หน้าไมค์หรือหลังไมค์

"กดอัลติฯ ดิถามจริง! มัวแต่เดินชมวิวหรือไงวะคิว!" เสียงหวานใสที่แฝงความดุดันระดับสิบกะโหลกดังผ่านไมค์โครโฟนคุณภาพสูง ท่ามกลางเสียงรัวคีย์บอร์ดMechanicalที่ดังสนั่นราวกับเสียงปืนกล เรนไม่ได้สนใจว่าตอนนี้เหงื่อกาฬกำลังแตกซิกอยู่บนขมับ เธอจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาด 32 นิ้วที่เต็มไปด้วยกราฟิกสกิลแสงสีตระการตา ปลายนิ้วเรียวเล็กกดสกิลคอมโบชุดใหญ่ใส่ศัตรูในเกมอย่างแม่นยำไร้ที่ติ หน้าจอแชทของสตรีมสดนับหมื่นคนเลื่อนขึ้นเร็วเสียจนอ่านแทบไม่ทัน *‘คุณเรน MVP อีกแล้วววว!’* *‘พี่คิวโดนด่าอีกแล้วครับท่านผู้ชม ฮ่าๆๆๆ’* *‘อย่าดุพี่คิวแรง เดี๋ยวพี่แกงอนนะเรน!’* เรนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกรอบใสจ้องเขม็งไปที่ตัวละคร ‘Q_Engineering’ ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าจอ เธอกดเปิดไมค์อีกครั้ง น้ำเสียงเปลี่ยนจากโหมดเกมเมอร์สายโหดกลับมาเป็นโทนเรียบเย็นสนิท "ถ้าไม่ทำตามแผน ก็อย่าหวังว่าจะได้แต้ม MVP จากฝั่งฉันอีกคิว จบเกมนี้นายรู้ใช่ไหมว่าต้องโดนอะไร" "โห... พูดงี้ใจร้ายไปป่ะเรน?" เสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทของอีกฝ่ายตอบกลับมาผ่าน Discord ปลายสายคือ ‘คิว’ สตรีมเมอร์หนุ่มตัวท็อปเจ้าของฉายา ‘ปากแจ๋วแห่งวงการ’ ที่ใครๆ ก็รู้ว่าถ้าไม่ใช่คนที่เขาสนิทจริงๆ อย่าหวังจะได้เห็นมุมอ่อนโยนของเขาเลย "ที่ยืนนิ่งน่ะ เพราะฉันมัวแต่ตะลึงในความเทพของเธอต่างหาก... เทพจนอยากจะรู้ว่าภายใต้ไอดี ‘RainDrop’ นี่ หน้าตาจะเป็นยังไงกันนะ?" หัวใจของเรนกระตุกวูบ เธอรีบคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนถึงใบหู ในชีวิตจริง เธอเป็นแค่ยัยเด็กเนิร์ดปีหนึ่งที่ใส่ฮู้ดตัวใหญ่ๆ เดินก้มหน้ามองพื้น แต่ในหน้าจอ... เธอคือราชินีผู้กุมบังเหียนชัยชนะของทุกแมตช์ "อยากรู้ก็ไปสืบเอง ไม่ว่างคุยด้วยหรอก งานเยอะ" เรนตัดบทดื้อๆ ก่อนจะกดปิดการเชื่อมต่อ Discord และสตรีมสดลงทันที ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องพักเล็กๆ ของเธอในหอพักนักศึกษาที่เต็มไปด้วยโปสเตอร์เกมและหุ่นฟิกเกอร์ราคาแพง เธอถอดหูฟังออกแล้วถอนหายใจยาว พิงหลังลงกับเก้าอี้เกมมิ่งตัวโปรด สายตามองไปยังหน้าจอที่ดับมืดลง ราวกับกำลังมองเงาสะท้อนของตัวเองที่ดูแปลกแยกออกเป็นสองโลก *ครืด...* โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างคีย์บอร์ดสั่นเตือน ข้อความจากมินนี่ เพื่อนสนิทตัวดีเด้งขึ้นมาพร้อมรูปถ่ายแอบถ่ายจากโรงอาหารคณะวิศวะฯ ในรูปนั้นเห็นคิวและไทป์ ศัตรูคู่อาฆาตในวงการสตรีมมิ่ง กำลังยืนคุยอะไรบางอย่างด้วยท่าทางเคร่งเครียด มินนี่พิมพ์ทิ้งท้ายไว้ว่า: *‘เรน! แกดูนี่ ไทป์มันกำลังปั่นหัวพี่คิวเรื่องกิลด์เรา มันบอกว่าจะสืบให้ได้ว่าเธอเป็นใครและจะกระชากหน้ากากแกออกกลางงานมิตติ้งวีคหน้า! ระวังตัวด้วยนะเว้ย!’* เรนกำโทรศัพท์แน่น ความกลัวเริ่มเกาะกินใจ เธอไม่พร้อมให้ใครรู้... โดยเฉพาะคิว คนที่เธอแอบปลื้มมาตั้งแต่วันแรกที่เริ่มสตรีม ถ้าเขารู้ว่า ‘ยัยโหด’ ที่เขาชอบร่วมงานด้วย จริงๆ แล้วเป็นแค่นักศึกษาจืดชืดที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย เขาจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหน? สมเพช? หรือผิดหวัง? เธอกดล็อกหน้าจอแล้วโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียง ก่อนจะลุกไปที่หน้าต่างเพื่อมองดูแสงไฟของเมืองใหญ่ที่ตัดกับความมืดในใจ วันพรุ่งนี้คือวันเปิดเทอมวันแรก และมันจะเป็นวันแรกที่เธอต้องตัดสินใจว่าจะ ‘เล่นต่อ’ หรือ ‘ยอมแพ้’ ในเกมชีวิตที่ความรักและตัวตนจริงกำลังจะชนกัน ขณะที่เธอกำลังเหม่อลอย เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงของมินนี่ที่ตะโกนเข้ามา "เรน! ออกมาเปิดประตูเร็ว! ฉันมีเรื่องด่วนจะบอก... เรื่องที่ทำให้แกต้องช็อกจนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง!" เรนขมวดคิ้ว เดินไปเปิดประตูด้วยความสงสัย แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอก้าวถอยหลังกรูด มินนี่ไม่ได้มาคนเดียว แต่ข้างหลังนั้นคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่คุ้นตาผ่านหน้าจอมานับพันครั้ง เขาอยู่ในชุดช็อปวิศวะฯ ที่ดูดีจนน่าใจหาย พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ คิวยืนพิงกรอบประตูห้องเธอ เขามองกวาดไปทั่วห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์เกมมิ่งของเธอ ก่อนจะเหลือบมาสบตาเรนด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "หาตัวตั้งนาน... ที่แท้ ‘ยัยหน้าไมค์สายโหด’ ของฉัน ก็เป็นแค่เด็กหน้าจืดที่หนีมาหลบอยู่หลังห้องนี้นี่เอง" *** ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "เรน" และ "คิว" ในก้าวแรกของความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความลับนะครับ แล้วพบกันตอนหน้า! - ลูกกวาดสีรุ้ง