ระยะห่างที่เริ่มลดลง

"เปิดประตูเรน! ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน... และฉันก็รู้ว่าคิวก็อยู่กับเธอด้วย!" เสียงตะโกนแหลมสูงของ 'ไทป์' ดังทะลุบานประตูไม้สีขาวเข้ามาจนเรนสะดุ้งสุดตัว มือของเธอยังคงวางอยู่บนเมาส์เกมมิ่งราคาสูง หูฟังที่ครอบอยู่บนศีรษะแทบจะหลุดร่วงเพราะแรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือของใครบางคนที่ระดมทุบประตูด้านนอกอย่างบ้าคลั่ง ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟเย็นและไอเย็นจากคอมพิวเตอร์สเปกแรง เรนหันไปมอง 'คิว' ที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายนั้นนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์ภายนอก คิวค่อยๆ ถอดหูฟังออกแล้ววางพาดไว้ที่คอ ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะข้อมือของเรนเบาๆ เพื่อหยุดอาการสั่นของเธอ "ใจเย็นๆ" คิวพึมพำ เสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าประหลาด "อย่าเพิ่งขยับหน้าจอ ให้สตรีมมันรันไปแบบนั้นแหละ ถ้าเธอปิดตอนนี้ พวกคนดูจะยิ่งสงสัย" "แต่นั่นมันไทป์นะคิว! ถ้าเขาพังประตูเข้ามา แล้วเห็นว่าเราอยู่ด้วยกัน... แชทของฉันจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เลยนะ!" เรนกระซิบตอบ เสียงสั่นเครือ แววตาของเธอฉายชัดถึงความตื่นตระหนก คิวหัวเราะหึในลำคอ สายตาของเขามองไล่ตั้งแต่เรียวนิ้วที่สั่นเทาของเรนไปจนถึงดวงตาคู่สวยที่ฉายแวววิตกกังวล เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่กลับกดปุ่มปิดไมค์ฝั่งตัวเอง ก่อนจะเอียงคอเข้าไปใกล้จนเรนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเสื้อฮู้ดสีเข้มของเขา "ให้มันแตกไปสิ" คิวพูดทิ้งจังหวะ "เพราะถึงยังไง... เธอก็เป็นของกิลด์เราคนเดียวอยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอ?" คำหยอดที่ไม่ทันตั้งตัวทำเอาใบหน้าของเรนร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู เธอพยายามจะหันหนี แต่คิวกลับโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม สายตาของเขายังคงจ้องมองผ่านหน้าจอเกมที่กำลังแสดงผลการต่อสู้ดุเดือดในสนามประลองเสมือนจริง ก่อนจะกดเปิดไมค์อีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้พูดกับแฟนคลับ เขาพูดกับ 'ไทป์' ที่อยู่อีกฝั่งของประตู "ไทป์... ถ้ามึงยังไม่หยุดทำตัวเป็นหมาบ้าหน้าห้องคนอื่น กูจะทำเรื่องแจ้งความข้อหาบุกรุกนะ" คิวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ทรงพลังพอจะทำให้คนที่ฟังอยู่ข้างนอกชะงักไปชั่วขณะ เรนแทบหยุดหายใจ เธอเห็นผ่านหน้าจอที่มินนี่ส่งข้อความส่วนตัวมาหาอย่างรัวๆ ว่า *'พวกแก! ไทป์มันไลฟ์สดอยู่! มันกำลังโชว์ให้แฟนคลับดูว่ามันจะมาพังความลับของแก!'