สัญญาณเตือน

“ถ้ามึงจะเผลอใจไปเล่นเกมกับยัยสตรีมเมอร์โนเนมนั่นบ่อยขนาดนี้ แนะนำว่าเปลี่ยนชื่อช่องเป็น ‘คลินิกบำบัดหัวใจ’ แทนเถอะวะคิว” น้ำเสียงหยันๆ ของ ‘ไทป์’ ดังแทรกขึ้นมาทันทีที่คิวถอดหูฟังออกหลังจบการสตรีมรอบดึก บรรยากาศในห้องซ้อมของชมรมอีสปอร์ตเงียบกริบจนได้ยินเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ยังหมุนไม่หยุด คิวชะงักมือนิ่ง เขากระตุกยิ้มที่มุมปากโดยไม่หันไปมองร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูอยู่ด้านหลัง “ปากมึงนี่ถ้าว่างมาก ก็เอาไปฝึกเล่นสกิลเพลย์ให้มันคมกว่านี้เถอะไทป์ อย่าเอาเวลามาส่องชีวิตคนอื่นเลย มันเสียของ” คิวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้อีกฝ่ายหุบยิ้ม “กูไม่ได้อยากส่อง แต่ฐานแฟนคลับมันเริ่มสงสัยแล้วนะเว้ย จังหวะที่มึงสองคนรับมุกกันในแชท... มันเกินกว่าคำว่า ‘เพื่อนร่วมตี้’ ไปไกลแล้ว ยิ่งจังหวะที่มึงเงียบไปเวลาโดนแซวเรื่องแฟนเนี่ย สัญญาณมันฟ้องว่ามึงกำลังซ่อน ‘ใคร’ ไว้หลังไมค์ตัวนั้นอยู่” ไทป์เดินเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวเขาทำให้คิวขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ ในขณะเดียวกัน ที่อีกฟากของหน้าจอ ‘เรน’ นั่งกอดเข่าอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ด้วยหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองชุด เธอเพิ่งกดปิดสตรีมไปเมื่อสักครู่นี้เอง ความรู้สึกอบอุ่นในอกที่คิวทิ้งไว้ให้ตอนชวนเล่นเกมยังคงชัดเจน แต่ทว่าข้อความในช่องแชทที่รัวเข้ามาถล่มทลายเกี่ยวกับ ‘ความสัมพันธ์ที่น่าสงสัย’ ของทั้งคู่ ทำให้เธอต้องรีบหลบเข้ามุมมืดของห้อง “เอาไงดีมินนี่... ไทป์มันเริ่มจับพิรุธได้แล้วนะ” เรนพิมพ์หาเพื่อนสาวด้วยมือที่สั่นเทา “ใจเย็นยัยเรน! ถ้ามึงลน มึงก็แพ้ตั้งแต่เริ่มเกมแล้ว” มินนี่พิมพ์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ไทป์มันก็แค่คนหิวแสงที่อยากทำลายเรตติ้งคิว ถ้ามันไม่มีหลักฐาน มันก็ทำได้แค่เห่าไปวันๆ แหละ” แต่เรนรู้ดี... ไทป์ไม่ใช่แค่หมาที่เห่าเสียงดัง เขาเป็นถึงเจ้าของช่องสตรีมเมอร์อันดับต้นๆ ที่ขึ้นชื่อเรื่องการขุดคุ้ยและความเจ้าเล่ห์ หากเขาสงสัย นั่นหมายความว่าเขาเริ่ม ‘วางกับดัก’ ไว้รอแล้ว ภายในห้องซ้อม คิวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสูงกว่าไทป์เล็กน้อยและแผ่รังสีคุกคามออกมาจนคนมองต้องชะงัก “จะสงสัยก็เรื่องของมึง แต่ถ้ามึงกล้าเอาเรื่องส่วนตัวไปแตะต้อง ‘คนของกู’ เมื่อไหร่ ต่อให้มึงจะเป็นดาวเด่นในวงการแค่ไหน กูเนี่ยแหละที่จะเป็นคนกระชากหน้ากากมึงเอง” ไทป์หัวเราะหึในลำคอ สายตาของเขามองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของคิวที่ยังเปิดค้างไว้ มันเป็นหน้าต่างโปรแกรมที่ยังไม่ได้ปิดสนิท และตรงมุมจอนั้น... มีรูปวาดอวตารตัวละครที่เรนเป็นคนวาดให้คิวปรากฏอยู่ชัดเจน “งั้นเหรอ... คนของมึงสินะ” ไทป์เดินผ่านคิวไปช้าๆ พลางตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ “งั้นกูคงต้องรอชม ‘คอนเทนต์ใหม่’ ที่มึงจะลงให้แฟนๆ ได้ดูในสัปดาห์หน้านะ หวังว่าความลับนี้จะรักษาไว้ได้นานพอ จนกว่ากูจะเฉลยให้ทุกคนเห็น... ว่าจริงๆ แล้ว ใครกันแน่ที่กำลังหลอกใช้แฟนคลับอยู่” ทันทีที่ไทป์เดินลับสายตาไป คิวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชทที่คุยกับ ‘RainyDay’ หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความกังวลไม่ใช่เพราะกลัวเสียชื่อเสียง แต่กลัวว่าโลกใบเล็กๆ ที่เขาสร้างไว้กับเรนจะพังทลายลงเพียงเพราะความริษยาของคนอื่น เขากดพิมพ์ข้อความหาเรนว่า ‘พรุ่งนี้เจอกันที่ร้านกาแฟหลังมหาลัยฯ นะ มีเรื่องต้องตกลงกันให้ชัดเจน’ ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะกดส่ง ข้อความจากแชทกลุ่มลับของสตรีมเมอร์ที่ไทป์เป็นคนคุม ก็เด้งขึ้นมาพร้อมรูปถ่ายที่ชัดจนน่าตกใจ มันเป็นภาพถ่ายระยะไกลของเรนที่กำลังนั่งสตรีมอยู่ในห้องนอนตัวเองผ่านหน้าต่างห้องพักที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย... รูปนั้นถูกส่งพร้อมแคปชั่นที่อ่านแล้วทำเอาคิวชาวาบไปทั้งตัว ‘เจอตัวแล้ว... น้องสาวตัวแสบที่ทำเอาพี่คิวเราเสียอาการ หวังว่าพอรู้ว่าโดนถ่ายรูปอยู่ จะยังกล้าไลฟ์สดให้พี่เขาฟังอยู่นะจ๊ะ?’ เรนที่นั่งอยู่หน้าจอเห็นรูปนั้นพร้อมกันกับคิว เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังรัวจนเหมือนมีคนพยายามจะทุบประตูห้องของเธอให้พังทลายลงมา และไม่ใช่แค่แชท... แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาจากโถงทางเดินหน้าห้องพักของเธอ ในยามวิกาลที่ไม่มีใครควรจะมาเคาะประตู “ก๊อก... ก๊อก...” เสียงเคาะที่ดูจงใจช้าๆ และหนักแน่น ทำให้เรนหยุดหายใจไปชั่วขณะ ลูกกวาดสีรุ้งหวังว่าทุกคนจะยังไม่เผลอปล่อยไมค์หลุดมือไปเสียก่อนนะคะ เพราะความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนหน้า อาจจะทำให้หัวใจของทุกคนสั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่าจังหวะเกมเดือดค่ะ!