ความต่างของโลกสองใบ

"ถ้าเธอเอาเวลาไปโฟกัสงานกลุ่มเหมือนที่ใช้กดสกิลใส่ศัตรูในเกม... งานเราคงเสร็จไปตั้งแต่วันจันทร์แล้ว ไม่ใช่มานั่งงมโข่งอยู่ตรงนี้" เสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนแทบจะเป็นการข่มขู่ดังขึ้นข้างหู เรนสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือปากกาอยู่สั่นระริกจนหมึกซึมเลอะกระดาษรายงาน เธอไม่กล้าเงยหน้ามองคนตรงข้าม เพราะรู้ดีว่าภายใต้กรอบแว่นสายตานั่น ดวงตาคมกริบของ 'คิว' กำลังจ้องมองเธอด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด โต๊ะทำงานในมุมลับตาของห้องสมุดเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองชุด เรนพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นน้ำหอมเจือจางของคิว—กลิ่นสะอาดๆ เหมือนแผ่นไม้กฤษณา—มันทำให้ประสาทสัมผัสเธอรวนไปหมด "ขอโทษค่ะ... คือช่วงนี้เรน... งานที่คณะมันเยอะ" เรนพึมพำ เสียงเบาหวิวราวกับยุงบิน "งานคณะหรือ 'งานสตรีม'?" คิวเลิกคิ้ว สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่หน้าจอแล็ปท็อปที่เรนเพิ่งพับปิดลงไปเมื่อครู่ เขาไม่ใช่คนโง่ และเขาก็ไม่ใช่คนใจดีพอจะปล่อยผ่านถ้าเห็นว่าเพื่อนร่วมกลุ่มกำลังละเลยหน้าที่เพียงเพราะโลกออนไลน์ที่เขาสังเกตเห็นความผิดปกติมาตลอด เรนกัดริมฝีปากจนเจ็บ เธออยากจะตะโกนใส่หน้าเขาไปว่า *‘ที่ฉันทำไปก็เพราะอยากเก็บเงินมาอัปเกรดคอมฯ ให้เท่ากับของนายไงเล่า!’* แต่ประโยคเหล่านั้นกลับติดอยู่ที่ลำคอ เหมือนเศษแก้วที่บาดลึก เธอทำได้เพียงก้มหน้ามองเงาตัวเองที่สะท้อนอยู่ในแก้วกาแฟ "เธอรู้ไหมว่าภาพลักษณ์ที่เธอสร้างในเกมกับคนในชีวิตจริงน่ะ... มันคนละเรื่องเลย" คิวทิ้งตัวพิงเก้าอี้ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความสับสน "ในแชทเสียงเธอจีบปากจีบคอ กล้าด่ากราดไทป์แบบไม่ไว้หน้า แต่พอมานั่งตรงนี้ เธอเหมือนนกกระจอกที่พร้อมจะบินหนีทุกเมื่อ... เรน เธอเป็นใครกันแน่?" คำถามนั้นเหมือนลูกธนูอาบยาพิษที่พุ่งตรงเข้ากลางใจ เรนอยากจะเผยความจริงว่าคนในเกมที่เขาแอบปลื้มมาตลอดก็คือ 'ยัยจืด' ที่เขากำลังตำหนิอยู่ แต่ความกลัวมันหนักอึ้งกว่า ความเป็นจริงที่ว่าเธอคือ 'Rainy_G' เกมเมอร์สาวผู้เย็นชา มันต่างจาก 'เรน' เด็กสาวปีหนึ่งขี้อายลิบลับ "คนเราก็มีหลายมุม... นายเองก็ไม่ใช่หรือไง คิว" เรนกลั้นใจโต้กลับ มือที่สั่นเริ่มนิ่งขึ้นเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอวูบไหวแต่มีความดื้อรั้นซ่อนอยู่ "ในเกมปากร้ายขวานผ่าซาก แต่ชีวิตจริงกลับมานั่งจับผิดงานกลุ่มเพื่อน ทั้งที่ตัวเองก็ยุ่งจะตายชัก" คิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดขำในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูเย็นชาแต่น่าหลงใหล "ฉลาดใช้ได้นี่" "ถ้าไม่รีบทำตอนนี้ ฉันจะกลับแล้ว" เรนเปลี่ยนเรื่องทันที เธอไม่อยากให้เขาขุดคุ้ยเรื่องตัวตนไปมากกว่านี้ ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยความอึดอัด เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของเรนก็ดังขึ้นสั่นสนั่นโต๊ะ มันไม่ใช่การแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันทั่วไป แต่มันเป็นเสียงเตือน 'ระดับวิกฤต' ที่เธอตั้งไว้สำหรับช่องแชทส่วนตัวที่เธอคุยกับ 'ไทป์' หน้าจอที่วางหงายอยู่บนโต๊ะแสดงข้อความที่เด้งขึ้นมา: *‘รู้แล้วนะว่าเธออยู่ที่ไหน... อย่าเพิ่งหนีล่ะ แม่สาวน้อย’* หัวใจของเรนหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรีบคว่ำมือถือลง แต่ทว่าไม่ทัน... เพราะคิวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นข้อความนั้นชัดเจนผ่านหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาเสี้ยววินาที คิวหรี่ตาลง ใบหน้าที่เคยหงุดหงิดเปลี่ยนเป็นความสงสัยที่น่ากลัวกว่าเดิม เขายื่นมือมาคว้าข้อมือเรนไว้แน่นจนเธอรู้สึกถึงความร้อนจากฝ่ามือเขา "ใครส่งมา?" เสียงของคิวเย็นเยียบลงทันที "ทำไมถึงรู้จักที่นี่... และทำไมต้องใช้คำพูดแบบนั้น?" เรนพยายามดึงมือออก แต่คิวกลับยิ่งบีบแน่นขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนไป เขามองไปที่หน้าจอมือถือของเธอสลับกับใบหน้าของเธอ ราวกับกำลังปะติดปะต่อจิ๊กซอว์บางอย่างที่เขาเคยมองข้ามไป "นั่นไม่ใช่เรื่องของนาย..." เรนพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่น้ำตาก็เริ่มรื้นที่ขอบตา "ไม่ใช่เรื่องของฉันงั้นเหรอ?" คิวยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เรนรู้สึกเย็นสันหลังวาบ เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มของเธอ "งั้นบอกฉันสิ... ว่าทำไม 'ไทป์' ถึงส่งข้อความหาเธอเหมือนกับว่าพวกเธอรู้จักกันดี... ในฐานะที่เขาก็เป็นคู่แข่งของฉันในเกมด้วย" เรนตัวแข็งทื่อ คำพูดของเขาทำให้ทุกอย่างพังทลายลงในวินาทีเดียว ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้กำลังถูกกระชากออกมาต่อหน้าคนที่เป็นทั้ง 'ศัตรู' ในโลกความจริงและ 'คนสำคัญ' ในโลกออนไลน์ ก่อนที่เธอจะได้แก้ตัว ประตูห้องสมุดก็ถูกผลักเปิดออก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังจังหวะหนักแน่นเดินตรงมาทางโต๊ะของพวกเขา เรนหันไปมองตามสัญชาตญาณ และลมหายใจของเธอก็แทบหยุดสนิทเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น... ไทป์มายืนยิ้มอยู่ที่ปลายโต๊ะ ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องเก่งของเขา และสายตาที่มองมาที่เรนนั้น... มันคือสายตาของผู้ล่าที่รู้ว่าเหยื่อไม่มีทางหนีพ้น "งานกลุ่มดูท่าจะเครียดนะ" ไทป์เอ่ยด้วยน้ำเสียงขี้เล่นที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ ก่อนจะปรายตามองคิวแล้วเหยียดยิ้ม "จะเริ่มเล่นเกมไล่ล่ากันเลยไหม... หรือจะให้ผมช่วยเฉลยความลับของ 'คู่หู' คุณตอนนี้เลยดีล่ะ คิว?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับของเรนในบทนี้ เจอกันตอนหน้าครับ! ด้วยรักจากใจ, ลูกกวาดสีรุ้ง