ความทรงจำในวัยเด็ก

"นี่เธอ... พยายามจะบอกอะไรฉันกันแน่?" เสียงของคิวทุ้มต่ำและสั่นพร่า เขาไม่ได้ตะคอก แต่น้ำเสียงนั้นกลับบาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพไอเทมชิ้นเดียวในตำนาน 'Starry Pendant' ส่องกระทบดวงตาของเขาจนเห็นประกายความสับสนและเจ็บปวด เรนเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ความรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนหน้าผาที่กำลังพังทลายลงมาใต้ฝ่าเท้า "มันเป็นแค่ของที่ฉันเก็บได้ในเกม... นายจะจริงจังอะไรขนาดนั้นคะ" เรนพยายามบังคับให้เสียงตัวเองนิ่งที่สุด แต่มือของเธอกลับสั่นเทาจนต้องซุกไว้ใต้โต๊ะ คิวลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้เกมมิ่งราคาแพงไถลถอยหลังไปกระแทกผนังเสียงดังสนั่น เขาไม่ได้มองที่หน้าจออีกต่อไป แต่จ้องเขม็งมาที่ใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า ราวกับกำลังมองหาสิ่งที่หายไปนานแสนนาน "เก็บได้เหรอ? ของชิ้นนี้มีแค่ชิ้นเดียวในเซิร์ฟเวอร์ และฉันเป็นคนทำเควสต์มันขึ้นมาเองกับมือตอนอายุสิบสอง... ตอนที่ฉันให้มันกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ร้องไห้อยู่หลังสนามเด็กเล่น เพราะเธอทำตุ๊กตาตัวโปรดหาย" คิวหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้จนเรนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ร้อนรุ่ม "เธอพูดคำเดียวกับที่ยัยเด็กขี้แยคนนั้นเคยพูด... 'ถ้ามันหายไป ก็น่าจะหาเจอได้ในที่ที่ลืมเอาไว้' เรน... เธอคือคนเดียวกับคนนั้นใช่ไหม?" หัวใจของเรนเต้นรัวเหมือนกลองชุด ความทรงจำสีจางๆ เริ่มไหลย้อนกลับมา ภาพของเด็กชายตัวเล็กที่ยื่นสร้อยคอรูปดาวดวงเล็กๆ ให้เธอ พร้อมคำพูดปลอบประโลมที่ทำให้เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ในตอนนั้น กลิ่นอายของความไร้เดียงสาที่เธอกลบฝังไว้ใต้ชื่อ 'Rain' สตรีมเมอร์ตัวตึงที่ไม่มีใครกล้าแหยม... ความลับที่เธอสาบานว่าจะไม่ให้ใครรู้ เพราะกลัวว่าภาพลักษณ์ที่สร้างมาจะพังทลาย "ฉันไม่ใช่... นายจำผิดคนแล้ว" เรนเบือนหน้าหนี สายตาเหลือบไปเห็นมินนี่ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูห้องทำงาน เธอส่งสายตาขอความช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง แต่มินนี่กลับทำได้เพียงทำปากมุบมิบว่า 'บอกความจริงเขาไปเถอะ!' คิวหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขื่นขม "จำผิดงั้นเหรอ? งั้นอธิบายทีสิว่าทำไมไอดี 'Rain_Bow' ถึงมีโค้ดลับตัวสุดท้ายที่ฉันแอบสลักไว้หลังจี้สร้อยอันนั้น... โค้ดที่ฉันไม่เคยบอกใคร แม้แต่พ่อแม่ตัวเอง" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงพัดลมระบายความร้อนในเคสคอมพิวเตอร์ทำงาน เรนรู้สึกว่าอากาศรอบตัวมันเบาบางจนเหมือนหายใจไม่ออก เธอรวบรวมความกล้า เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขี้อาย "นายจะรู้ไปทำไมล่ะคะ?" เรนถามกลับ เสียงของเธอเริ่มมีความหนักแน่น "ถ้านายจำได้จริงๆ นายก็น่าจะรู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นหนีออกมาจากที่นั่นเพราะอะไร... เธอไม่อยากเป็นตัวภาระ และไม่อยากให้ใครมาสงสารเพราะเรื่องในอดีต!" "ฉันไม่เคยสงสารเธอ!" คิวตะโกนลั่น ประโยคนี้หลุดออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ "ฉันแค่... ตามหาเธอมาตลอดชีวิต! ฉันเริ่มเล่นเกม เริ่มสตรีม ก็เพื่อจะดูว่าในสักวันหนึ่ง ชื่อของเธอจะปรากฏขึ้นมาในห้องแชทของฉันบ้างไหม... ฉันไม่อยากได้เด็กผู้หญิงคนนั้นคืนมาในฐานะความทรงจำ แต่ฉันอยากได้เธอมาอยู่ข้างๆ ในฐานะคนรัก!" คำสารภาพที่พุ่งออกมาเหมือนระเบิดลูกใหญ่ ทำให้เรนถึงกับเซถอยหลังไปพิงโต๊ะ ภาพตรงหน้าของเธอมันเริ่มพร่าเลือนด้วยหยดน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่สะสมมานานนับปี ความรักที่เริ่มก่อตัวผ่านเสียงไมค์ ความผูกพันที่จูนติดกันผ่านหน้าจอ ทุกอย่างมันกำลังหลอมรวมกันเป็นความจริงที่เธอแทบจะรับมือไม่ไหว "คิว... นายหยุดพูดเถอะ" เรนพูดเสียงสั่น "ไม่! ฉันจะไม่หยุดจนกว่าเธอจะยอมรับว่าเธอก็รู้สึกเหมือนกัน!" คิวขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "บอกฉันสิเรน... ว่าตลอดเวลาที่เราไลฟ์ด้วยกัน ที่เราแกล้งกัน ที่เราหัวเราะด้วยกัน... มันไม่ใช่แค่คอนเทนต์... บอกฉันว่าเธอเองก็จำเรื่องในวันนั้นได้ไม่เคยลืมเหมือนกับฉัน!" ในวินาทีที่เรนกำลังจะอ้าปากตอบ เสียงแจ้งเตือนไลฟ์สดในมือถือของเธอก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมข้อความจากมินนี่ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ต: *‘เรน! ไทป์มันแฮกสตรีมเรา! มันกำลังปล่อยคลิปเสียงตอนที่เราคุยกับคิวเมื่อกี้ออกอากาศสดต่อหน้าคนดูเป็นแสนคน!’* เรนหน้าถอดสีทันที เธอหันกลับไปมองหน้าจอที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นภาพกราฟิกขัดข้อง และเสียงของไทป์ที่กำลังหัวเราะเยาะเย้ยดังทะลุออกมาจากลำโพง "ยินดีด้วยนะคิว นายเพิ่งจะเปิดเผยความลับของสตรีมเมอร์สาวสุดโหดที่เป็นแค่เด็กขี้แยในอดีตให้โลกรู้... คืนนี้พวกนายคงดังกระฉ่อนไปทั่วโซเชียลเลยล่ะ เตรียมตัวรับมือกับดราม่าได้เลย!" คิวหน้าตึงเครียดทันที เขารีบหันไปที่คีย์บอร์ดเพื่อจะตัดสัญญาณ แต่ทว่าหน้าจอทั้งหมดกลับดับพรึ่บลง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยที่ดังลั่นไปทั่วทั้งอาคาร... ไม่ใช่แค่ไฟไหม้ แต่นี่คือสัญญาณว่าประตูทางออกถูกล็อคจากภายนอกโดยฝีมือใครบางคนที่ต้องการจะขังพวกเขาไว้ด้วยกันในห้องนี้! ขอบคุณที่เดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ ลูกกวาดสีรุ้งจะพาทุกคนไปลุ้นต่อในตอนหน้าค่ะ!