พลังของความเชื่อใจ

เสียงลมหายใจที่กระตุกค้างกลายเป็นเสียงเดียวที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของฉัน ปลายเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือจนปวดแปลบเพื่อเรียกสติที่กำลังแตกกระเจิง ภาพเงาดำทะมึนหลังผ้าม่านผืนหนาขยับไหวอย่างเชื่องช้า มันก้าวออกมาหนึ่งจังหวะ… ท่ามกลางความมืดสลัวที่มีเพียงแสงนีออนสีม่วงไซเบอร์พังก์จากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดส่อง วินาทีที่ร่างนั้นเอื้อมมือมาแหวกผ้าม่านออก สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็สั่งให้ฉันคว้าคีย์บอร์ดคัสตอมตัวหนักบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้มั่น เงื้อสุดแขนเตรียมฟาดไม่ยั้ง! "ถ้ายัยเบ๊อะนี่กล้าเอาคีย์บอร์ดสวิตช์ป้ายยาตัวละหมื่นฟาดหน้าฉัน... ฉันจะคิดค่าเสียหายเป็นจูบสิบทีจริง ๆ ด้วย" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังแทรกความเงียบขึ้นมาเสียก่อน พร้อมกับท่อนแขนแกร่งที่พุ่งเข้ามารวบข้อมือฉันเอาไว้อย่างแม่นยำและนุ่มนวล "คิว...!" ฉันเบิกตากว้าง คีย์บอร์ดแทบจะร่วงหลุดจากมือ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซิตรัสผสมไอแดดอ่อน ๆ ประจำตัวเขาปะทะเข้ากับปลายจมูก ชายหนุ่มตรงหน้าอยู่ในสภาพที่ห่างไกลจากคำว่า 'หนุ่มฮอตคณะวิศวะฯ' ลิบลับ เสื้อยืดสีดำตัวเก่งชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบไปกับอกแกร่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง และที่หัวเข่ากางเกงยีนส์ยังมีรอยถลอกสีขาวเหมือนเพิ่งปีนป่ายอะไรมาหมาด ๆ "ก็ฉันน่ะสิ จะเป็นผีที่ไหน" คิวหอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นฉายแววกังวลปนโล่งอกอย่างปิดไม่มิด เขาลดแขนฉันลงแล้วถือวิสาสะดึงตัวฉันเข้าไปกอดจมอก "เคาะประตูด้านหน้าเป็นสิบนาทีไม่ยอมเปิด โทรศัพท์ก็สายตัดไปดื้อ ๆ รู้ไหมว่าฉันใจหายใจคว่ำขนาดไหน... เลยต้องปีนท่อน้ำจากระเบียงข้างห้องขึ้นมาเนี่ย" สัมผัสอบอุ่นและเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงอยู่ใต้แผ่นอกของเขาทำให้ความหนาวเหน็บที่เกาะกุมฉันมลายหายไปในพริบตา แต่ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร เสียงแจ้งเตือนจากโปรแกรม Discord บนหน้าจอก็ดังรัวเป็นจังหวะเพลงแดนซ์ พร้อมกับเสียงกรีดร้องผ่านหูฟังของมินนี่ที่วางแผ่อยู่บนโต๊ะ *'ยัยเรน! คิว! พวกแกอยู่ด้วยกันไหมเนี่ย! เปิดดูสตรีมไอ้พี่ไทป์เดี๋ยวนี้ มันเอาหลักฐานปลอมเรื่องเรนไปปล่อยในทวิตเตอร์จนติดเทรนด์อันดับหนึ่งแล้ว!!'