน เธอไม่ได้ประหม่าเพราะเกม แต่ประหม่าเพราะความใกล้ชิดที่คิวหยิบยื่นให้ผ่านเสียงนุ่มทุ้มนั้น “เรน?” คิวเรียกซ้ำ น้ำเสียงเปลี่ยนจากโหมดกวนประสาทเป็นความจริงจังที่ทำเอาใจคนฟังเต้นผิดจังหวะ “เธอโอเคแน่นะ? วันนี้ที่มหาลัย... มีใครทำอะไรเธอหรือเปล่า?” เรนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เขาจำได้งั้นเหรอ? หรือแค่ถามตามมารยาท? “ทำไม... ถึงถามแบบนั้นคะ?” “เปล่าหรอก” คิวลากเสียงยาว สายตาเขายังคงจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพโปรไฟล์ของ ‘เรน’ ในเกม “แค่รู้สึกว่าเสียงเธอวันนี้ มันเหมือนคนที่ฉันเพิ่งเดินผ่านที่หน้าตึกวิศวะฯ เมื่อตอนเที่ยง... ผู้หญิงใส่เสื้อกันหนาวตัวใหญ่ๆ ที่ทำของตกตอนฉันเดินผ่านน่ะ” เรนกลั้นหายใจ นี่มันเกินความคาดหมายไปไกลแล้ว! เธอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ตอนเที่ยง เธอทำสมุดแล็บตก และเขาก็เดินผ่านมาพอดี... แต่เขาไม่ได้สนใจเธอด้วยซ้ำ! หรือว่าเขาจำได้? “คุณ... อาจจะจำผิดก็ได้นะคะ” เรนรีบสวนกลับ พยายามดัดเสียงให้ต่ำลงอีกนิด แต่ความประหม่าทำให้เสียงของเธอสั่นเครือ “งั้นเหรอ?” คิวหรี่ตาลง ทันใดนั้นเขาก็ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด “งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนพักเที่ยง ฉันจะไปเช็คที่ตึกวิศวะฯ อีกรอบ ถ้าเจอคนเสียงเหมือนเธอกำลังทำของตกอีก... ฉันจะเข้าไปทักเลยนะ” “อย่า...!” เรนอุทานออกมาทันควัน ก่อนจะรีบแก้ต่าง “หมายถึง... อย่าลำบากเลยค่ะ เรา... เราอยู่ในเกมกันเถอะ” ความเงียบที่น่าอึดอัดก่อตัวขึ้น คิวสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เขายิ่งมั่นใจว่า ‘เรน’ ที่เขารักในโลกออนไลน์ กับคนที่เขากำลังตามหาในชีวิตจริง คือคนเดียวกัน ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบแชทส่วนตัวก็ดังขึ้น... ไม่ใช่จากเรน แต่เป็นข้อความจากไทป์ที่ส่งมาให้ทุกคนเห็นในช่องแชทหลัก *‘นายถามหาคนตึกวิศวะฯ งั้นเหรอคิว? งั้นลองหันไปมองที่ประตูห้องสมุดคณะตอนนี้สิ ว่าคนที่นั่งสั่นอยู่ตรงนั้นน่ะ คือเรนของนายหรือเปล่า... อ้อ แล้วอย่าลืมดูในมือถือเธอด้วยนะ ฉันเพิ่งส่งของขวัญชิ้นใหญ่ไปให้!’* คิวหน้าชา สัญชาตญาณนักล่าพุ่งพล่าน เขาคว้าหูฟังมาสวมแน่นแล้วลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจสตรีมที่ยังเปิดอยู่ มือหนึ่งคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่เพิ่งเด้งขึ้นมาใหม่—มันเป็นรูปถ่ายของเขากับเรนในเกมที่ถูกแคปเจอร์ไว้อย่างชัดเจน พร้อมคำขู่ที่เขียนไว้ใต้ภาพว่า ‘เกมนี้... ใครจะรอดไปได้ก่อนกัน?’ เรนที่ปลายสายเงียบสนิท ก่อนจะมีเสียงกระซิบเบาๆ ราวกับคนกำลังจะร้องไห้ดังขึ้นมาในหูฟังของเขา “คิว... เขาเห็นฉันแล้ว... เขามาหาฉันที่ห้องสมุดจริงๆ ด้วย...” คำพูดนั้นหยุดลมหายใจของคิวไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาปิดกล้องสตรีมทันทีแล้วตะโกนใส่ไมค์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถอดสายออก “หนีไปเรน! วิ่งออกไปทางประตูหลัง... ฉันกำลังไปที่นั่น!” ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดบนหน้าจอสตรีมและยอดคนดูนับหมื่นที่กำลังช็อกกับเหตุการณ์สดๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้น! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเรนและคิวนะคะ - ลูกกวาดสีรุ้ง