ไทป์บุกโจมตี

เสียงเคาะประตูดังปังๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับจะพังมันลงมาให้ได้ บรรยากาศภายในห้องอัดเสียงที่เคยอบอวลไปด้วยความตึงเครียดระหว่างฉันกับคิว บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยคลื่นความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก หัวใจของฉันกระหน่ำรัวราวกำลังตีกลองชุดในเกมแนวซอมบี้ ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบพยายามจิกเข้าหากันเพื่อเรียกสติ ขณะที่สายตาของคิวยังคงค้างอยู่ที่ใบหน้าของฉัน เขามองฉันด้วยแววตาที่สั่นไหวระริก ราวกับโลกใบเล็กๆ ที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องความรู้สึกกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา "เปิดเถอะน่า คิว... หรือว่ากลัวว่าความจริงมันจะน่าเกลียดเกินกว่าจะสู้หน้าแฟนคลับล่ะ?" เสียงของไทป์ลอดผ่านบานประตูเข้ามาอีกครั้ง มันไม่ใช่เสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือเสียงเยาะเย้ยถากถางที่เต็มไปด้วยความสะใจ ไทป์ตั้งใจเลือกจังหวะเวลานี้... จังหวะที่กระแสของพวกเรากำลังพุ่งถึงขีดสุด และจังหวะที่ความลับของฉันกับคิวเปราะบางที่สุด "อย่าไปฟังมัน เรน" คิวขยับริมฝีปากพูดเบาหวิว น้ำเสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน แต่สายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขาเอื้อมมือหนามาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ราวกับกลัวว่าถ้าเขาปล่อยมือ ฉันจะหายวับไปกับอากาศธาตุ "ไม่ว่าไทป์มันจะพูดอะไร ออกไป... เธอก็ไม่ต้องสนใจมันทั้งนั้น" "แต่ว่า... คิวคะ..." ฉันเม้มริมฝีปากแน่นจนรู้สึกได้ถึงรสคาวเลือด ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจไม่ใช่ความกลัวที่คนอื่นจะรู้ว่าฉันคือสตรีมเมอร์สาวสายโหดหลังไมค์ แต่เป็นความกลัวที่เห็นคิวต้องมารับเคราะห์และโดนโจมตีเพราะความสะเพร่าของฉันเองต่างหาก ก๊อกๆๆ! เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่ไทป์ แต่มีเสียงฮือฮาของทีมงานและเหล่าสตรีมเมอร์คนอื่นๆ ที่ยืนออกันอยู่ด้านนอกดังแทรกเข้ามาด้วย "คิว อยู่ข้างในหรือเปล่า ไทป์บอกว่านายซ่อนสตรีมเมอร์สาวกิ๊ግก๊อกคนนั้นไว้ในห้องอัดจริงเหรอวะ?" เสียงห้าวของสตรีมเมอร์รุ่นพี่คนหนึ่งดังขึ้น สร้างความแตกตื่นให้คนนอกห้องมากยิ่งขึ้นไปอีก คิวกัดฟันกรอด กรามของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมฉายแววกรุ่นโกรธจนน่ากลัว เขาสบถเบาๆ ในลำคอก่อนจะตัดสินใจปล่อยมือจากข้อมือฉัน แล้วเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูด้วยสีหน้าถมึงทึง แอ๊ด... บานประตูห้องอัดถูกผลักเปิดออกอย่างแรง แสงไฟนีออนจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาตัดกับความสลัวภายในห้อง เผยให้เห็นร่างสูงของไทป์ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงด้วยรอยยิ้มมุมปากที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก ข้างกายเขามีสมาร์ทโฟนเครื่องหรูในโหมดไลฟ์สตรีมที่หน้าจอกำลังรัวคอมเมนต์วิ่งผ่านเร็วเสียยิ่งกว่ารถไฟหัวกระสุน "อ้าว เปิดออกมาเสียที นึกว่าแอบกอดกันกลัวความจริงจนตัวสั่นเสียอีกนะเนี่ย คิว" ไทป์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงลอยชาย สายตาเจ้าเล่ห์กวาดเลยผ่านร่างของคิวเข้ามาสบตากับฉันที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังพอดี "อุ๊ย ตายจริง... น้องเรนสาวน้อยผู้บอบบาง ไหงมาโผล่ในห้องอัดส่วนตัวของพ่อหนุ่มสตรีมเมอร์เบอร์หนึ่งได้ล่ะเนี่ย หรือว่า... แอบมาติวเกมกันสองต่อสองแบบไม่ให้สุรุ่ยสุร่าย?" "ปากดีนักนะ ไทป์ แกต้องการอะไรกันแน่" คิวพุ่งตัวเข้าไปประชิดร่างของไทป์ทันที มือหนากำหมัดแน่นข้างลำตัวจนเส้นเลือดปูดโปーン บรรยากาศรอบตัวคนทั้งคู่คุกรุ่นจนคนรอบข้างต้องรีบถอยร่นเว้นระยะห่าง "ฉันก็แค่อยากช่วยเตือนสติแฟนคลับของนายไง