ปะทะฝีปากในเซิร์ฟเวอร์

"เฮ้ย! จะดักควายหรือจะดักแร้งค์วะคิว? เล่นแบบนี้เอาหญ้าให้ควายกินเถอะไป!" เสียงหวานใสที่เคยแผ่วเบาในชีวิตจริง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงกร้าวปนเย้ยหยันผ่านไมค์คอนเดนเซอร์ราคาแพง เรน — หรือในโลกของ *Cyber Horizon* ที่รู้จักกันในนาม 'Rainy_Killer' — กำลังรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับเสียงปืนกล เธอไม่ได้กำลังสตรีมอยู่ แต่ความแค้นที่สั่งสมมาตั้งแต่แมตช์ที่แล้วทำให้เธอตัดสินใจโดดลงเซิร์ฟเวอร์เดียวกับไอ้คนปากเสียที่ทำให้ค่าพลังงานชีวิตเธอต้องเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ "ปากดีนะแม่คุณ" เสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทของ 'Q_Engine' ดังสวนกลับมาผ่านหูฟัง "ถ้าไม่อยากตายซ้ำตายซากก็ถอยไปเก็บเวลแถวหลุมศพตัวเองเถอะ อย่ามาเดินเพ่นพ่านให้ดาบฉันต้องเปื้อนเลือดสวะอย่างเธอเลย" เรนกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เธอแคปหน้าจอจังหวะที่คิวขโมยบอสไปเมื่อนาทีที่แล้วไว้เป็นหลักฐานความแค้น 'คิว' สตรีมเมอร์ตัวท็อปคณะวิศวะฯ ที่ใครๆ ต่างยกย่องว่าเทพบุตร แต่สำหรับเธอ... เขาคือไอ้ปีศาจปากเสียที่ต้องพินาศ! "สวะเหรอ?" เรนเค้นหัวเราะพลางหักข้อมือ "งั้นคอยดูนะว่าสวะตัวนี้จะตบหน้าเทพบุตรเก๊อย่างนายยังไง เตรียมตัวกด Respawn รัวๆ ไว้เลยนะคุณชายวิศวะ" ในจอมอนิเตอร์ ตัวละคร Rain_Killer ของเธอพุ่งทะยานผ่านพุ่มไม้ด้วยสกิล Dash ความเร็วสูง การเคลื่อนไหวของเธอแม่นยำและดุดัน ไม่เหลือเค้าสาวน้อยขี้อายที่นั่งตัวลีบในคาเฟ่คณะแม้แต่น้อย เรนรู้จุดอ่อนของคิวดี เขาชอบโชว์เหนือ ชอบยืนนิ่งๆ เพื่อให้คนเห็นชุดคอสตูมแรร์ที่อวดรวย และนั่นคือช่องโหว่ที่เธอจะใช้เผด็จศึก เธอกดคอมโบชุดใหญ่ใส่ตัวละครของคิวโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว จังหวะที่เธอกำลังจะได้จังหวะเผด็จศึก เสียงสตรีมในพื้นหลังของคิวที่เปิดค้างไว้ก็ดังแทรกเข้ามา *"โอ้โห ดูสกิลยัยนี่สิครับท่านผู้ชม... ท่าทางจะแค้นฝังหุ่นขนาดหนัก ไม่รู้ว่าไปเหยียบตาปลาไอ้เราตอนไหน แต่น่าสนุกดีแฮะ สงสัยวันนี้ต้องสอนบทเรียนให้สักหน่อย"* เรนชะงักไปเสี้ยววินาที จังหวะที่ความลังเลก่อตัวขึ้น คิวก็สวนกลับด้วยการกดสกิล 'Gravity Field' ตรึงตัวละครของเธอไว้กับที่ทันที "รู้ทันเหรอ?" เรนพึมพำด้วยความหัวเสีย "ไม่ได้รู้ทันหรอก แค่คนโง่เท่านั้นที่ใช้คอมโบเดิมซ้ำๆ สองรอบ" คิวพูดพลางบังคับตัวละครเดินวนรอบตัวเธออย่างใจเย็น "ถามจริงเหอะ เธอเป็นใคร? ฝีมือระดับนี้ไม่น่าจะเป็นโนเนมในเซิร์ฟนี้ได้นะ" "คนที่จะส่งนายไปนอนวัดไง!" เรนดิ้นรนหลุดจากการตรึงแล้วพุ่งเข้าใส่ แต่คิวกลับถอยฉากอย่างเหนือชั้น เขาไม่ใช่แค่เก่ง แต่เขามองเกมขาดจนน่าหมั่นไส้ การปะทะกันกลางป่าดงดิบในเกมกลายเป็นสมรภูมิเดือด แชทในเกมของทั้งคู่รันไปเร็วมากจนแทบอ่านไม่ทัน เหล่าแฟนคลับเริ่มแห่กันเข้ามาดูการดวลที่ดูเหมือนจะเป็นการหยอกล้อมากกว่าการฆ่าฟัน "หยุดก่อน!" คิวพิมพ์แชทขึ้นมา "ถ้าเธอชนะฉันได้ในดวลหนึ่งต่อหนึ่ง ฉันจะยอมยกไอเทมที่แย่งเธอไปคืนให้หมด แต่ถ้าฉันชนะ..." "ถ้าแกชนะ?" เรนถามผ่านไมค์ด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความโกรธ "เธอต้องยอมมาเป็นลูกกิลด์ของฉันหนึ่งสัปดาห์... ในฐานะคนถือกระเป๋าให้ฉัน" คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง เรนหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะความอับอายที่ถูกหยามเกียรติเกมเมอร์ระดับตัวตึง! "ดี! งั้นเตรียมตัวลบไอดีทิ้งไปได้เลย!" ทั้งสองพุ่งเข้าใส่กันอีกครั้งในจังหวะสุดท้ายที่บอสของแมตช์กำลังจะเกิด แรงกดดันมหาศาลทำให้เรนลืมหายใจ นิ้วของเธอรัวบนคีย์บอร์ดจนแทบไหม้ จอภาพสั่นไหวไปมาด้วยเอฟเฟกต์สกิลระดับตำนานที่ถูกปล่อยออกมาพร้อมกันจนภาพแทบจะค้าง ทันใดนั้น หน้าจอของเรนก็มืดลงชั่วขณะพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาจากโปรแกรมแชทลับที่เธอไม่ได้เปิดไว้เกือบเดือน... เป็นข้อความจาก 'ไทป์' สตรีมเมอร์คู่แข่งของคิวที่ส่งมาสั้นๆ ว่า *"ฉันรู้ว่าเธอคือใคร และฉันรู้ว่าคิวจะทำอะไรต่อ อย่าหลงกลมัน"* เรนเบิกตากว้าง มือที่กำลังจะกดสกิลเผด็จศึกค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสน... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ทำไมไทป์ถึงทักมาในจังหวะนี้? และที่สำคัญที่สุด... ทำไมคิวถึงหยุดยืนนิ่งให้เธอโจมตีฟรีๆ เหมือนกำลังรอให้เธอทำอะไรบางอย่าง? "เอาสิ... เรน เธอจะกดสกิลนั้นลงมาที่ฉัน หรือเธอจะหยุดแล้วฟังสิ่งที่ฉันจะบอก?" เสียงของคิวเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่เสียงกวนประสาทที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือเสียงกระซิบที่แฝงความจริงจังจนน่าขนลุก! ลูกกวาดสีรุ้งขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและหัวใจที่กำลังสั่นไหวในโลกเกมเมอร์แห่งนี้ครับ!