ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

"นาย... นายเข้ามาได้ยังไง!" เสียงของฉันสั่นจนเกือบจะกลายเป็นเสียงหลง คิวไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาเพียงแต่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา สายตาคมกริบกวาดมองห้องสตรีมที่ดูรกกว่าปกติเพราะความตื่นตระหนกของฉัน ไมค์ตัวท็อปในมือเขายังคงเปิดไฟสถานะสีฟ้าอ่อนวูบวาบเหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก "กุญแจสำรองที่มินนี่แอบโยนให้ฉันไง" เขาเค้นเสียงต่ำพลางยักไหล่ ท่าทางกวนประสาทแบบที่เห็นในไลฟ์เป๊ะๆ แต่ในวินาทีนี้ มันกลับดูอันตรายกว่าทุกครั้ง "ตกใจเหรอที่เห็นหน้าคนในจอมาโผล่ที่หน้าห้องน่ะ แม่สาว 'เรนเรน' ตัวตึงสายโหด?" ประโยคนั้นทำเอาเลือดในกายฉันเย็นเฉียบ ฉันถอยกรูดไปจนแผ่นหลังชนกับเคสคอมพิวเตอร์เครื่องโปรดที่กำลังรันโปรแกรม OBS ค้างไว้ 'เรนเรน' คือชื่อในวงการที่ฉันพยายามปิดบังมาตลอด... แล้วทำไมเขาถึงเรียกชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะล่วงรู้ทุกอย่างในชีวิตฉัน "ฉัน... นายเข้าใจผิดแล้ว" ฉันพยายามแค่นเสียงปฏิเสธ ความเป็นเกมเมอร์ที่เคยนิ่งสงบหายไปหมดสิ้น "นั่นแค่นิกเนมในเกม" คิวไม่ได้เดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม เขาหยุดยืนห่างออกไปหนึ่งช่วงแขน แสงไฟนีออนจากโต๊ะคอมพิวเตอร์ตกกระทบใบหน้าซีกหนึ่งของเขา ทำให้เงาของเขาทาบลงบนพื้นห้องจนดูน่าเกรงขาม "งั้นเหรอ? แล้วนิกเนมในเกมที่ว่าเนี่ย... มีรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หัวเข่าซ้ายเหมือนกับคนคนนี้ด้วยไหม?" เขายกสมาร์ทโฟนขึ้นมา หน้าจอนั้นโชว์ภาพสตรีมที่ฉันเคยเล่นพลาดจนกล้องหลุดโฟกัสไปโดนช่วงล่างตอนฉันพยายามเอื้อมไปหยิบน้ำ นี่มัน... ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตสตรีมเมอร์ของฉัน! ในจังหวะที่หัวใจฉันเหมือนกำลังจะหยุดเต้น เสียงโทรศัพท์ของฉันก็แผดดังขึ้นทำลายความเงียบอันบีบคั้น ชื่อ 'มินนี่' ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ ฉันรีบกดรับอย่างไม่คิดชีวิต หวังเพียงว่าเพื่อนรักจะช่วยหาทางออกให้สถานการณ์บ้าๆ นี้ได้ "มินนี่! เธอทำอะไรลงไป!" ฉันตะโกนใส่สาย "เรน! ฟังนะ... คือคิวเขาถามถึงเธอหนักมาก แล้วเขาก็ขู่ว่าจะแฉเรื่องที่เขาตามสืบข้อมูลเธอบนไลฟ์สดถ้านายไม่ยอมให้เขาเจอตัว ฉัน... ฉันกลัวว่าเขาจะทำจริงๆ เลยหลุดปากบอกไปว่าเธออยู่ที่คอนโดนี้ แล้วก็ให้กุญแจเขาไป..." เสียงของมินนี่ขาดห้วงและเต็มไปด้วยความลนลาน "โอ๊ย! ไม่ใช่แค่สถานที่นะเรน! ฉันเผลอพูดเรื่องที่เธอเรียนคณะเดียวกับเขาทั้งที่เธออยากปิดเรื่องนี้ไปแล้วด้วย! ฉันขอโทษ!" ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องอีกครั้ง คิววางไมค์ลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดัง 'กริ๊ก' ราวกับเสียงนาฬิกาปลุกที่กำลังนับถอยหลังสู่หายนะ เขาเดินเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา กลิ่นเย็นๆ ที่ดูขัดกับแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการคำตอบ "เรียนคณะวิศวะฯ งั้นสินะ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก "นึกว่าเธอเป็นแค่เกมเมอร์สาวลึกลับที่ไหนได้ ที่แท้ก็เป็นลูกศิษย์ที่นั่งแถวหลังสุดในคลาสวิชา Calculus ที่ฉันเป็นคนติวให้เกือบทุกสัปดาห์... เรน