ดราม่าหน้าไมค์

"ไม่ต้องเหนื่อยหรอกค่ะคุณไทป์... อยากรู้เรื่องของฉันนักไม่ใช่เหรอคะ? งั้นให้ฉันเล่าให้ฟังเองดีกว่า ว่าทำไมคุณถึงต้องดิ้นรนเอาชนะฉันขนาดนี้..." เสียงหวานใสที่ผ่านฟิลเตอร์ลดเสียงรบกวนของไมโครโฟนคอนเดนเซอร์คุณภาพสูง สะท้อนก้องผ่านหูฟังเกมing ไร้สายรุ่นเรือธงในห้องนอนที่ปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสี RGB จากเคสคอมพิวเตอร์และหน้าจอมอนิเตอร์คู่ที่สาดส่องใบซีดเซียวของเรนในยามค่ำคืน นัยน์ตากลมโตที่เคยซ่อนความหวาดกลัวไว้เบื้องหลังอวตารสาวนักดาบสุดเท่ บัดนี้กลับฉายแววนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความลังเล ราวกับคนที่ตัดสินใจกระโดดลงมาจากหน้าผาแล้ว และไม่คิดจะสนใจแรงโน้มถ่วงอีกต่อไป หน้าจอไลฟ์สตรีมของเธอในแพลตฟอร์มยอดฮิตเวลานี้ กำลังเดือดพลั่านยิ่งกว่าลาวาในปากอักษรคอมเมนต์และแชทพุ่งทะยานผ่านหน้าจอด้วยความเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน ตัวเลขผู้ชมพุ่งสูงถึงหลักแสนคนในชั่วพริบตา เมื่อข่าวลือ คลิปตัดต่อ และกระแสโจมตีจากฝั่งของไทป์—สตรีมเมอร์หนุ่มปากแจ๋วขวัญใจสายฮาร์ดคอร์—ถูกปล่อยออกมาถล่มช่องของเธอแบบไม่ยั้งมือในรอบสัปดาห์ "เฮ้ยๆ ดูหล่อนดิ เอาจริงดิ? จะแฉกลับเหรอวะ หรือแค่เรียกร้องความสนใจ?" "หน้าเงินชะมัด ทำเป็นฟอร์มจัด ที่แท้ก็แค่อดีตเด็กฝึกค่ายเกมเจ๊งที่เกาะกระแสพี่คิวกับพี่ไทป์ดังไม่ใช่เหรอ?" "หลักฐานการโกงแมตช์การกุศลคราวก่อนชัดเจนขนาดนั้น ยังมีหน้ามาไลฟ์สดอีกเหรอ หน้าด้านชะมัด!" ข้อความด่าทอ สาปแช่ง และอิโมจิรูปขยะไหลทะลักเหมือนเขื่อนแตก เรนกวาดสายตามองข้อความเหล่านั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความรู้สึกคลื่นไส้พะอืดพะอมตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ มือเรียวเล็กที่วางอยู่บนคีย์บอร์ดสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ นี่คือสิ่งที่เธอกลัวมาตลอด... การถูกเปิดโปงตัวตน การถูกสายตานับแสนคู่ตัดสินโดยไม่รู้ความจริง และการต้องเผชิญหน้ากับความเกลียดชังอันไร้เหตุผลบนโลกอินเทอร์เน็ต แต่ในวินาทีที่เธอเกือบจะกดปุ่มปิดสตรีมด้วยความตื่นตระหนก สายตากลับเหลือบไปเห็นชื่อไอดีคุ้นเคยในห้องแชท *[Q_Official]: อย่าไปฟังพวกมัน เรน... มองหน้าฉัน อยู่ตรงนี้* หัวใจที่กำลังร่วงหล่นลงเหวกลับกระตุกวูบ เรนหันไปมองหน้าจอโปรแกรม Discord อีกจอที่เปิดสายสนทนาส่วนตัวค้างไว้ ภาพโปรไฟล์สีดำสนิทของคิว—หนุ่มวิศวะเจ้าของฉายาเทพแห่งการสตรีมและปากคอเราะร้าย—สว่างวาบ เขายังคงอยู่ในสาย ไม่ได้พูดอะไรแทรกขึ้นมาเพื่อปกป้องเธอแบบโต้งๆ ตามอารมณ์ร้อนของเขา เพราะเขารู้ดีว่าเรนต้องการพิสูจน์ตัวเองในแบบของเธอเอง แต่ลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างหนักหน่วงผ่านไมค์ของอีกฝ่าย คือเครื่องยืนยันว่าเขาอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น "ทุกคนคะ..." เรนสูดหายใจเข้าลึก, รวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับเข้าร่าง เสียงของเธอแม้จะสั่นเล็กน้อย แต่กลับมีความนิ่งสงบอย่างน่าประหลาดใจ "ก่อนที่พวกคุณจะพิมพ์คำว่า 'หน้าเงิน' หรือ 'คนขี้โกง' ลงมาอย่างไร้สติ ช่วยกรุณาเปิดหูเปิดตา และใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิดนะคะ ว่าใครกันแน่ที่ได้ประโยชน์จากเรื่องทั้งหมดนี้" บรรยากาศในแชทที่เคยโหมกระหน่ำเหมือนพายุเริ่มชะงักลงชั่วขณะ ความเงียบงันแปลกประหลาดเข้าปกคลุมห้องไลฟ์ "คุณไทป์บอกว่าฉันขโมยโค้ดเกมและสคริปต์กิจกรรมการกุศลเมื่อปีที่แล้ว เพื่อเอามาสร้างช่องของตัวเองให้ดังชั่วข้ามคืนใช่ไหมคะ?" เรนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหشผแห้งแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "น่าขันจังเลยนะคะ ทั้งๆที่โปรเจกต์นั้น... ฉันเป็นคนเขียนโครงสร้างโค้ดทั้งหมดด้วยซ้ำในฐานะโปรแกรมเมอร์ฝึก ภายใต้สังกัดของบริษัทเก่าของคุณไทป์เอง!" *เปรี้ยง!