จังหวะนรกในไลฟ์สด

“บอกแล้วไงว่าตาเมื่อกี้ไม่ใช่กู… ไอ้เหี้ยคิว มึงอย่ามาใส่ร้ายในไลฟ์!” เสียงทุ้มต่ำที่หลุดลอดออกมาจากลำโพงบลูทูธราคาแพงบนโต๊ะทำงาน ทำเอาเรนที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สะดุ้งสุดตัว มือเล็กที่ถือแก้วโกโก้อุ่นๆ เกือบทำน้ำตาลลวกมือ จอคอมพิวเตอร์ขนาด 27 นิ้วกำลังเรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบ แชทบ็อกซ์ฝั่งขวาไหลเลื่อนเป็นสายน้ำด้วยข้อความนับแสนที่วิ่งแข่งกันจนอ่านไม่ทัน และที่สำคัญที่สุด… สตรีมของเธอกำลัง *‘ออนแอร์’* อยู่ *“เจอตัวสักทีนะ… RainDrop”* ประโยคปริศนาจากยอดโดเนตหลักหมื่นเมื่อห้านาทีก่อนยังคงก้องกังวานอยู่ในหัว สมองของเรนขาวโพลนไปหมด เธอไม่ได้ยินเสียงบ่นของมินนี่ในดิสคอร์ด ไม่ได้ยินเสียงซาวด์เอฟเฟกต์ซับสไครบ์ และลืมสนิทว่าตอนนี้ไมโครโฟนตั้งโต๊ะตัวเก่งกำลังเปิดโหมด ‘รับเสียงรอบทิศทาง’ อยู่ ในเกมแนว Battle Royale ที่เธอกำลังสตรีมอยู่ เรนเพิ่งกดปุ่มเปิดไมค์ในห้องปาร์ตี้เพื่อจะเถียงกับเพื่อนร่วมทีม แต่ความล่ำลักและสติที่บินหายไปเพราะข้อความของเจ้ากรรมนายเวรอย่าง ‘คิว’ (หรือที่พวกฟอลโลเวอร์เรียกว่า คิวคิว พระเอกสายซึนแห่งวงการสตรีมเมอร์) ทำให้ปลายนิ้วเรียวเล็กปัดไปโดนขอบโต๊ะอย่างแรง *กริ๊ก! โครม!* ไมโครโฟนคอนเดนเซอร์สีชมพูพาสเทลตัวโปรดล้มคว่ำไม่เป็นท่า สายแจ็คยูเอสบีพาดเกี่ยวจนขูดกับขอบโต๊ะเกิดเสียง *‘ครืดดดด—’* แหลมสูงบาดหู เรนตกใจจนเผลออุทานออกมาด้วยเสียงจริงที่ไม่ใช่เสียงดัดผ่านโปรแกรมเปลี่ยนเสียง “กรี๊ด! ชิบหายแล้ว!” เสียงอุทานสำเนียงแปดหลอดอันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เคยมีใครในสตรีมได้ยินมาก่อน ดังสะท้อนก้องผ่านไมค์ที่ยังคงเปิดสตรีมสาธารณะอยู่ เรนรีบพุ่งตัวคว้าไมค์ขึ้นมาอย่างลนลาน มือข้างหนึ่งปัดแป้นพิมพ์จนตัวละครในเกมเดินชนกำแพงตายอย่างอนาถ เธอกลั้นหายใจ หน้าซีดเผือกจนแทบไม่มีสีเลือด ชิบหาย… ชิบหายของจริง! แชทในสตรีมชะงักไปสามวินาทีราวกับกดปุ่มหยุดเวลา ก่อนที่มันจะระเบิดตู้มออกมาเป็นข้อความรัวเร็วยิ่งกว่าไฟไหม้ฟาง *[SystemAlert]*: *เดี๋ยวนะ เสียงเมื่อกี้… เสียงผู้หญิงเหรอวะ!?* *[P'Moo_Oink]*: *เสียงจริงป่ะเนี่ย โคตรน่ารัก! ไม่ใช่เสียงดัดจากโปรแกรมชัวร์!* *[RainDrop_Fan99]*: *เฮ้ยยยย ไอดอลกูซ่อนเสียงจริงไว้เหรอวะเนี่ยยยย* *[Type_The_King]*: *หึ… เล่นละครเก่งดีนี่ หวังยอดฟอลจนตัวสั่นเลยสินะ* ชื่อสุดท้ายที่โผล่เข้ามาในแชททำเอาเรนใจหล่นไปตาตุ่ม ‘ไทป์’ สตรีมเมอร์สายคอนเทนต์คู่แข่งตัวฉกาจของคิว โผล่เข้ามาในแชทของเธอพร้อมกับข้อความเหน็บแนมที่ตั้งใจปั่นให้เรนเสียศูนย์ และดูเหมือนว่ามันจะได้ผลเสียด้วย เรนมือสั่นเทา ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื่นตระหนก เธอกำลังจะกดปุ่ม ‘End Stream’ อยู่แล้วเชียว ถ้าหากว่า… เสียงแจ้งเตือนโดเนตยอดฮิตจะไม่ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน *เต๊งงงง!