ความลับใต้เงา Hoodie

“บอกกูมาเดี๋ยวนี้นะเรน! ว่านั่นไม่ใช่เสียงเธอตอนตะโกนด่าโปรเพลเยอร์ทีมชาติเมื่อกี้!” เสียงหวีดแหลมของมินนี่ผ่านสпиーカーโฟนดังลั่นห้องนอนที่ปิดไฟมืดสนิท เรนสะดุ้งสุดตัว มือเล็กที่กำลังสั่นเทาผลักคีย์บอร์ดถอยหลังจนชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ บนหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดสามสนิ้ว หน้าต่างสตรีมมิ่งที่เพิ่งตัดจบไปเมื่อห้านาทีที่แล้วยังคงค้างหน้าจอสีดำสนิท แต่วิวดิสเพลย์และช่องแชทที่รัวเร็วยิ่งกว่าฝนตกในฤดูมรสุมยังคงรันตัวเลขพุ่งทะยานอย่างไร้ความปรานี ยอดผู้เข้าชมพุ่งแตะหลักห้าหมื่นคน—ตัวเลขสูงสุดประวัติการณ์ในชีวิตการเป็นสตรีมเมอร์ใต้หน้ากาก ‘RainDrop’ ของเธอ “มิน… แกใจเย็นก่อน ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจให้ไมค์มันเปิดค้างไว้แบบนั้น” เรนกระซิบเสียงสั่น นิ้วเรียวรีบดึงสายไมโครโฟนคอนเดนเซอร์ราคาแพงออกจากการ์ดเสียงด้วยความลนลาน ราวกับว่าวัตถุสีดำชิ้นนั้นจะกลายร่างเป็นงูพิษฉกเธอได้ทุกเมื่อ “ใจเย็นบ้านแกสิยัยเรน! แกดูแชทดิ! ตอนนี้พวกเพจเกมมิ่งเอาคลิปเสียงห้าวๆ ของแกไปตัดต่อลงTiktokกันสนั่นเมืองแล้ว อีตาสตรีมเมอร์ ‘ไทป์’ ตัวแสบนั่นก็เพิ่งเปิดไลฟ์สดวิเคราะห์เสียงปริศนาของแก บอกว่าทายซิว่าแมวที่ไหนหลุดมาจากใต้เตียง!” เรนกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เธอทรุดตัวลงนั่งยองๆ บนเก้าอี้เกมมิ่ง สองมือยกขึ้นดึงฮู้ดสีดำตัวโคร่งที่สวมทับซ้อนกันถึงสองชั้นลงมาปิดบังใบหน้าจนมิดชิด เหลือเพียงดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนกสะท้อนแสงไฟนีออนสีม่วงจากเคสคอมพิวเตอร์ ความลับตลอดสองปี… ตัวตนของสตรีมเมอร์สาวสายโหดที่ซ่อนอยู่หลังภาพลักษณ์เด็กสาวมหาลัยปีหนึ่งผู้เงียบขรึมและเฉิ่มเชย กำลังจะพังทลายลงในพริบตาเดียว เพราะความสะเพร่าของตัวเองแท้ๆ *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูกระจกห้องนอนดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง แต่กลับทำให้หัวใจของเรนร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “เรน… อยู่ในห้องหรือเปล่า?” เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่ลอยลอดผ่านบานประตูเข้ามาทำเอาเรนแทบหยุดหายใจ—**คิว** หนุ่มหล่อคณะวิศวะฯ ดีกรีเดือนมหาวิทยาลัย และเป็นสตรีมเมอร์ตัวพ่อผู้ครองบัลลังก์ยอดโดเนทอันดับหนึ่ง ที่สำคัญ… เขายังเป็น ‘พี่รหัส’ จอมกวนประสาทที่ชอบแวะมาทวงรายงานหน้าห้องเธออยู่บ่อยๆ และที่ร้ายที่สุดในตอนนี้คือ เขาคือคนที่เพิ่ง “ร่วมทีม” กับเธอในสตรีมแมตช์ประวัติศาสตร์เมื่อครู่! เรนนิ่วหน้าด้วยความเครียดจัด เธอรีบกดวางสายจากมินนี่อย่างไร้เยื่อใย ร่างเล็กก้าวถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนมุมห้อง มือกำฮู้ดแน่นจนยับยู่ยี่ สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง *เขามาทำอะไรที่นี่? หรือว่าเขาจำเสียงได้? หรือว่าเขาจับพิรุธอะไรบางอย่างได้ระหว่างที่เราสองคนดวลไมค์กันในเกมเมื่อกี้?