วันที่ฝนตก

"ฉันเตือนนายแล้วนะไอ้ไทป์ ว่าอย่าล้ำเส้นช่องของฉัน... แต่ดูท่าทางงานนี้ พวกนายสองคนคงไม่ได้แค่โดนแบนช่องธรรมดาซะแล้วล่ะมั้ง?" เสียงประกาศิตของคิวผ่านไลฟ์สตรีมเมื่อคืนยังคงก้องอยู่ในหัวของฉัน เรน—สาวน้อยสตรีมเมอร์ผู้ซ่อนตัวอยู่หลังหน้าจอคอมพิวเตอร์และเสียงไมค์เบาสบาย ประโยคทิ้งท้ายของคิวเมื่อคืนไม่ใช่แค่คำขู่ลอยๆ เพราะในโลกดิจิทัล หลักฐานการป่วนช่องและการใช้บอทโจมตีของไทป์ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานจนหมดเปลือก ส่งผลให้กิลด์คู่แข่งถึงคราวล่มสลายในชั่วข้ามคืน แต่ทว่า... ปัญหาใหญ่ในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของไทป์อีกต่อไปแล้วค่ะ เปาะแปะ... เปาะแปะ... เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างห้องสตูดิโอขนาดเล็กของฉันดังขึ้นถี่ๆ ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงซ่าอื้ออึงของสายฝนห่าใหญ่ที่กระหน่ำเทลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้มราวกับเป็นเวลากลางคืน ทั้งที่ความจริงเพิ่งจะบ่ายคล้อยเท่านั้น และแน่นอนว่า... สวรรค์ช่างกลั่นแกล้ง เสียง 'เปรี้ยง' สนั่นหวั่นไหวก็ตามมาติดๆ พร้อมกับความมืดสนิทที่โรยตัวลงมาทันที ไฟดับค่ะ! หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ดับวูบลงในพริบตา ทิ้งให้ฉันนั่งเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความมืดและเสียงฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ข้างนอก "ให้ตายสิ... งานตัดต่อคลิปสรุปแมตช์เมื่อคืนยังไม่ได้เซฟเลยนะ!" ฉันสบพึมพำกับตัวเองด้วยความร้อนรน มือบางควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อฮู้ดเพื่อเปิดไฟฉาย ท่ามกลางความตื่นตระหนกเพราะโรคกลัวความมืดและเสียงฟ้าผ่าเริ่มกำเริบขึ้นมาทีละน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกห้องสตูดิโอ (ซึ่งจริงๆ แล้วก็คือห้องนอนส่วนตัวของฉันในบ้านพักอพาร์ตเมนต์) ดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝน ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว สติที่กระเจิดกระเจิงแทบจะหลุดลอย "เรน... เปิดประตูให้หน่อยครับ เอ๊ย... ให้หน่อยนะคะ... ไม่ใช่ๆ ฉันเอง คิว!" เสียงทุ้มคุ้นหูตะโกนแข่งกับเสียงฝนมาจากด้านนอกประตู คิวเหรอ? เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง! ฉันรีบวิ่งไปเปิดประตูด้วยความตกใจและแปลกใจระคนกัน ร่างสูงโปรดปรานของพ่อหนุ่มวิศวะฯ สตรีมเมอร์ชื่อดังยืนเปียกปอนอยู่ตรงหน้า เสื้อฮู้ดสีดำตัวเก่งชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝน เส้นผมสีเข้มลู่ยุ่งเหยิงแนบไปกับกรอบหน้าคมคาย แต่นัยน์ตาคมกริบนั้นกลับเป็นประกายระยิบระยับยิ่งกว่าตอนอยู่ในสตรีมซะอีก ในมือหนาถือร่มพับคันใหญ่ที่พังพับเพราะแรงลม และถุงพลาสติกใส่อาหารร้อนๆ อีกสองถุง "นาย... มาทำอะไรที่นี่เนี่ย?" ฉันถามเสียงสั่น ร่างกายเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยจากความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้อง "ก็เธอไม่ยอมตอบแชท แถมโทรหาก็ไม่รับ สายตัดไปดื้อๆ ฉันก็กลัวว่ายัยขี้อายแถวนี้จะช็อกตายคาความมืดไปซะก่อนน่ะสิ" คิวพูดด้วยน้ำเสียงติดตลกกลับหัวเสียเล็กน้อย แต่สายตากลับกวาดมองสำรวจอาการของฉันอย่างรวดเร็ว "แล้วดูสั่นเป็นลูกนกตกน้ำเลยนะ... ขอเข้าไปหลบฝนหน่อยได้ไหมครับ... เอ่อ ได้ไหมคะ?" เขาแกล้งทำเป็นสะดุดคำพูดตัวเองแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ ฉันรีบหลบทางให้เขาเดินเข้ามาในห้องแคบๆ ทันที กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความสดชื่นของสายฝนจางๆ ลอยอบอวลเข้ามาแทนที่ความอับทึบเดิม บรรยากาศรอบตัวแคบลงถนัดตาเมื่อเราต้องอยู่ในพื้นที่จำกัดด้วยกันสองต่อสอง ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงไฟกะพริบจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือเป็นเครื่องนำทาง "ไฟดับตั้งแต่เมื่อไหร่?" คิววางถุงอาหารลงบนโต๊ะทำงานที่ตอนนี้ว่างเปล่า เขากวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะถอดเสื้อแจ็คเก็ตเปียกฝนออก เหลือเพียงเสื้อยืดสีขาวแนบเนื้อที่เผยให้เห็นรูปร่างสมส่วน ทำเอาฉันต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายจนแก้ว "ก... ็สักพักแล้วค่ะ อยู่ๆ ก็ตัดไปเลย ฉันกลัวฟ้าผ่าด้วย..." ฉันสารภาพเสียงอ่อย