* ประโยคเดียวราวกับฟ้าผ่ากลางห้องแชท ข้อความทั้งหมดหยุดชะงักลงทันทีราวกับกดปุ่มหยุดเวลา "เธอ... เธอหมายความว่ายังไงวะ?" บัญชีของไทป์ที่เข้ามาป่วนในสตรีมพิมพ์ข้อความตัวอักษรสีแดงเด่นชัดเข้ามาด้วยความร้อนรน "อย่ามาใส่ร้ายนะเว้ย! มีหลักฐานอะไรมาอ้าง ลมปากใครก็พูดได้!" "ลมปากเหรอคะ?" เรนคลิกเมาส์เปิดหน้าต่างโปรแกรมแก้ไขโค้ด (IDE) หน้าจอหลักเปลี่ยนเป็นโค้ดโปรแกรมหลายร้อยบรรทัดที่ซับซ้อน เธอยังคงแชร์หน้าจอต่อหน้าผู้ชมแสนกว่าคน "นี่คือไฟล์ต้นฉบับที่มีลายเซ็นดิจิทัลและ Timestamp ระบุเวลาชัดเจนตั้งแต่สามปีที่แล้ว ก่อนที่คุณจะเอาชื่อของตัวเองไปแปะทับแล้วอ้างว่าเป็นผลงานเดี่ยวของคุณซะอีก... อยากให้ฉันเปิดดูประวัติการcommit ใน GitHub ให้มั้ยคะ ว่าใครเป็นคนแก้บรรทัดไหนบ้าง?" ความเงียบสงัดแผ่ขยายเป็นวงกว้างในห้องแชท ไทป์ในฝั่งนั้นไร้ซึ่งการตอบกลับใดๆ นานร่วมนาที ราวกับคนใบ้ที่กลืนลิ้นตัวเอง ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมอันเน่าเฟะของวงการสตรีมเมอร์ ถูกเปิดเปลือยกลางแสงไฟสว่างจ้าโดยเด็กสาวที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นแค่เหยื่ออันโอชะ มินนี่เพื่อนสนิทที่นั่งเฝ้าจออยู่ในห้องลับอีกฟาก ส่งข้อความส่วนตัวเข้ามาทางโทรศัพท์มือถือรัวๆ ด้วยความสะใจ *'เอาเลยแก! ฟาดหน้ามันให้หงายเงิบไปเลย! ปังมากแม่!'* เรนไม่ได้ตอบข้อความของเพื่อน เธอเพียงแค่จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนเงาใบหน้าของตัวเอง แววตาที่เคยหวาดกลัวและหลบ뢰เร้น บัดนี้เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเข้มแข็ง เธอกำลังจะพูดประโยคปิดท้ายเพื่อตอกฝาโลงกระแสโจมตีทั้งหมดให้จบลงในคืนนี้ ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปาก เสียงแจ้งเตือนข้อความแปลกปลอมก็ดังขึ้นแทรกกลางอากาศ *Ping!* ไม่ใช่เสียงจากสตรีม ไม่ใช่เสียงจากแชท และไม่ใช่เสียงจาก Discord ของคิว... แต่มันเป็นเสียงแจ้งเตือนจากระบบอีเมลสำรองที่เธอตั้งค่าไว้สำหรับรับงานด่วน หน้าจอเดสก์ท็อปของเรนเด้งหน้าต่างข้อความป๊อปอัพขึ้นมาโดยอัตโนมัติจากโปรแกรมสตรีมมิ่งที่ถูกแฮกควบคุมชั่วขณะ! ภาพบนหน้าจอไลฟ์สตรีมไม่ได้แสดงหน้าโค้ดโปรแกรมอีกต่อไปแล้ว แต่ภาพได้ตัดสลับไปที่กล้องวงจรปิดมุมสูงของห้องทำงานแห่งหนึ่ง... เป็นห้องทำงานที่เรนจำได้แม่นยำว่าเป็นสตูดิโอส่วนตัวของเธอเอง! และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... มีเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ของเธอในห้องนอนขณะนี้ ทั้งที่เธอกำลังไลฟ์สดอยู่ และประตูล็อกกลอนไว้อย่างแน่นหนาจากด้านใน! เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังลอดผ่านไมโครโฟนของเรนขึ้นมาเอง ทั้งที่เธอยังไม่ได้อ้าปากพูดซ้ำร้ายเสียงนั้นไม่ได้มาจากโปรแกรมของเธอ แต่มาจากลำโพงสมาร์ทโฮมในห้องนอนของเธอเอง— *"เล่นสนุกพอหรือยังครับ... คุณเรน? หันมามองข้างหลังหน่อยสิครับ เจ้าของช่องตัวจริงเขารอคุยด้วยนานแล้วนะ..."* หัวใจของเรนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ลมหายใจติดขัดอยู่ที่ลำคอ ความเย็นเยียบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงสันหลัง เมื่อเธอค่อยๆ หันใบหน้าซีดเผือดไปมองเงาดำที่ทาบทับอยู่หลังผ้าม่านทึบแสงบริเวณมุมห้อง... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นนี้ด้วยกันนะคะ ลูกกวาดสีรุ้ง