เกมเมอร์ตัวจริง

“ถามจริง... นี่เธอจะดึงมือออกไปอีกนานไหม หรือต้องให้ฉันล่ามโซ่ไว้กับโต๊ะก่อน ถึงจะเลิกเขินสักทีคะ?” น้ำเสียงกวนประสาทของคิวทลายความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้องซ้อมดนตรีของคณะ เรนสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต เธอรีบชักมือที่สั่นเทาของตัวเองกลับมาประสานไว้ที่หน้าตัก ก้มหน้างุดจนคางแทบชิดอก แต่สีหน้าของเธอมันไม่ได้ซ่อนความตื่นตระหนกเอาไว้เลย แก้มใสๆ ที่เคยซีดเผือดตอนกำลังตกใจ บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อจัดจนลามไปถึงใบหู คิวเลิกคิ้วมองท่าทางนั้นด้วยสายตาที่อ่านยาก เขาเท้าคางกับโต๊ะไม้ตัวเก่า สังเกตปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสนใจที่มากกว่าปกติ แววตาของเขาไม่ได้มีแค่ความเอ็นดูเหมือนที่ผ่านมา แต่มันมีความสงสัย—ความสงสัยที่เหมือนกับจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญกำลังจะถูกวางลงในที่ที่ควรจะเป็น “คือ... ฉันแค่ไม่ชินน่ะค่ะ” เรนพึมพำ เสียงของเธอเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของแมว “คิวก็พูดไปเรื่อย... เรื่องสัญญาอะไรนั่นน่ะ” “พูดไปเรื่อยงั้นเหรอ?” คิวแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่มีเสน่ห์จนชวนให้ใจสั่น “รู้ไหม... เวลาเธอประหม่าจนทำตัวไม่ถูก เธอชอบเอานิ้วชี้พันปอยผมตัวเองเล่นเหมือนเป๊ะเลย” เรนชะงัก นิ้วเรียวที่กำลังพันผมตัวเองอยู่นิ่งสนิททันที เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจในอกเต้นรัวเหมือนกำลังรันโปรแกรมหนักเกินขนาด “...ใครๆ เขาก็ทำกันไหมคะ” เธอพยายามเถียงข้างๆ คูๆ “นั่นสินะ ใครๆ ก็ทำ” คิวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้จนเรนต้องเอนตัวหนีไปจนชิดพนักเก้าอี้ “แต่คนที่เรียกฉันว่า ‘ไอ้ปากเสีย’ เวลาโดนแกงในเกม หรือคนที่ชอบพิมพ์ ‘LOL’ รัวๆ เวลาขำจนหน้าหงาย... เขาเป็นคนที่ฉันอยากรู้จักจริงๆ ไม่ใช่แค่ในฐานะเกมเมอร์กากๆ ที่กิลด์จ้างมา” เรนหัวใจหล่นวูบ ‘กากๆ’ งั้นเหรอ? คำพูดของคิวเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงความมั่นใจของเธอจนแหลกละเอียด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นคำพูดที่เธอคุ้นเคยเหลือเกิน... คุ้นเคยจนเหมือนได้ยินมันทุกคืนผ่านไมโครโฟนตัวเดิมที่เธอใช้สตรีม “ทำไมมองแบบนั้นล่ะคะ?” คิวเอียงคอถาม สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของเธอราวกับจะสแกนหาคำตอบ “หรือว่าฉันบังเอิญไปพูดอะไรที่ทำให้เธอรู้สึก... คุ้นหู?” “ไม่นี่คะ... ไม่มีอะไรเลย” เรนปฏิเสธเสียงแข็ง เธอพยายามตั้งสติ พยายามจำลองบุคลิกของ ‘เรน’ สาวน้อยขี้อายที่คิวรู้จักให้แน่นที่สุด แต่ความรู้สึกกระอักกระอ่วนนี้มันเริ่มควบคุมยากขึ้นทุกที คิวยังคงไม่ละสายตา เขาหยิบมือถือขึ้นมาแล้วเลื่อนดูหน้าฟีดสตรีมสดของตัวเองก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะข้างๆ เรน “แปลกนะ... คืนนี้ ‘Rain-Drop’ ตัวตึงของเซิร์ฟฯ ดันเงียบหายไปจากระบบ ทั้งที่ปกติเวลานี้ต้องออนจอดวลกับฉันแท้ๆ เธอว่าไหมว่าโลกเรามันกลมเกินไป หรือจริงๆ แล้ว... เธอกับเขาคือคนคนเดียวกัน?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เรนรู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอติดขัด ความกลัวที่จะถูกเปิดเผยความลับตีตื้นขึ้นมาในลำคอ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผูกพันที่ก่อตัวขึ้นผ่านไมค์ในยามค่ำคืนก็เริ่มเรียกร้องให้เธออยากจะบอกความจริง “ถ้าใช่แล้วจะทำไมคะ?” เรนตัดสินใจเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยหม่นแสงด้วยความกลัวบัดนี้กลับมีความดื้อรั้นฉายชัด “ถ้าคนคนนั้นคือฉัน แล้วมันเปลี่ยนความรู้สึกที่คุณมีต่อเกมเมอร์กากๆ คนนี้หรือเปล่าล่ะ?” คิวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่เคยดูขี้เล่นหายไป แทนที่ด้วยแววตาที่ลึกซึ้งและจริงจังจนน่าขนลุก เขายื่นมือออกไปหาเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพื่อหยอกล้อ เขาใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอุ่นวาบไปถึงหัวใจ “ถ้าเป็นเธอ... มันก็คงเปลี่ยนไปหมดเลยล่ะ” คิวลากเสียงยาว ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ “จากที่เคยอยาก ‘เอาชนะ’... มันจะกลายเป็นอยาก ‘ดูแล’ จนไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอได้อีกเลย” เรนแทบลืมหายใจ สมองประมวลผลอะไรไม่ทันอีกต่อไป คำสารภาพที่ดูเหมือนจะเป็นคำเตือนกลายๆ ทำให้เธอตัวแข็งทื่อ แต่ก่อนที่บทสนทนาจะถลำลึกไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของเรนก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันแสนบีบคั้น—มันคือข้อความจาก ‘ไทป์’ ศัตรูคู่อาฆาตในวงการสตรีมเมอร์ *‘รู้นะว่าเธออยู่ที่ไหน... และฉันก็รู้ด้วยว่ายัยเด็กจืดชืดที่ยืนอยู่ข้างคิวนั่นน่ะ คือใคร’* เรนหน้าถอดสีทันทีที่อ่านจบ มือที่กำโทรศัพท์สั่นระริก เธอเงยหน้ามองคิวที่ยังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยคำถาม แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องซ้อม พร้อมกับเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่เรนจำได้แม่น... มันคือเสียงของไทป์ที่เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับถือแท็บเล็ตที่กำลังถ่ายทอดสดหน้าจอของเธอ... ซึ่งเผยให้เห็นไอดีลับที่เธอใช้สตรีมอยู่บนจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้อง! คิวหันขวับไปมองหน้าจอ ก่อนจะหันกลับมามองเรนด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง... ความลับที่เธอปกปิดไว้พังทลายลงตรงหน้าเขาแล้วในเสี้ยววินาทีนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเรนและคิวในบทนี้กันนะคะ ลูกกวาดสีรุ้งสัญญาว่าจะเสิร์ฟความเข้มข้นให้ต่อเนื่องแน่นอนค่ะ!