คำชมที่ทำให้ใจเต้น

หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดสามสิบนิ้วสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบในห้องนอนที่ปิดม่านทึบสนิท กลิ่นหอมจางๆ ของเจลลี่รสนมแอปเปิ้ลที่เพิ่งเคี้ยวหมดไปลอยวนอยู่ในอากาศ แต่ตอนนี้เรนกลับไม่รับรู้รสชาติอะไรอีกต่อไปแล้ว หัวใจของเธอกำลังตีกลองชุดในอก—ไม่ใช่เพราะจังหวะไฟต์บอสในเกม *‘Lost Realm Online’* ที่กำลังเดือดพล่าน แต่เป็นเพราะเสียงทุ้มต่ำของคนที่เพิ่งวางสายไปเมื่อสามนาทีที่แล้ว *“ถ้าเธอไม่ยอมกดรับสายฉันดีๆ… ฉันจะขับรถไปกดกริ่งหน้าบ้านเธอตอนนี้แหละ เรน… ว่าไง ยัยเด็กติดเกม?”* คำขู่หน้าไม่อายนั้นยังก้องอยู่ในรูหู สลับกับเสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันหรูที่เธอจำได้แม่นว่ามันคือเสียงท่อไอเสียของ Audi R8 สีเทานardo grey เจ้าปัญหา เรนแทบอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะคอมให้รู้แล้วรู้รอด ยัยเด็กติดเกมบ้าบออะไรเล่า เธอก็แค่นักศึกษาปีสามที่วันๆ ขลุกอยู่แต่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อปั้นแรงค์จนขึ้นแท่น Top 10 ของเซิร์ฟเวอร์ต่างหาก! *ตี๊ด!* เสียงแจ้งเตือนจากดิสคอร์ดดังขึ้น ดึงสติที่กำลังเตลิดเปิดเปิงของเรนให้กลับมา เธอสูดหายใจเข้าลึก กัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความประหม่า ก่อนจะขยับเมาส์ไปกดปุ่มเข้าร่วมห้องสนทนาเสียงส่วนตัวที่ถูกตั้งค่าไว้ล่วงหน้า ทันทีที่สัญญาณเชื่อมต่อติด เสียงลมหายใจแผ่วเบาของฝั่งตรงข้ามก็ลอดผ่านไมโครโฟนคุณภาพสูงเข้ามาในหูฟัง HyperX ของเธอ บรรยากาศเงียบงันชั่วอึดใจ... ไม่มีใครยอมปริปากพูดอะไรก่อน จนกระทั่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ดังขึ้น "นึกว่าจะยอมให้ฉันไปยืนตากน้ำค้างหน้าบ้านเธอซะแล้ว ยัยเรน" น้ำเสียงของ ‘Q’ หรือ คิว หนุ่มฮอตคณะวิศวะฯ เจ้าของสตรีมช่องดังที่มีผู้ติดตามหลักล้าน เจือแววขบขันและเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด แม้ตัวจริงเขาจะชอบกวนประสาทเธอแค่ไหน แต่ในโลกออนไลน์ เขากลับเป็น ‘ดูโอ้’ ที่พึ่งพาได้เสมอ... และเป็นคนที่อันตรายต่อหัวใจเธอที่สุดในเวลาเดียวกัน "ใครใช้ให้นายมาขู่ฉันเล่า..." เรนงתเสียงตอบกลับไปเบาหวิว พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น "แล้วนี่... ไม่ไปสตรีมช่องตัวเองรึไง มาสิงอยู่ในห้องดึงแรงค์ฉันทำไมเนี่ย" "ก็ช่องหลักคนดูมันน่าเบื่อ อยากมาดูคนเล่นเกมแบบหัวร้อนมากกว่า" คิวตอบหน้าตาเฉย เธอนึกภาพใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากร้ายๆ นั้นออกเลย "ว่าแต่... จะเริ่มกดคิวได้ยัง หรือจะให้ฉันขับรถไปนั่งเฝ้าถึงห้องจริงๆ หืมน?" "กดแล้วๆ! รู้แล้วน่า!" เรนรีบกดปุ่ม ‘Find Match’ อย่างลิบลน กลัวว่าพ่อคุณทูลหัวจะทำตามที่พูดจริงๆ ยิ่งช่วงนี้แม่กับพ่อไม่อยู่บ้านไปสัมมนาต่างจังหวัดด้วย ถ้ามีผู้ชายขับรถสปอร์ตราคาแพงมาด้อมๆ มองๆ หน้าบ้าน มีหวังได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งกลุ่มหมู่บ้านจัดสรรแน่ๆ หน้าจอโหลดเข้าสู่แมตช์การแข่งขันระดับแกรนด์มาสเตอร์ บรรยากาศในเกมตึงเครียดทันทีตั้งแต่ช่วงดราฟต์ฮีโร่ ฝั่งตรงข้ามแบนตัวละครเมต้าของเรนออกหมด แสดงว่าพวกเขาทำการบ้านมาดีและรู้ว่าต้องจัดการกับใครเป็นพิเศษ "ระวังเลนซอฟต์นะเรน ไทป์มันอยู่ทีมตรงข้าม" คิวเอ่ยเตือน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันทีเมื่อเข้าสู่โหมดการแข่งขัน ไทป์... สตรีมเมอร์คู่แข่งเบอร์ต้นๆ ของคิว ที่ช่วงหลังมักจะมีประเด็นแขวะกันไปมาในโซเชียล และบังเอิญอย่างยิ่งที่ไทป์เกลียดเรนเข้าไส้ เพราะเธอเคยใช้ตัวละครซัพพอร์ตโนเนมตบหน้าเขาโชว์กลางสตรีมจนเสียหน้ามาแล้ว "หึ กลัวที่ไหนล่ะ" เรนแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาขี้อายเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายร่างเป็น ‘RainDrop’ สาวนักฆ่าสายดาร์กที่ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งและคมกริบในการฟาร์มป่า "มาสิ เดี๋ยวจะสอนวิธีเล่นเกมให้ดูเป็นขวัญตา" เกมดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงคลิกเมาส์และคีย์บอร์ดดังรัวระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี เรนโยกย้ายตำแหน่งฟาร์มอย่างรวดเร็ว อ่านเกมขาดกระวิ่น คอยซ้อนเพื่อนร่วมทีมในจังหวะวิกฤตได้ทุกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน ไทป์ ฝั่งตรงข้ามก็จ้องจะเล่นงานเธอโดยเฉพาะ เขาพาเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนมารุมแก๊งเธอถึงป่าฝั่งตัวเอง "เรน ถอยก่อน มินิมาร์ป่ามันหาย" คิวตะโกนลั่นไมค์ พร้อมกับตัวละครแอสซาซินของเขาที่พุ่งทะยานข้ามแมปมาด้วยความเร็วแสงเพื่อซัพพอร์ต "ไม่ทันแล้ว มันบล็อกทาง!" เรนกัดฟันกรอด หลบสกิลแรกของไทป์ได้อย่างหวุดหวิด แต่เลือดในหลอดก็ลดฮวบจนเหลือขีดแดง สกิลหนีก็ติดคูลดาวน์ ชั่วเสี้ยววินาทีนั้น เธอกำลังจะกดปุ่มยอมรับความพ่ายแพ้ *ตูม!* ตัวละครของคิวพุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับไทป์พอดี สกิลอัลติเมทชุดใหญ่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างแม่นยำและรุนแรง กวาดศัตรูสามตัวรวดจนหน้าจอขึ้นประกาศชัยชนะระดับ ‘Triple Kill!’ เสียงเอฟเฟกต์ในเกมดังสนั่นห้อง [All] Type (Assassin): โห 3 รุม 1 หมาหมู่ชิบหาย เกาะซัพพอร์ตเก่งจังวะไอ้คิว [All] Q (Assasin): อิจฉาเหรอ? อ๋อ ลืมไป... มือตกจนไม่มีใครให้อากู๋เกาะแล้วนี่หว่า คิวพิมพ์ตอบกลับอย่างเจ็บแสบชนิดที่ไทป์แทบกระออกเป็นเลือด ก่อนจะหันมาพูดกับเรนผ่านไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนใจคนฟังยวบยาบ "เจ็บตรงไหนรึเปล่า... ยัยดื้อ" เรนเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วท้อง ไม่ใช่เพราะรอดตายจากสถานการณ์คับขันเมื่อครี้... แต่เป็นน้ำเสียงและคำพูดเจือความห่วงใยที่คิวจงใจส่งตรงมาให้เธอคนเดียว "เปล่า... ไม่ได้เจ็บสักหน่อย นายต่างหาก วิ่งมาแจกทำไม เลือดเหลือนิดเดียวเองนะ" เธอแสร้งทำเป็นเสียงแข็งกลบเกลื่อนความเขินอาย คิวหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่นุ่มนวลและเซ็กซี่เป็นบ้าในความรู้สึกของเรน ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้ไมโครโฟนมากขึ้น จนเธอได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ชัดเจนราวกับเขากำลังกระซิบอยู่ข้างใบหู "ก็บอกแล้ว... ว่ายอมให้คนอื่นตายได้ แต่ไม่ใช่เธอ" คิวเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้สติปัญญาของเรนหยุดทำงานไปชั่วขณะ "เล่นดีขนาดนี้... สมแล้วที่เป็นคนแบกฉันในดวงใจ เก่งมากครับเด็กดี" *ติ๊ง!* คำชมที่หลุดออกมาจากปากของสตรีมเมอร์หนุ่มปากร้ายคนนั้น ทำเอาเรนมือไม้สั่นจนเมาส์เกือบหลุดมือ หน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ราวกับมีใครเอาเตาผิงมาตั้งไว้ตรงหน้า ความร้อนลามเลียไปถึงใบหูและต้นคอ ยัยเด็กติดเกมผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครในเซิร์ฟเวอร์ ถึงกับใบ้รับประทานไปดื้อๆ ก่อนที่เรนจะทันได้ตั้งสติและหาคำพูดมาเถียงกลับ เสียงกริ่งหน้าบ้านของเธอก็ดังขึ้น... *กริ๊งงงง!* เสียงนั้นไม่ได้มาจากในลำโพงดิสคอร์ด แต่มันดังมาจากประตูรั้วหน้าบ้านของเธอจริงๆ และพร้อมกันนั้น เสียงทุ้มต่ำของคิวก็ดังผ่านไมค์เข้ามาอีกครั้ง ด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายเรนเย็นเฉียบ "เปิดประตูให้หน่อยสิ... พอดีฉันลืมเอาคำชมเมื่อกี้มาหยอดใส่กระปุกออมสินหน้าห้องเธอน่ะ"