เรน... หรือจะเรียกว่า 'ยัยเฉิ่ม' ดีล่ะ?" คำว่า 'ยัยเฉิ่ม' กระแทกใจฉันอย่างจัง น้ำตาแห่งความอัปยศและโกรธเคืองเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตา ฉันพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่คิวกลับใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะคอมพิวเตอร์ไว้ กักขังฉันไว้ในกรงขังที่สร้างจากแขนของเขา "นายมาที่นี่เพื่อจะแบล็กเมล์ฉันงั้นเหรอ? เพื่อจะเอาคืนที่ฉันเคยชนะนายในทัวร์นาเมนต์นั้น?" ฉันเงยหน้าขึ้นจ้องตาเขา น้ำเสียงเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "ถ้านายอยากแฉ ก็ทำเลยสิ! อยากให้คนทั้งวงการรู้ว่าคิว สตรีมเมอร์ตัวท็อป มาข่มขู่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ถึงในห้องส่วนตัวเพื่อชัยชนะจอมปลอม ก็เชิญ!" คิวนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความท้าทายกลายเป็นความอ่อนโยนที่ชวนให้สับสน เขาลดมือลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถอยออกไปไหน "ฉันไม่เคยคิดจะแฉเธอเพื่อชัยชนะ... เรน" เขากดปุ่มบางอย่างบนไมค์ที่วางอยู่บนโต๊ะ เสียงไลฟ์สดที่ถูกตั้งค่า 'Private' ก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของฉัน มันคือหน้าจอแชทกลุ่มที่มีไทป์และสตรีมเมอร์คนอื่นๆ กำลังถกเถียงกันเรื่องตัวตนที่แท้จริงของ 'เรนเรน' อย่างดุเดือด "ไทป์กำลังจะทำลายเธอ" คิวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังจนฉันขนลุก "มันจ้างแฮกเกอร์ตามหาที่อยู่เธอมาสามวันแล้ว และตอนนี้มันกำลังจะไลฟ์สดประกาศที่อยู่เธอให้คนทั้งโลกเห็น ฉันไม่ใช่คนที่จะแฉเธอ... แต่ฉันเป็นคนเดียวที่จะช่วยเธอได้ ถ้าเธอยอมหยุดหนีแล้วหันมาคุยกับฉันดีๆ" หัวใจฉันเต้นรัวเหมือนกลองชุด ความหวาดกลัวเรื่องที่ไทป์จะรู้ตัวจริงแล่นผ่านเข้ามาแทนที่ความโกรธ ฉันมองหน้าจอที่ชื่อของไทป์กำลังเริ่มขยับไหว ราวกับกำลังจะกด 'Go Live' ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า วินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากไลฟ์ของไทป์ก็เด้งขึ้นมา พร้อมกับภาพถ่ายหน้าตึกคอนโดของฉันที่ถูกโพสต์ลงบนแชทกลุ่มสาธารณะ! "คิว... มันรู้แล้ว..." ฉันอุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก มือสั่นเทาจนแทบคว้าอะไรไม่อยู่ คิวคว้ามือฉันไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านความเย็นเฉียบของความกลัว "มองตาฉัน... เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ เราจะต้องจบมันด้วยกัน ไม่ใช่ในฐานะคู่แข่ง แต่ในฐานะคู่หู... เธอเลือกได้เดี๋ยวนี้ว่าจะกด 'Mute' ปิดตายชีวิตเดิม หรือจะกด 'Mic Drop' เพื่อสู้ไปพร้อมกับฉัน" หน้าจอคอมพิวเตอร์ของฉันสั่นไหว เมื่อไอคอนสีแดงบนหน้าจอไทป์เริ่มนับถอยหลัง 3... 2... 1... และวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกห้อง พร้อมกับเสียงตะโกนของไทป์ที่ฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน "เปิดประตูเรน! ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน... และฉันก็รู้ว่าคิวก็อยู่กับเธอด้วย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับเรนและคิวในบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความเข้มข้นจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงเหมือนกับฉันค่ะ!