คำสารภาพผ่านไมค์

"เห้ย... กล้องยังเปิดอยู่ป่ะวะ?" เสียงกระซิบแหบพร่าของคิวหลุดลอดผ่านไมค์ตั้งโต๊ะรุ่นโปรที่ยังคงทำหน้าที่รับสัญญาณเสียงทุกกระเบียดนิ้ว ท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับมีคนกดปุ่มหยุดเวลาของห้องสตรีมรูมทั้งห้อง เรนเบิกตากว้างจนแทบทะลุออกมานอกเบ้า หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวรากับมีวงร็อคมาเปิดคอนเสิร์ตอยู่กลางอก เมื่อสมองประมวลผลได้ว่าภาพโคลสอัพใบหน้าของเธอกับเขาในระยะประชิดเมื่อครู่... ไม่ได้อยู่แค่ระหว่างเราสองคนอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังฉายหราอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีตัวเลขยอดวิวพุ่งทะยานทะลุหลักครึ่งแสนภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที! แชทบ็อกซ์ด้านข้างรัวคอมเมนต์ไหลผ่านเร็วจนกลายเป็นเส้นตรง สีสันของอีโมจิรูปหัวใจ ไฟลุก และเครื่องหมายคำถามละลานตาจนลายตาไปหมด *[@ProGamer99: เห้ยยยย ช็อตฟีลแรงมากแม่!]* *[@SweetMint_Official: อร๊ายยยยย น외ยหน้าแดงทั้งคู่ สรุปคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย!]* *[@Type_TheKing: หึ เล่นละครเก่งดีนี่ หน้ามืดตามัวกันหมดแล้วมั้ง]* ข้อความสุดท้ายจากแอคเคานต์ที่คุ้นเคยทำเอาบรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันที ไทป์... ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้คิวมาตลอด เข้ามาป่วนในแชทจังหวะนรกพอดิบพอดี แต่ในวินาทีนี้ เรนไม่มีสมองเหลือพอจะไปสนใจเสียงเห่าหอนของใครหน้าไหนอีกแล้ว เพราะระยะห่างระหว่างเธอกับคิวที่ยังคงแนบชิดติดกันบนเก้าอี้เกมมิ่งตัวเดียวกัน มันอันตรายต่อหัวใจเกินไป "เรน..." เสียงเรียกแผ่วเบาของคิวลอยมาแตะริมห oído เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววเจ้าเล่ห์ยามอยู่ในเกม ตอนนี้กลับสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดป่าวอยู่ที่ข้างแก้มของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ยิ่งทำให้สติของเรนกระเจิดกระเจิงไปไกลลิบ "คิว... นาย..." เรนพยายามจะขยับถอยหลัง แต่ทว่าแขนแกร่งของพ่อหนุ่มวิศวะฯ ตัวแสบกลับไวกว่า เขาเอื้อมมือไปคว้าพนักพิงเก้าอี้ไว้ ดักทางหนีของเธอจนมุมสนิท ราวกับกรงขม "อย่าเพิ่งขยับ..." คืองصกระซิบที่ชวนให้ใจสั่นระทึก เขาก้มหน้าลงมาอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ "มองหน้าฉัน... เรน" "มะ... มองทำไม เลิกสตรีมก่อนสิยะ ตาบ้า! คนดูเป็นแสนนะ!" เรนแหวใส่เสียงสั่น เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่เนื้อผ้าฮู้ดตัวหนาก็ไม่อาจซ่อนความร้อนผ่าวของผิวหนังใต้ร่มผ้าได้เลย หัวใจของเธอกรี้ดร้องด้วยความเขินอายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี "ช่างหัวคนดูสิ..." คิวพึมพำเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจดจ้องริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นมานานนับแรมปี "ช่างหัวทุกอย่างบนโลกใบนี้เลย... ตอนนี้ ในหัวฉันมีแค่เธอคนเดียว เรน" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน แชทบ็อกซ์ด้านข้างยังคงรัวคอมเมนต์ไม่หยุดหย่อน แต่สำหรับคนทั้งคู่แล้ว โลกใบนี้เหลือกันอยู่แค่สองคน คิวสูดหายใจเข้าลึกราวกับรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ในชีวิต มือหนาข้างหนึ่งละจากพนักพิงเก้าอี้ เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของให้อย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับลุคเพลย์บอยปากร้ายของเขา ทำเอาเรนถึงกับสมองขาวโพลน ขยับตัวไปไหนไม่ได้ราวกับถูกสะกดจิต "ตลอดเวลาที่ผ่านมา..." คิวกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย "ที่ฉันยอมหัวหัวร้อน ยอมนั่งเฝ้าหน้าจอ ยยอมเป็นไอ้โง่คอยซัพพอร์ตเธอในเกม... ไม่ใช่เพราะหน้าที่สตรีมเมอร์ หรือเพราะคอนเทนต์บ้าบออะไรทั้งนั้น" เรนหยุดหายใจ สมองตื้อตันจนคิดอะไรไม่ออก นัยน์ตากลมโตมองสบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและเว้าวอนของเขา "คิว..." เธอครางชื่อเขาได้แค่นั้น "ฉันชอบเธอนะ..." คิวหลุดปากพูดออกมาเกือบเต็มเสียง ก่อนจะชะงักไปนิดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไมค์ยังเปิดอยู่ แต่ทว่า... แววตาของเขาไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว "ไม่ใช่แค่ในฐานะรูมเมทในเกม ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมกิลด์... แต่ฉันชอบเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง เรน ฉันชอบเธอ..." คำสารภาพที่อัดอั้นมานานถูกปล่อยออกมาผ่านไมค์ตัวเดิม ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้ชมหลายแสนคนในสตรีมรูม ที่ตอนนี้เงียบกริบราวกับนัดกันไว้ แม้แต่แชทที่เคยรัวเร็วก็ชะงักค้างไปชั่วขณะ เรนรู้สึกเหมือนมีพลุหลายร้อยลูกถูกจุดขึ้นในอก หน้าของเธอร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความรู้สึกตื้นตัน ความกลัว และความสุขตีรันกันจนพูดไม่ออก เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในใจออกไปเช่นกัน... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นความตายตรงหน้า ตามด้วยเสียงไขลูกบิดที่ดัง "คลิก" ก่อนที่ประตูห้องสตรีมจะถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างแรง! ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แสงไฟจากโถงทางเดินสาดกระทบใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้นชัดเจน... "ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะโมเมนต์ซาบซึ้ง..." ไทป์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางยกสมาร์ทโฟนในมือขึ้นชูให้เห็นหน้าจอที่กำลังเปิดไลฟ์สตรีมชนกับช่องของคิวพอดี "พอดีฉันได้ยินข่าวลือว่าสตรีมเมอร์เบอร์หนึ่งกำลังทำผิดกฎแพลตฟอร์มเรื่องการเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล... เลยอุส่าห์แวะเอาเอกสารแจ้งแบนมาให้ดูเป็นขวัญตาซะหน่อย" ดวงตาของไทป์กวาดมองเรนที่ยังคงนั่งติดอยู่บนตักของคิวด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะยิ้มกริ่มแล้วพูดประโยคที่ทำเอาเลือดในกายของเรนเย็นเฉียบ "และดูท่าทาง... งานนี้พวกนายสองคนคงไม่ได้แค่โดนแบนช่องธรรมดาซะแล้วล่ะมั้ง?" ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุน "ลูกกวาดสีรุ้ง" เสมอมานะคะ!