* *[Q_Vader โดเนต 50,000 บาท]: “เสียงเพราะดีนี่… สตรีมเมอร์หน้าเงิน”* เรนอ้าปากค้าง หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ไอP’คิว… ไอ้บ้าคิว! หมސްานี่มันตามรังควานเธอไม่เลิกราจริงๆ ใช่ไหม! ในขณะที่เรนกำลังมือสั่นทำอะไรไม่ถูก เสียงแจ้งเตือนจากโปรแกรมสนทนาอีกตัวก็ดังขึ้น มินนี่เพื่อนสนิทส่งเสียงหวีดร้องข้ามไมค์ดิสคอร์ดมาทันที “อีเรน! มึงโป๊ะแตกแล้วอีชะนี! เสียงจริงมึงหลุดไปในสตรีมแล้ว แถมไอ้คิวกับไอ้ไทป์มันกำลังเปิดวอร์กันในแท็กทวิตเตอร์แล้วด้วย มึงแย่แน่ๆ!” “มินนี่ กูจะทำยังไงดี… กูไม่อยากให้ใครรู้ตัวจริง กู…” เรนเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาเม็ดเป้งไหลอาบแก้มเนียนด้วยความกดดัน เธอรักการเล่นเกม เธอดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยเงินโดเนตและการสตรีม แต่เธอกลัวการถูกตัดสิน กลัวสายตาของผู้คน กลัวการใช้ชีวิตในโลกความเป็นจริงที่เธอเป็นแค่เด็กสาวเงียบๆ ไร้ตัวตน แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอได้ตั้งสติ จู่ๆ หน้าจอโปรแกรมสตรีมของเธอก็เด้งป๊อปอัพคำขอ ‘Join Call’ จากภายนอก — มันไม่ใช่การโทรผ่านดิสคอร์ดธรรมดา แต่เป็นระบบคอลสดผ่านหน้าสตรีมที่ถูกแฮกหรือบังคับเชื่อมต่อด้วยสิทธิ์ระดับแอดมิน ซึ่งมีเพียงคนเดียวในจักรวาลนี้ที่มีสิทธิ์นั้น… ไอ้คนบ้าที่ใช้นามแฝงว่า `Q_Vader` “จะหนีไปไหนล่ะ *RainDrop*” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังลอดผ่านลำโพงขึ้นมาโดยที่เรนยังไม่ทันได้กดรับสาย ระบบเชื่อมต่ออัตโนมัติทำงานด้วยตัวเองเรียบร้อยแล้ว “เปิดไมค์คุยกันหน่อยสิครับ… หรือว่าตัวจริงเสียงหวานกว่าในไลฟ์ จนไม่กล้าสู้หน้าฉันแล้ว?” เรนเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นภาพพรีวิวกล้องเว็บแคมฝั่งตรงข้ามสว่างขึ้นบนจอของเธอ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของชายหนุ่มเจ้าของดวงตาดุและรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์ที่สุดในสามโลก… คิวกำลังนั่งไขว่ห้างมองตรงมาที่เลนส์กล้อง สายตานั้นราวกับมองทะลุผ่านจอคอมพิวเตอร์มาถึงตัวเธอที่กำลังนั่งสั่นเทาอยู่ในห้องนอนสีชมพู และประโยคถัดมาที่หลุดออกจากริมฝีปากหยักของเขาก็ทำให้เรนแทบหยุดหายใจ “ถ้าเธอไม่ยอมกดรับสายฉันดีๆ… ฉันจะขับรถไปกดกริ่งหน้าบ้านเธอตอนนี้แหละ *เรน*… ว่าไง ยัยเด็กติดเกม?” ************************************************** ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับเรื่องราวของเรนและคิวในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าด้วยกันนะคะ - ลูกกวาดสีรุ้ง