นัดดวลแมตช์พิเศษ

“ถ้าแพ้... ครั้งหน้าเวลาเจอหน้ากัน ก็ช่วยเก็บคำพูดเสี่ยวๆ นั่นไว้ในกระปุกออมสินให้เต็ม แล้วเอาไปถมทะเลที่ไหนก็ได้นะ ไม่ต้องเอามาพ่นใส่หน้าฉัน” ประโยคเย็นชาของ ‘เรน’ แผดเผาผ่านไมโครโฟนคุณภาพเยี่ยมจนคนฟังอย่าง ‘คิว’ กระตุกยิ้มมุมปาก เขาไม่สะทกสะท้านกับคำท้าทายนั้นเลยสักนิด ในทางกลับกัน เขากลับรู้สึกว่าจังหวะการเต้นของหัวใจมันกำลังตีคู่ไปกับเสียงคีย์บอร์ดแมคคานิคอลที่เขากำลังรัวนิ้วอยู่ “กลัวคำพูดผมเหรอครับ ‘RainyDay’?” คิวตอบกลับ น้ำเสียงเข้มงวดของสตรีมเมอร์หนุ่มตัวท็อปแฝงไปด้วยความขี้เล่นที่น่าหมั่นไส้ “หรือกลัวว่าถ้าผมชนะขึ้นมาจริงๆ... คุณจะหาข้ออ้างอื่นมาเบี้ยวเรื่องนัดดินเนอร์ที่ผมทวงไว้ไม่ได้” “หลงตัวเองให้มันน้อยๆ หน่อย” เรนแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ในความเป็นจริง มือที่จับเมาส์ของเธอกำลังสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคืออะดรีนาลีนที่กำลังสูบฉีดจนแทบจะทะลักออกมาจากอก หน้าจอของเรนแสดงกราฟิกเกมยิงเชิงกลยุทธ์ที่เหล่าเกมเมอร์ทั่วประเทศกำลังจับตามอง ในห้องแชทสตรีมของทั้งสองฝ่าย ความเห็นไหลเลื่อนผ่านไปเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน เมื่อประเด็นร้อนแรงที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่แค่ฝีมือการเล่น แต่คือ ‘ศึกตัดสินศักดิ์ศรี’ ระหว่างตัวตึงสองกิลด์ที่กำลังกลายเป็นกระแสไวรัลในโซเชียลมีเดีย “เอาล่ะ ทุกคน...” คิวพูดผ่านไมค์ให้คนดูในสตรีมได้ยิน “วันนี้แมตช์นี้ไม่มีคำว่าพี่น้อง ไม่มีคำว่าคนรู้จัก มีแค่ใครที่แม่นกว่า และใครที่จะต้องเป็นฝ่ายก้มหัวยอมรับความพ่ายแพ้... กติกาคือ Best of Three ใครถึง 2 เกมก่อน คือผู้ชนะ” “เริ่มเลยเหอะ พูดมากน่ารำคาญ” เรนตัดบท เธอขยับแว่นสายตากรอบกลมให้เข้าที่ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติให้จดจ่ออยู่กับเป้าเล็งบนหน้าจอ วินาทีที่เกมเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศในห้องนอนเล็กๆ ของเรนก็เปลี่ยนไปราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก แสงไฟจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาคมกริบของเธอ นิ้วมือที่เคยสั่นเทาตอนนี้กลับเคลื่อนไหวพริ้วไหวอย่างแม่นยำราวกับร่ายมนต์ *ปัง!* กระสุนนัดแรกพุ่งออกจากลำกล้องปืนสไนเปอร์ของเรน เจาะเข้าที่หัวของตัวละครฝั่งตรงข้ามอย่างเฉียบคม เสียงเฮดังลั่นไปทั่วทั้งแชทสตรีม แต่นั่นไม่ใช่จุดจบ... มันเป็นเพียงการเปิดฉากสงคราม คิวไม่ได้มาเล่นๆ เขาโยกตัวหลบกระสุนนัดถัดไปอย่างช่ำชองก่อนจะสวนกลับด้วยคอมโบที่ทำให้คนดูต้องอ้าปากค้าง ทั้งคู่แลกหมัดกันผ่านหน้าจออย่างไม่มีใครยอมใคร จังหวะการกดสกิลที่เร็วระดับมิลลิวินาทีทำให้ห้องแชทของทั้งคู่นิ่งสนิท เหมือนทุกคนกำลังกลั้นหายใจดูการต่อสู้ระดับตำนาน “ฝีมือพัฒนาขึ้นนี่” คิวพูดพลางบังคับตัวละครเลี้ยวเข้ามุมอับ “ไปแอบฝึกมาหรือไง?” “ฉันไม่ได้ฝึกเพื่อที่จะชนะนาย...” เรนตอบ เสียงของเธอเริ่มดุดันและมั่นใจขึ้น “ฉันฝึกเพื่อที่จะทำให้นายเลิกพูดจาเพ้อเจ้อสักที” ทว่า