* คำพูดของมินนี่เหมือนสาดน้ำเย็นจัดรดลงบนหัวฉัน ความอบอุ่นเมื่อครู่เลือนหายไปทันที ฉันผละออกจากอ้อมกอดของคิวแล้วถลันตัวไปหน้าจอสี่เหลี่ยม แสงสว่างจ้าสะท้อนใบหน้าที่ซีดเผือดของฉัน แฮชแท็ก #เรนสตรีมเมอร์จอมลวงโลก กำลังพุ่งทะยานขึ้นชาร์ตด้วยความเร็วระดับแสง ไอ้พี่ไทป์กำลังไลฟ์สด ใบหน้ายิ้มเยาะอย่างผู้ชนะฉายหราบนจอ มันอ้างว่า 'น้องเรน' ตัวจริงไม่ได้เล่นเกมเก่งอะไรเลย แต่เป็นเพียงผู้หญิงขี้อายที่เกาะกระแส ใช้โปรแกรมช่วยเล่น และให้คิวคอย 'แครี่' เพื่อสร้างสตอรี่รักหวานแหววในวงการ แถมยังขู่กรรโชกว่าจะเปิดเผยใบหน้าและพิกัดหอพักจริงของฉันในการแข่งขัน Charity Duo Tournament รอบไฟนอลคืนนี้ เพื่อ 'ทวงคืนความยุติธรรมให้วงการเกมเมอร์' "ฉัน... ฉันทำให้คิวเดือดร้อนอีกแล้ว" เสียงของฉันสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ มือทั้งสองข้างที่เคยคุมเมาส์สะบัดยิงเฮดช็อตได้อย่างแม่นยำ บัดนี้กลับสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ "เขาจะเอาเรื่องที่ฉันกลัวการเปิดเผยตัวตนมาเล่นงาน... คิวถอนตัวตอนนี้ยังทันนะ ถ้าแข่งต่อไป ชื่อเสียงของคิวที่สะสมมา..." "เรน" เสียงเรียกนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับเปี่ยมไปด้วยน้ำหนักที่หยุดทุกความกลัวของฉัน คิวเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้เกมมิ่ง เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งเพื่อให้ระดับสายตาอยู่ต่ำกว่าฉัน ฝ่ามือหนาและอบอุ่นของเขายื่นมากุมมือที่สั่นเทาของฉันไว้ บีบกระชับช้า ๆ ถ่ายทอดความมั่นคงที่ไม่มีวันสั่นคลอน "มองตาฉันสิ" คิวสั่ง น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งแววหยอกล้อเหมือนทุกที "ในเกมน่ะ เธอคือคนที่แบกฉันตอน HP เหลือ 1 เสมอนะเรน เธอคือคนที่กล้าโดดเข้าดงกระสุนมารีไวฟ์ฉันทั้งที่ไม่รู้ว่าจะรอดไหม... แล้วคิดว่าในชีวิตจริง ฉันจะยอมปล่อยมือให้เธอโดนรุมยิงอยู่คนเดียวเหรอ?" "แต่มันไม่เหมือนกัน... คนข้างนอกนั่น คนในโซเชียล เขากำลังตัดสินฉัน ทั้งที่ยังไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ" น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งผ่านร่องแก้ม ฉันเกลียดสายตาคน เกลียดการถูกตัดสิน เกลียดโลกความจริงที่โหดร้ายและซับซ้อนเกินกว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์ "แล้วคนพวกนั้นสำคัญกว่าฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?" คิวถามกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แววตาคมเข้มของเขาเปล่งประกายดุดันแต่ลึกซึ้งจนหัวใจฉันกระตุก "เรน... สตรีมเมอร์ Rainny_Aim ที่ฉันตกหลุมรัก ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ให้พวกขี้ขลาดที่เก่งแต่เห่าหลังคีย์บอร์ด ฉันไม่สนว่าเธอจะเปิดหน้าหรือไม่เปิด ฉันไม่สนว่าโลกจะพูดยังไง ฉันสนแค่ว่าเธอเชื่อใจฉันไหม?" ความเงียบโรยตัวลงชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงหายใจของพวกเราและเสียงคีย์บอร์ดพิมพ์ข้อความด่าทอที่สะท้อนผ่านลำโพง ความเชื่อใจ... มันคือคำคำเดียวที่ฉันไม่เคยกล้าให้ใครในโลกออนไลน์ เพราะกลัวว่าจะถูกหักหลังและทำลายกำแพงที่สร้างขึ้นมา แต่กับผู้ชายตรงหน้า คนที่ปากร้ายแต่ยอมปีนระเบียงสูงสามชั้นขึ้นมาหาเพียงเพราะกลัวว่าฉันจะเป็นอันตราย คนที่ยอมเอาชื่อเสียงระดับท็อปของประเทศมาเดิมพันเคียงข้างฉัน... "เชื่อสิ" ฉันตอบ แววตาสั่นระริกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น "ฉันเชื่อใจนาย" คิวยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มร้ายกาจที่แฟนคลับทั้งด้อมต่างคลั่งไคล้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง "ดี งั้นลุกขึ้นมาเซ็ตไมค์... คืนนี้เราจะตบเกรียนให้มันรู้ว่า 'ของจริง' เขาเล่นกันยังไง" มินนี่ที่ฟังอยู่นานส่งเสียงกรี๊ดลั่นคอล *'กริ๊ดดดดด! ผัวออกศึกมากค่ะคุณกิตติ! ทางนี้มินนี่เตรียมแฮ็กระบบหลังบ้านกับดึงสถิติความแม่นยำดิบของแกออกมาหมดแล้วเรน เอาให้หน้าแหกหมอไม่รับเย็บไปเลย!'* เวลา 20.00 น. ตรง การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศเริ่มต้นขึ้น สตรีมช่องหลักมีผู้ชมทะลุหลักแสนเพื่อรอดู 'การแฉ' ครั้งประวัติศาสตร์ ช่องแชตไหลไวเป็นสายน้ำ เต็มไปด้วยถ้อยคำดูถูกและสติกเกอร์หัวเราะเยาะเย้ย คิวลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งเบียดข้างฉัน จัดแจงเสียบหูฟังและเปิดไมค์คู่ เสียงคีย์บอร์ดและเสียงคลิกเมาส์ของเราสองคนสอดประสานกันราวกับจังหวะดนตรีที่คุ้นเคย "เทสต์ไมค์ครับทุกคน..." คิวเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันมหาศาล ช่องแชตหยุดชะงักไปชั่วขณะ "ก่อนจะเริ่มแข่ง ผมมีเรื่องจะบอกสามข้อ... หนึ่ง เรนไม่ได้ใช้โปร 二 เรนไม่ได้ให้ผมแบก และสาม... ถ้าใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ คืนนี้ผมจะล่าหัวพวกคุณในเซิร์ฟเวอร์จนต้องลบเกมทิ้ง จำคำผมไว้" ฉันสูดหายใจเข้าลึก กดยืนยันเข้าล็อบบี้ เสียงพากย์ของผู้บรรยายประกาศชื่อทีมเราดังก้อง ความประหม่าถูกแทนที่ด้วยอะดรีนาลีนที่สูบฉีด คิวเหลือบมองฉันแล้วส่งมือซ้ายมาแตะเบา ๆ ที่หลังมือฉันที่วางอยู่บนคีย์บอร์ด สัมผัสนั้นมั่นคง อบอุ่น และทรงพลัง "พร้อมไหม Partner?" เขาถามผ่านสายตา "พร้อมยิงหัวพวกปากดีแล้ว" ฉันตอบด้วยรอยยิ้มที่ปราศจากความหวาดกลัว เกมนัดชิงเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด แผนการสกปรกของไทป์เริ่มทำงานทันที มันดักรอพวกเราที่จุดดรอปยอดนิยม พร้อมกับทีมรับจ้างอีกสามทีมที่มันส่งมาเพื่อ 'รุมยิง' ทีมเราให้ตกรอบแรก เพื่อตอกย้ำข้อกล่าวหาว่าฉันไร้ฝีมือ แต่สิ่งที่พวกมันไม่รู้คือ เมื่อความเชื่อใจของฉันและคิวผสานกัน มันคือคอมโบที่ไร้เทียมทานที่สุด! "สโมกตกทางซ้าย! มาร์กหัวไว้ให้แล้ว!" ฉันสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ไร้ความเหนียมอาย มือขวาสะบัดเมาส์อย่างลื่นไหล กระสุนสไนเปอร์นัดแรกเจาะกะโหลกศัตรูตัวเปิดล้มลงทันที! *HEADSHOT!