เสียงหัวใจที่เต้นแรง

"สุขสันต์วันเกิดนะ... น้องสาวตัวแสบ ไม่คิดเลยสินะว่าฉันจะหาทางเข้ามาจนได้" น้ำเสียงเยียบเย็นที่กระซิบอยู่ข้างใบหู ทำเอาเลือดในกายของเรนเย็นเฉียบจนแทบจับไข้ หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดสตรีมค้างไว้สะท้อนภาพเงาสะท้อนรางๆ ของผู้ชายร่างสูงที่ยืนค้ำหัวเธออยู่จากด้านหลัง ร่างบางแข็งทื่อ มือเล็กที่กำเมาส์อยู่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นความโกรธและตกใจที่ไทป์กล้าล้ำเส้นเข้ามาถึงห้องพักส่วนตัวของเธอได้ เรนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เกมมิ่งอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตตวัดกลับไปมองผู้บุกรุกด้วยแววตาดุดันไม่แพ้เวลาที่เธอถือปืนไล่ยิงศัตรูในเกม "นายเข้ามาในนี้ได้ยังไง ไทป์! นี่มันบุกรุกนะ ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ!" เรนพยายามดัดเสียงให้แข็งที่สุด แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก ไทป์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาสวมฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าคมคายแต่แฝงแววบิดเบี้ยวสცხมองสำรวจห้องสตูดิโอขนาดเล็กของเธอ สายตาของเขาหยุดลงที่ไมโครโฟนสตูดิโอตัวโปรด—ไมค์ตัวเดียวกันกับที่เธอใช้พูดคุยกับ 'คิว' ทุกคืน "แจ้งตำรวจเหรอ? ลองดูสิ... แต่ก่อนหน้านั้น ชาวเน็ตทั้งประเทศคงจะได้รู้ความจริงว่า 'เรน' สาวน้อยเสียงหวานสตรีมเมอร์ชื่อดัง แท้จริงแล้วก็เป็นแค่เด็กกะโหลกะกลาที่ซ่อนตัวอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์กากๆ แถมยังเกาะกระแสพ่อหนุ่มวิศวะสุดฮอตอย่างไอ้คิวเพื่อสร้างเรตติ้ง!" ไทป์สาวเท้าเข้ามาใกล้เรนทีละก้าว บีบให้เธอต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ เรนเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว ไทป์รู้ตัวจริงของเธอแล้ว... เขารู้แม้กระทั่งว่าเธอกับคิวมีความสัมพันธ์กันลึกซึ้งแค่ไหน ความกลัวไม่ได้เกาะกุมจิตใจเธอเท่ากับการที่เธอกลัวว่าเรื่องนี้จะลามไปถึงตัวคิว ผู้ชายคนนั้นเพิ่งผ่านศึกหนักเรื่องการแข่งขันเกมระดับประเทศมา ไทป์ตั้งใจจะใช้เธอเป็นเครื่องมือทำลายอนาคตของคิวชัดๆ! "นายต้องการอะไรกันแน่ ไทป์ อยากได้เงิน? หรืออยากให้ฉันประกาศถอนตัวจากการแข่ง?" เรนเงยหน้าขึ้นสู้สายตา มือเรียวแอบควaโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะด้านหลังตัว "ฉันไม่ได้อยากได้เงินจากเด็กสร้างอย่างเธอหรอก..." ไทป์เอื้อมมือหนาหมายจะคว้าคางของเรนขึ้นมาบังคับให้มองหน้า "ฉันแค่อยากให้ไอ้คิวมันลิ้มรสชาติของการสูญเสียสิ่งที่มันรักที่สุด... เหมือนที่มันเคยแย่งทุกอย่างไปจากฉัน!" *ปึง!* เสียงประตูกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนผนังห้องสะเทือน ไทป์ชะงัก หันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว คิว! ดวงตาคมกริบของคิวแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตหนังที่ยับยู่ยี่ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองมาที่เรนด้วยซ้ำ แต่มันกำลังจดจ้องไปยังไทป์ราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ "มึงกล้าดียังไง... เข้ามาในห้องนี้" เสียงของคิวต่ำทุบและเย็นยะเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็ง มันไม่ใช่เสียงพูดเล่นๆ แต่มันคือเสียงของคนที่พร้อมจะฆ่าคนได้จริงๆ ไทป์แค่นหัวเราะออกมา แม้จะเริ่มมีอาการหวั่นวิตกเมื่อเห็นแววตาของคิว "อ้าว... พระเอกขี่ม้าขาวมาพอดีเลยวะคิว เป็นไง? เซอร์ไพรส์วันเกิดยัยนี่หน่อยไหม? กูแค่อยากมาทักทาย... น้องสาวคนสำคัญของมึงแค่นั้นเอง" คิวไม่รอให้ไทป์พูดจบ หมัดหนักๆ สไตล์นักกีฬาเทควัน도เก่าก็พุ่งเข้าเสยเข้าที่ปลายคางของไทป์เต็มแรง จนร่างสูงโปร่งของคู่กรณีเซถลาล้มไปกองกับพื้นห้อง เสียงข้าวของบนชั้นล้มระเนระนาด "อย่ามาแตะต้องเธอ!" คิวตามเข้าไปกระชากคอเสื้อของไทป์ขึ้นมา ซัดหมัดที่สองตามไปอย่างไร้ความปรานี เรนกรีดร้องด้วยความตกใจ รีบวิ่งเข้าไปยื้อแขนแกร่งของคิวไว้ "คิว! พอแล้ว! อย่าทำเขาอีกเลย เดี๋ยวเป็นเรื่องใหญ่!" เสียงของเรนสั่นเครือ หยาดน้ำตาที่อดกลั้นมานานเอ่อคลอเบ้าไหลรินอาบแก้ม คิวชะงักหมัดที่กำลังจะซัดลงไปเป็นครั้งที่สาม เขาสบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะผลักร่างของไทป์กระแทกพื้นอย่างแรง ไทป์กุมมุมปากที่มีเลือดซึม หัวเราะเยาะออกมาอย่างน่าสมเพชก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปทางประตูหนีไฟอย่างทุลักทุเล ห้องทั้งห้องกลับมาตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจของคิวและเสียงสะื้นเบาๆ ของเรน คิวหันกลับมามองเรน สายตาที่เคยดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและห่วงใยทันทีที่เห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าหวาน เขายื่นมือสั่นเทาออกไปหมายจะแตะแก้มเธอ แต่แล้วก็ชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับกลัวว่ามือคู่นี้จะสกปรกเกินไปที่จะสัมผัสเธอ "เรน... เธอ... เจ็บตรงไหนไหม มันทำอะไรเธอหรือเปล่า?" น้ำเสียงของคิวสั่นระริกอย่างไร้ฟอร์ม ความเย่อหยิ่งและปากคอเราะร้ายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่หัวใจกำลังจะแตกสลายเมื่อเห็นคนที่เขารักต้องหวาดกลัว เรนมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่มักจะฉายแววเจ้าเล่ห์และกวนประสาทเสมอเวลาอยู่ในสตรีม แต่ตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดที่ล้นปรี่ ในวินาทีนั้นเอง... กำแพงที่เรนพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีเพื่อปกป้องหัวใจตัวเองก็พังทลายลงมาอย่างไร้ท่า เธอไม่ได้กลัวไทป์อีกต่อไปแล้ว และเธอก็ไม่ได้สนใจด้วยว่าโลกออนไลน์จะคิดอย่างไร เธอนึกถึงความจริงที่ว่า ถ้าไม่มีผู้ชายคนนี้วิ่งเข้ามาช่วยเธอไว้ในวินาทีชีวิต เธอคงจะต้องจมอยู่กับความหวาดกลัวไปตลอดกาล ความรู้สึกอุ่นวาบที่เอ่อล้นขึ้นมาในอกข้างซ้าย มันชัดเจนเสียจนเธอปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไป เรนเป็นฝ่ายขยับเข้าไปหาคิว ร่างบางโผเข้ากอดเอวสอบของเขาแน่น ซุกใบหน้าลงกับอกแกร่งที่กำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะการเต้นของหัวใจ คิวตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนที่วงแขนแข็งแรงจะโอบกอดร่างของเรนเอาไว้แนบอก ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "ฉันกลัว... คิว" เสียงอู้อี้กระซิบแผ่วเบาอยู่ที่อกเสื้อของเขา หยาดน้ำตาซึมเปื้อนเสื้อแจ็คเก็ตของชายหนุ่ม คิวหลับตาลงแน่น ซุกใบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มของเธอ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยเพื่อยืนยันว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ ปลอดภัยดีในอ้อมแขนของเขา มือใหญ่อุ่นจัดลูบแผ่นหลังบางเบาๆ อย่างปลอบประโลม "ไม่ต้องกลัวนะเรน... ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีใครหน้าไหนทำอะไรเธอได้อีกทั้งนั้น สาบานเลย" คิวกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนขมับบางอย่างทะนุถนอมที่สุด เรนเงยหน้าขึ้นจากอกของเขา ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองสบตาคิวในระยะประชิด ความรู้สึกมากมายที่เก็บกดไว้พรั่งพรูออกมาทางสายตา เธอยอมรับกับตัวเองอย่างหมดหัวใจแล้วในวินาทีนี้... ว่าผู้ชายปากร้ายคนนี้ ได้กลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยเดียวในโลกของเธอไปเสียแล้ว และเธอ... รักเขาเข้าให้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น คิวสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเรน หัวใจของเขาเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก เขาโน้มใบหน้าลงมาหาเธอช้าๆ เว้นระยะห่างเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาคมกาลทอดมองริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกด้วยความประหม่า "เรน..." คิวเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่แหบพร่า ดวงตาคู่คมฉายแววเวทนาและคลั่งรักจนปิดไม่มิด "มองตาฉัน... แล้วบอกฉันซิ ว่าเธอคิดเหมือนที่ฉันกำลังคิดอยู่ตอนนี้หรือเปล่า" เรนหัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่เล่นเกมไฟนอลแมตช์ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาจนลามไปถึงใบหู เธอเม้มริมฝีปากน้อยๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เอื้อมมือไปแตะที่แก้มสากของเขาเบาๆ "ถ้านายหมายถึง... เรื่องที่ว่าฉัน..." เรนยังไม่ทันได้เอ่ยคำว่ารักออกไป เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นตัดจังหวะ *ติ๊ง!* ตามด้วยเสียงระบบสตรีมมิ่งที่รันอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความแชทพุ่งพรวดขึ้นมานับพันข้อความในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที และที่หน้าจอ... กล้องเว็บแคมที่ควรจะปิดไปแล้ว กลับแสดงภาพโคลส업ใบหน้าของคนสองคนในระยะประชิด ชัดเจนเต็มสองตาของผู้ชมหลายแสนคนที่ยังค้างอยู่ในสตรีมรูม! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะใจเต้นไปพร้อมกับเรนนะคะ! - ลูกกวาดสีรุ้ง