ในขณะที่เกมกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนการ ‘โดเนท’ ก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของทั้งคู่พร้อมกัน ไม่ใช่โดเนทจากแฟนคลับทั่วไป แต่เป็นข้อความจากไอดีที่ไม่มีใครคุ้นเคย—ชื่อผู้ใช้คือ `Type_01` ข้อความนั้นระบุสั้นๆ ว่า: *“คิว... นายกำลังเล่นกับใครรู้ตัวไหม? ผู้หญิงคนนี้คือคนที่นายกำลังเอาชื่อเสียงไปทิ้งไว้กับโคลนนะ”* บรรยากาศในเกมที่กำลังเดือดพล่านพลันหยุดชะงัก คิวชะงักมือไปครู่หนึ่ง เรนเองก็เช่นกัน เธอขมวดคิ้วมองข้อความนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความสับสนแล่นเข้ามาในหัวใจ ไทป์... คนที่พยายามขัดขวางเธอมาตลอด กำลังวางแผนอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าการแข่งเกม “อย่าไปฟังมัน” เสียงของคิวที่ดังผ่านไมค์ตอนนี้ดูนิ่งลงอย่างเห็นได้ชัด ความขี้เล่นหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงน้ำเสียงจริงจังที่ดูสุขุมจนน่าตกใจ “โฟกัสที่เกมตรงหน้าเรา... เรน อย่าให้ใครเข้ามาแทรกระหว่างเราสองคน” คำว่า ‘เราสองคน’ ทำให้หัวใจของเรนกระตุกวูบ เธอไม่ได้ตอบกลับ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอของทั้งคู่ก็สั่นไหวอย่างรุนแรง ระบบเกมแจ้งเตือนความผิดปกติอย่างหนัก—การโจมตีทางไซเบอร์ (DDoS Attack) กำลังเกิดขึ้นกับเซิร์ฟเวอร์ที่พวกเขาใช้แข่งกัน “บ้าเอ๊ย!” คิวสบถ “ใครมันกล้าทำเรื่องสกปรกแบบนี้ในวันแข่งสำคัญ!” หน้าจอของเรนเริ่มค้าง ภาพในเกมค่อยๆ ขยับช้าลงจนกลายเป็นภาพนิ่ง ความมืดมิดค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่หน้าจอ ในขณะที่เธอกำลังจะปิดเครื่องเพื่อหนีจากความวุ่นวาย เสียง ‘ติ๊ง’ ของข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโน้ตบุ๊กของเธอ มันไม่ใช่จากระบบเกม แต่มันคือข้อความจาก ‘คิว’ ที่ส่งตรงผ่านช่องทางอื่น *‘เรน ฟังนะ... อย่าล็อกเอาต์ออกไปเด็ดขาด ตอนนี้ไทป์มันพยายามแฮ็กเข้ากล้องเว็บแคมของเธอ ถ้าเธอปิดเครื่องตอนนี้ ตัวตนจริงๆ ของเธอจะถูกเปิดเผยให้ทุกคนในสตรีมเห็นทันที!’* เรนตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันไปมองกล้องเว็บแคมที่กะพริบไฟสีแดงอย่างช้าๆ ราวกับดวงตาของปีศาจที่กำลังจับจ้องเธออยู่ แล้วเธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจหยุดชะงัก... ที่มุมห้องของเธอ แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ได้สะท้อนแค่ใบหน้าของเธอ แต่มันสะท้อน ‘เงาคน’ ที่ยืนอยู่หลังบานประตูห้องที่แง้มเอาไว้เพียงเล็กน้อย ไม่ใช่แค่ไทป์ที่จ้องจะเล่นงานเธอในโลกออนไลน์... แต่เหมือนจะมีใครบางคนยืนอยู่หน้าห้องนอนของเธอในวินาทีนี้จริงๆ! นิ้วของเรนสั่นสะท้าน เธอจะเลือกรักษาความลับ หรือจะเสี่ยงเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่หลังบานประตูนั้น? --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "Mic Drop! รักนี้จูนติดที่หน้าจอ" แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ - ลูกกวาดสีรุ้ง