* "สวยมากยัยตัวแสบ! ฉันปิดดาเมจเอง!" คิวพุ่งตัวออกไปพร้อมปืนกลหนัก กราดยิงกดดันศัตรูที่เหลือเปิดทางให้ฉันรีโหลดกระสุน เราสลับตำแหน่งกันอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับเต้นรำอยู่บนเส้นทางแห่งความตาย ทุกการขยับ ทุกการยิง สถิติความแม่นยำ 98% ของฉันปรากฏหราบนหน้าจอของสตรีมหลักแบบเรียลไทม์ ลบล้างข้อกล่าวหาเรื่องโปรแกรมช่วยเล่นจนสิ้นซาก! ช่องแชตเริ่มพลิกกระแส จากคำด่าทอกลายเป็นความตกตะลึง ยอดโดเนทและข้อความเชียร์เริ่มหลั่งไหลเข้ามาจนเซิร์ฟเวอร์แทบค้าง จนกระทั่งเหลือเพียงสองทีมสุดท้ายในวงแคบ... ทีมเรา ปะทะ ทีมของไทป์ ตัวละครของไทป์ซุ่มอยู่หลังซากตึก มันเปิดไมค์รวมในเกมตะโกนลั่นอย่างบ้าคลั่ง *"แน่จริงก็เปิดกล้องสิวะนังเรน! กลัวคนเห็นหน้าศพหรือไง! มึงมันก็แค่ยัยขี้แพ้ในชีวิตจริงที่มุดหัวอยู่ในรู—"* "ปากดีจังนะ..." ฉันพูดแทรกผ่านไมค์รวมด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นิ้วก้อยกดปุ่มสไลด์ ตัวละครของฉันพุ่งทะยานข้ามสิ่งกีดขวาง หลอกล่อให้มันหันกระบอกปืนมาทางฉัน และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... "ลาก่อนครับคนขี้แพ้" เสียงของคิวดังขึ้นจากมุมอับด้านหลังไทป์ *ปัง! ปัง! ปัง!* *VICTORY! CHAMPION OF THE TOURNAMENT!* เสียงสัญญาณชัยชนะดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์จำลองและหูฟังของเรา มินนี่กรีดร้องอย่างสะใจผ่านคอล ช่องแชตระเบิดไปด้วยข้อความสรรเสริญ ฉันกับคิวหันมาสบตากัน เขาหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขก่อนจะคว้าฉันเข้าไปกอดจนตัวลอย ชัยชนะครั้งนี้ไม่ใช่แค่ในเกม แต่มันคือการทุบทำลายกำแพงความกลัวในใจฉันจนแหลกละเอียด ทว่า... ในวินาทีแห่งการเฉลิมฉลอง เสียงสัญญาณแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสีแดงก็เด้งผ่ากลางหน้าจอคอมพิวเตอร์ของพวกเราทุกคน มันไม่ใช่หน้าต่างของทัวร์นาเมนต์ ไม่ใช่ข้อความจากทีมงาน แต่เป็นหน้าต่างป๊อปอัปสีดำสนิทที่แฮ็กเข้ามาในเครื่องของฉันโดยตรง ตัวอักษรสีแดงเลือดค่อย ๆ พิมพ์ตัวเองขึ้นมาทีละตัวช้า ๆ ท่ามกลางความเงียบที่เข้าจู่โจมอีกครั้ง: *'คิดว่าชนะแล้วเหรอ? หมากตัวจริงเพิ่งจะเริ่มเดินต่างหาก... ขอบคุณที่เปิดพิกัด IP ตัวเองนะ ยัยน้องสาวตัวดี'* ดวงตาของฉันเบิกกว้างด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด ลมหายใจสะดุดหยุดนิ่งไปอีกครั้ง... เพราะสรรพนาม 'ยัยน้องสาว' นั้น มีเพียงคนคนเดียวบนโลกใบนี้ที่เรียกฉันแบบนี้ คนที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับดำมืดที่สุดในชีวิตของฉันเมื่อสามปีก่อน! *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมลุ้นและส่งกำลังใจให้ความรักของคิวกับเรนนะคะ! ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