นั่งกอดเข่าอยู่บนพรมปูพื้นมุมห้องอย่างไร้ที่พึ่ง คิวถอนหายใจยาวเบาๆ เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าฉัน ความใกล้ชิดที่ระยะห่างเหลือเพียงแค่คืบทำให้ฉันได้ยินเสียงลมหายใจของเขาชัดเจน ดวงตากลมโตของฉันสะท้อนภาพใบหน้าของเขาในความสลัว "เด็กโง่เอ๊ย... มีฉันอยู่ทั้งคน จะกลัวอะไร" น้ำเสียงนุ่มนวลที่ไร้ซึ่งความกวนประสาทแบบในเกมถูกส่งผ่านมา มันเป็นโทนเสียงที่อบอุ่นและจริงจังจนหัวใจฉันกระตุกวูบ เขายื่นมือมาลูบกลุ่มผมของฉันเบาๆ อย่างอ่อนโยน สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาทำให้ความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปเกือบหมดสิ้น กลายเป็นความวูบวาบแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วท้องน้อย ฉันช้อนตาขึ้นมองเขาในจังหวะที่สายตาของเราประสานกันพอดี ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของทั้งคู่ มีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดราวกับต้องการโอบล้อมโลกใบนี้ไว้ให้เหลือเพียงแค่เราสองคน "นี่... หิวไหม?" คิวเปลี่ยนเรื่องทำลายความเงียบที่ชวนใจเต้นแรง เขาหยิบกล่องข้าวกล้องผัดกระเพราออกจากถุง พร้อมกับเปิดขวดน้ำดื่มยื่นให้ฉัน "ฉันซื้อข้าวต้มร้านโปรดเธอมาด้วย กินรองท้องก่อน เดี๋ยวไฟก็คงมา" "ขอบคุณนะคะ..." ฉันรับกล่องข้าวมาถือไว้ มือยังคงสั่นเล็กน้อยจนคิวต้องยื่นมือมาประคองขอบกล่องไว้ด้วยกัน ปลายนิ้วของเราสัมผัสกันแผ่วเบา กระแสไฟฟ้าความร้อนพุ่งจี๊ดขึ้นมาที่สันหลังจนฉันต้องรีบดึงมือกลับแทบไม่ทัน เรานั่งกินข้าวกันเงียบๆ ในห้องที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ของคิวที่เปิดเป็นโคมไฟชั่วคราว บรรยากาศมันทั้งเงียบสงบและเต็มไปด้วยความอึมครึมที่ชวนให้หัวใจทำงานหนักอย่างบอกไม่ถูก ทุกครั้งที่ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา ฉันมักจะพบว่าเขากำลังมองฉันอยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่ลุ่มลึกเกินกว่าจะคาดเดา "เรน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเบาๆ เมื่อเราทานมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว "คะ?" "เรื่องเมื่อคืน... ที่ฉันจัดการไอ้ไทป์น่ะ เธอคิดว่าฉันใจร้อนไปไหม?" เขาถามด้วยแววตาที่ฉายความกังวลออกมาวบหนึ่ง ซึ่งเป็นมุมที่แฟนคลับทั่วไปไม่มีทางได้เห็น ฉันส่ายหน้าช้าๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้เขาอีกนิดอย่างลืมตัว "ไม่เลยค่ะ... ถ้านายไม่ทำ มันก็คงไม่จบง่ายๆ แบบนี้หรอก ขอบคุณนะคิว ที่ปกป้องฉัน..." คิวยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ละลายความมืดมิดในห้องลงได้ในพริบตา เขานยับเข้ามาประชิดตัวฉันมากขึ้นจนแผ่นหลังของฉันชนเข้ากับผนังห้องโดยไม่มีทางหนี ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉันราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความขี้อาย "ไม่ได้ปกป้องในฐานะสตรีมเมอร์หรอกนะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาลอยละليมาปะทะข้างแก้ม ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่ลมหายใจกั้น "แต่เพราะฉันทนเห็นใครมาทำให้เธอต้องกังวลไม่ได้ต่างหาก... ยัยตัวแสบ" หัวใจของฉันแทบจะหยุดเต้นเมื่อใบหน้าของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของกันและกัน ริมฝีปากของเขากำลังจะทาบทับลงมาเพื่อปิดกั้นทุกคำพูด... กริ๊งงงงง! เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมแผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ คิวชะงักกึก สีหน้าเรียบเฉยเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดทันทีที่เห็นหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า ฉันรีบก้มลงมองหน้าจอเพื่อแก้สถานการณ์ แต่ทว่า... ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอกลับทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึกยิ่งกว่าเดิม เพราะมันคือเบอร์โทรศัพท์ของ 'พี่ชายแท้ๆ' ที่หายตัวไปต่างประเทศนานนับปี... และใต้ชื่อนั้น มีข้อความแจ้งเตือนป๊อปอัพเด้งขึ้นมาพอดีว่า: *[ระบบความปลอดภัย: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบจาก IP Address ปริศนาในห้องสตรีมของคุณ... ตอนนี้]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ลูกกวาดสีรุ้ง" เสมอมานะคะ!