* "คิว... เขาไลฟ์อยู่" เรนกระซิบพลางชี้ให้เขาดูหน้าจอของเธอที่เด้งข้อความแจ้งเตือน คิวมองจอแล้วยิ้มมุมปาก เขาไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่เขากลับคว้าไมค์คอนเดนเซอร์ของตัวเองเข้ามาใกล้ขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างที่เรนไม่เคยได้ยินมาก่อน "เรนครับ... ในแมตช์นี้ ถ้าเราชนะบอสตัวนี้ได้ พี่มีรางวัลพิเศษจะให้" คิวพูดเน้นคำว่า 'พี่' อย่างจงใจ "รางวัลที่ไม่ได้มีแค่ในเกม แต่เป็นรางวัลที่รอให้เธอมาเอาด้วยตัวเองที่นี่... ตอนนี้เลย" หัวใจของเรนเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก ความโกรธแค้นของไทป์ภายนอกห้องดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องไร้สาระไปทันทีเมื่อต้องเผชิญกับ 'รุกฆาต' ของพ่อหนุ่มวิศวะคนนี้ คิวไม่ได้เพียงแค่จีบเธอผ่านไมค์ แต่เขากำลังประกาศสถานะของเธอกับเขาท่ามกลางสายตาของคนดูนับหมื่น "คิว... นายบ้าไปแล้วเหรอ" เรนกัดริมฝีปาก พยายามควบคุมสติให้กดสกิลโจมตีใส่บอสตัวยักษ์ในเกมอย่างแม่นยำ "บ้าเฉพาะกับเธอนั่นแหละ" คิวตอบสั้นๆ ก่อนจะโชว์สกิลคอมโบชุดใหญ่จนเลือดบอสลดฮวบ "เก่งมากเรน... จังหวะถัดไปนะ กดสกิลฮีลให้ฉัน แล้วขยับมาใกล้ๆ ตรงมุมจอ... ใช่ ตรงนั้นแหละ ที่ที่เธอควรจะอยู่" เสียงทุบประตูภายนอกหยุดลงเงียบสนิท เหมือนกับไทป์ที่กำลังอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินผ่านไมค์ของคิว เรนไม่รู้ว่าตอนนี้คนดูในแชทจะพิมพ์อะไรกันบ้าง เธอไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบไปมอง เพราะสิ่งที่น่ากลัวกว่าการถูกเปิดเผยตัวตน คือสัมผัสจากคิวที่เริ่มขยับเก้าอี้เข้ามาจนเบียดไหล่ของเธอ "คนดูเขารออยู่" คิวเอ่ยเบาๆ ขณะที่มือข้างหนึ่งของเขาเอื้อมมาจับเมาส์ของเรนเพื่อช่วยประคองจังหวะการกดสกิล "ลองบอกพวกเขาดูไหมล่ะ ว่าระยะห่างระหว่างเรา... มันเหลือแค่นี้เอง" เรนหน้าแดงจัดจนไม่สามารถซ่อนอารมณ์ได้อีกต่อไป เธอรู้ดีว่านี่คือการแสดงออกที่เสี่ยงที่สุดในชีวิตเกมเมอร์ของเธอ แต่ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะผ่านหลังมือของเธอ ความกลัวทั้งหมดกลับมลายหายไป เหลือเพียงความหวั่นไหวที่พุ่งพล่าน ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนการล็อกอินในเกมก็ดังขึ้นพร้อมกับการหายไปของไทป์จากหน้าประตูห้อง... แต่กลับแทนที่ด้วยเสียงแจ้งเตือนการไลฟ์สดใหม่จากบัญชีของ 'ไทป์' ที่พาดหัวว่า *'ความลับที่คิวซ่อนไว้: ผมเจอตัวตนจริงของสาวน้อยปริศนาแล้ว!'* พร้อมกับเสียงกุญแจห้องพักของเรนที่ดัง 'กริ๊ก' ขึ้นเบาๆ... ใครบางคนกำลังไขเข้ามา! เรนเบิกตากว้าง หันไปสบตากับคิวที่สีหน้าเปลี่ยนจากความคลั่งรักเป็นความดุดันในเสี้ยววินาที --- ลูกกวาดสีรุ้งหวังว่าทุกคนจะยังไม่วางไมค์ลงนะคะ เพราะตอนหน้าความลับที่ซ่อนอยู่หลังประตูกำลังจะถูกกระชากออกมาให้เห็นกับตาแล้วค่ะ!