คิว" ไทป์ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน เขายกหน้าจอสมาร์ทโฟนขึ้นสูงขึ้น เพื่อให้กล้องแพนเข้ามาเห็นภาพภายในห้องอัดได้ชัดเจนยิ่งขึ้น "ใครๆ ก็รู้ว่า *'เรน'* สตรีมเมอร์สาวเสียงใสที่มียอดโดเนทถล่มทลายในกิลด์เราช่วงนี้ เป็นแค่เด็กเส้นที่นายคอยเปย์และดันหลังให้อยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ? แต่ความจริงแล้ว... ยัยนี่มันก็แค่เด็กกะโปโลไร้ฝีมือ ที่วันๆ เอาแต่เกาะกระแสคนอื่นกินไปวันๆ แถมตัวจริงเสียงจริงเนี่ย... หน้ามือเป็นหลังมือกับในสตรีมเลยไม่ใช่หรือไง?" คำพูดของไทป์เปรียบเสมือนลูกดอกอาบยาพิษที่พุ่งตรงมาปักกลางใจฉัน ร่างกายของฉันชาหนึบไปหมด คำว่า 'เด็กกะโปโลไร้ฝีมือ' หรือ 'เกาะกระแสคนอื่น' อาจจะเจ็บน้อยกว่าการที่เขาพยายามจะขุดคุ้ยตัวตนที่แท้จริงของฉันออกมาประจานต่อหน้าคนนับหมื่นที่กำลังดูไลฟ์อยู่ตอนนี้ "หุบปากซะ ไทป์!" คิวตะคراมลั่น เสียงของเขาดังสะท้อนก้องไปทั่วทางเดิน "ถ้าแกยังกล้าพูดจาไร้สาระแบบนี้อีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะไม่ and ข้อตกลงระหว่างเราแน่!" "อุ๊ย กลัวจังเลย..." ไทป์หัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความสะใจ "แต่น่าเสียดายนะคิว ที่นายไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน เพราะหลักฐานมันคาตาอยู่แล้ว... ว่ายัยเรนเนี่ย ไม่ได้มีดีอะไรเลยนอกจากเสียงแบ๊วๆ หลอกเด็กไปวันๆ และที่สำคัญ..." ไทป์เว้นจังหวะนิดหนึ่ง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา "...ตัวจริงของยัยนี่น่ะ ความจริงแล้วมีความลับโคตรดาร์กที่นายเองก็คงคาไม่ถึงเหมือนกัน!" ฉับพลัน ลมหายใจของฉันก็สะดุดกึก หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อไทป์ปรายตามองมาที่ฉันด้วยแววตาราวกับผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม ความลับที่ฉันพยายามปิดบังมาตลอด... ความลับที่แม้แต่มินนี่เพื่อนสนิทก็ยังรู้แค่บางส่วน... ไทป์กำลังจะพูดมันออกมาแล้วอย่างนั้นหรือ? "นายหมายความว่ายังไง ไทป์?" คิวถามเสียงลอดไรฟัน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ "หึๆ อยากรู้ใช่ไหมล่ะ?" ไทป์หันหน้าเข้าหากล้องสตรีมเมอร์ของตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ระบายเต็มใบหน้า "งั้นฉันจะแฉให้ฟังตรงนี้เลย ว่าไอ้สาวน้อยเรนคนนี้น่ะ... แท้จริงแล้วคือคนเดียวกันกับ 'ยายปีศาจสายโหด' ที่เคยโกงเงินกิลด์ใหญ่เมื่อปีที่แล้ว แถมยัง..." "หยุดนะ!" ฉันกรีดร้องออกมาสุดเสียง ทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ขาทั้งสองข้างก้าวพรวดพราดฝ่าความตกตะลึงออกมาจากด้านหลังของคิว ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ไทป์จะทันได้เอ่ยชื่อบัญชีเกมเก่าแก่ที่ฉันพยายามลบมันทิ้งไปจากความทรงจำ... เสียงแจ้งเตือนไลฟ์สตรีมจากโทรศัพท์มือถือของทุกคนในบริเวณนั้นก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างกึกก้อง! *ติ๊ง!* ไม่ใช่แค่เครื่องของไทป์ ไม่ใช่แค่เครื่องของคิว แต่เป็นโทรศัพท์ของสตรีมเมอร์ทุกคน รวมถึงหน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในตึกนี้ ที่จู่ๆ ก็เด้งสตรีมฉุกเฉินจากช่องปริศนา... ช่องที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเปิดไลฟ์ในเวลานี้! หน้าจอแสดงภาพใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมฮู้ดสีดำอำพรางใบหน้าครึ่งซีก แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับจ้องมองตรงมาที่กล้องด้วยแววตานิ่งสนิท และน้ำเสียงหวานใสแต่เยือกเย็นก็เอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องช็อกจนอ้าปากค้าง *"ไม่ต้องเหนื่อยหรอกค่ะคุณไทป์... อยากรู้เรื่องของฉันนักไม่ใช่เหรอคะ? งั้นให้ฉันเล่าให้ฟังเองดีกว่า ว่าทำไมคุณถึงต้องดิ้นรนเอาชนะฉันขนาดนี้..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความลับนี้ด้วยกันนะคะ