* “เรน ฉันรู้ว่าเธอยังไม่นอน ไฟในห้องมันส่องลอดใต้ประตูปรับเปลี่ยนสีอยู่” เสียงของคิวเริ่มติดหงุดหงิดเล็กน้อย ตามสไตล์คนใจร้อน “เปิดประตูหน่อย ฉันมีเรื่องจะเคลียร์… เรื่องที่เราเพิ่ง ‘คุยกัน’ ในเกมเมื่อกี้” คำว่า *‘เรื่องที่เราคุยกันในเกม’* ทำให้เรนแทบสำลักอากาศ ในสตรีมรอบสุดท้าย เมื่อกี้… หลังจากที่เธอเผลอหลุดปากด่าคู่แข่งด้วยน้ำเสียงห้าวๆ ดิบเถื่อน คิวซึ่งเป็นรูมเมทในเกมถึงกับเงียบไปสามวินาทีเต็ม ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ไมค์ของตัวเองจนเสียงกระซิบพร่าต่ำดังสะท้อนเข้าหูเธอคนเดียวว่า— *“เสียงเธอดุกว่าที่คิดนะ… ยัยเด็กดื้อหลังฮู้ด”* ประโยคนั้น… มันหมายความว่าอะไรวะ! เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอ? หรือเขาแค่หยอกเล่นตามประสาเสือยิ้มยาก? เรนกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความกลัวที่จะสูญเสียเซฟโซนเดียวในโลกไซเบอร์ตีรวนขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว เธอมองสำรวจตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง—เสื้อฮู้ดตัวใหญ่ที่ใหญ่เกินไซส์ กางเกงวอร์มตัวเก่า และแว่นตาหนาเตอะที่เธอจงใจใส่เพื่ออำพรางสายตาเวลาออกไปข้างนอก นี่คือเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นเพื่อซ่อนเร้นความไม่มั่นใจทั้งหมดที่มี ถ้าคิวพังประตูเข้ามาแล้วเห็นสภาพที่แท้จริงของ ‘RainDrop’ สตรีมเมอร์สาวเสียงโหด… เขาจะหัวเราะเยาะ หรือจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหน? *แกร๊ก!* เสียงลูกบิดประตูหน้าห้องหมุนเบาๆ เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจขีดสุด… ลืมล็อกห้องเรอะ! ความซุ่มซ่ามของเธอนี่มันสมควรตายจริงๆ! แสงไฟสีส้มอุ่นจากโถงทางเดินด้านนอกทอดยาวเข้ามาในห้องมืดทึบ เงาสูงโปร่งของร่างหนาในชุดเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำก้าวเข้ามาหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงธรณีประตู มือข้างหนึ่งยังคงคาอยู่ที่ลูกบิด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยยามกวาดสายตามองความมืดมิดภายในห้อง ก่อนที่ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นจะหยุดนิ่งตรงมุมห้อง… จุดที่ร่างเล็กในฮู้ดตัวโคร่งกำลังขดตัวสั่นเทาเหมือนลูกแมวเปียกฝน คิวไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ ปิดประตูกระทบวงกบเบาๆ เสียงล็อกกลอนดังขึ้น *‘คลิก’* ตัดขาดโลกภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้นมองสำรวจแผ่นหลังที่สั่นเทาของเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่มุมปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่เรนจำได้ดีว่าเป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับเวลาที่เขากำลังจะ ‘ต้อนเหยื่อ’ ให้จนมุมในเกม “เจอตัวสักทีนะ… RainDrop” -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนที่ 5 ด้วยกันนะครับ เตรียมตัวรับแรงกระแทกในตอนหน้าได้เลย เพราะความลับไม่มีในโลก… และเกมนี้ กำลังจะเปลี่ยนกฎกติกาทั้งหมด! - ลูกกวาดสีรุ้ง